Corpus

 

 

Διεκδικούσα να μάθω

μέσα σε όλα όσα έγιναν

τι σημαίνει να πυρώνεις

τις στάχτες σου

να ξεστρατίζει ο φόβος

 

Μα τίποτα ως τώρα ικανό δεν στάθηκε

να αναγνωρίζει το τραύμα

 

Έτσι κι εγώ

βάζω φωτιά στις ευχές μου

για να σωθούν απ΄ τη ματαίωση

από τη λάθος μετάφραση

της συνείδησής μου

 

Μια γρατζουνιά άφησα μόνο ανέπαφη

για να ελπίζει στη σωτηρία

Έτσι κι αλλιώς ο πόνος

 

είναι πάντα θέμα χρόνου στιγμής

 

 *Σώμα

 Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", Εκδ. Σοκόλη 2020. Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος

Ένα άδειο πλήθος

Στον αχάραγο δρόμο

κανείς δεν μιλάει

Μόνο βουβά προχωρούν

προσπαθώντας να σώσουν

ό,τι μπορούν απ' τη θλίψη

Μέσα στην ξέπνοη λήθη τους

κρατούν με λίγη καλοσύνη

κάτι που μοιάζει με χάδι

και στα διάτρητα δάχτυλα

νερό που ρέει η στιγμή

Κι εγώ που τίποτε άλλο δεν έμαθα

απ' το να ξέρω να δίνω

δαγκώνω με πάθος τα ράμματα

ματώνοντας από ανάγκη

Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", Εκδ. Σοκόλη 2020

Solus Ipse

Φωτογραφία από το προσωπικό μου αρχείο. Απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή της χωρίς τη συγκατάθεσή μου.

Το σώμα

του σώματος

Εν τω σώματί μου, Κύριε,

θρόνιασες την ψυχή μου

Το στόμα

του στόματος

Εν τω στόματί μου, Κύριε,

έθεσες τη φωνή μου

Το σώμα - στόμα

όταν δεν δύναμαι να με περιέχω

Το στόμα - σώμα

όταν δεν δύναμαι να με σιωπώ

και εν τη βασιλεία αυτών

όλα τα πάνσεπτα, Θεέ μου,

στο όνομά μου τα όρισες

Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, 2020 

Ενδοχώρα

Με κρατάς χωρίς τέλος

αγάπη βαρύτητας μηδενικής

Με χωράς χωρίς τέλος

μου συμβαίνεις

Μ. Χρονιάρη

Από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, 2020

Σώμα κενό

Καμιά φορά συμβαίνει

να έρχεσαι στον ύπνο μου

με τα μαχαίρια σου ακονισμένα

Και με χέρια που στάζουν αίματα

να χαϊδεύεις με λύσσα

ό,τι απέμεινε ζωντανό μέσα στα καμένα

Κι εγώ

Που να σου αρνηθώ την ψυχή μου

ποτέ δεν μπόρεσα

αφαιρώ σπυρί – σπυρί

τα μικρά της κομμάτια

Μήπως και κάποτε καταλάβεις

πως η μόνη ελευθερία στην αγάπη

ονομάζεται θάνατος

Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ "ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ" ΣΤΟΥΣ 100 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Στις 4 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 19.00, στο Πολύκεντρο Νεολαίας Δήμου Ηρακλείου στην Κρήτη, έλαβε χώρα η εκδήλωση "100 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ", όπου είχα την χαρά και την τιμή να διαβαστούν τρία ποιήματα από την ποιητική μου συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017, από τον Δημοσιογράφο και Ραδιοφωνικό Παραγωγό Κώστα Ηλιάκη. 

Και ήταν διπλή η ευχάριστη έκπληξη για εμένα -  και λόγω του ότι συνέπεσε η διοργάνωση αλλά και η επιλογή του Κώστα Ηλιάκη να διαβάσει από το βιβλίο μου, με την ημέρα των γενεθλίων μου. Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ για αυτή την τιμητική παρουσίαση τόσο τον Κώστα Ηλιάκη όσο και την Κλαρίτα Σελμάνι, η οποία εκτός από ποιήτρια είναι η εκπρόσωπος του κινήματος στην Ελλάδα αλλά και η διοργανώτρια της βραδιάς. 

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου της εκδήλωσης καθώς και στο τέλος του κειμένου, ο σύνδεσμος που παραπέμπει στο ιστολόγιο των "100 ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ"

"Το κίνημα «100 Χιλιάδες ποιητές για την αλλαγή» σχεδιάστηκε αρχικά από τον Michael Rothenberg και την Terri Carrion από την Καλιφόρνια των Η.Π.Α. τον Μάρτιο του 2011, ως ένα παγκόσμιο σύνολο εκδηλώσεων, που πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα στις 24 Σεπτεμβρίου 2011. 

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2011, η πόλη της Σάντα Ρόσα της Καλιφόρνιας δήλωσε την ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου του 2011 ως παγκόσμια ημέρα των «100 χιλιάδων ποιητών για την αλλαγή». Άμεσα εξαπλώθηκε σε περισσότερες από 90 χώρες, πραγματοποιώντας πάνω από 500 εκδηλώσεις ποίησης ετησίως, με στόχο την περιβαλλοντική και κοινωνική ευαισθητοποίηση του κοινού στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης.

Το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ αρχειοθετεί, κάθε χρόνο, όλα τα έγγραφα και τα οπτικοακουστικά αρχεία των εκδηλώσεων.

Στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, είναι απαραίτητη και η προσωπική και η συλλογική προσπάθεια για την αλλαγή, στοχεύοντας σε ένα καλύτερο αύριο".

Δείτε τα ποιήματα που αναγνώστηκαν αλλά και το βίντεο της βραδιάς εδώ: https://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/2019/10/klarita-selmani-heraklion-krete-greece-november-4-2019/?fbclid=IwAR1uorNPTQF9mQEb7wWXeorJ2sIH4VOVCuERLEH9KZowDAHpaxfy5h2PTjM

Infinitum

Αυτό το ποίημα ξεκίνησε

για να πει το τέλος

μιας ιστορίας

που άρχισε χωρίς να έχει τέλος

Γιατί κανένα τέλος

δεν είναι δυνατό να υπάρξει

σε μια ιστορία που το μόνο

που ξέρει

είναι να αρχίζει αδιάκοπα

Μη γνωρίζοντας

πως για να τελειώσει

πρέπει να φτάσει στο τέλος

Κάτι που σε αυτή την ιστορία

δεν θα συμβεί

Ποτέ

Κι αυτό γιατί μόνο αρχή

μπορεί να υπάρχει

στην ιστορία αυτή

Γιατί ιστορίες σαν κι αυτή

έχουν ένα αέναο τέλος

που είναι πάντα αρχή

Άρα αυτό το ποίημα

δε θα γραφτεί

ποτέ

Μ. Χρονιάρη, ποίημα από την ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη

ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ ΣΤΟ ΛΙΒΑΔΙ - ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Οι λέξεις, είναι το οξυγόνο μου. Και τις ευγνωμονώ που με βοηθούν, να εκφράζω την ψυχή μου. Είναι μεγάλη τιμή, ομότεχνοι, να αναγνωρίζουν την αξία και τη σημασία τους και να τις τιμούν. Μια τέτοια τιμή μου έκανε ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου, καθώς με συμπεριέλαβε στην ανθολογία που φτιάχνει, επιλέγοντας ποιήματα από τα τρία προσωπικά μου ποιητικά βιβλία - καθώς το τέταρτο είναι συλλογικό έργο -.

Τον ευχαριστώ για την τιμή αυτή, τον σεβασμό και την εκτίμηση. Δείτε εδώ:

http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/search/label/%CE%A7%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B7%20%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1

Μια ξεχασμένη εποχή

Άλλο ένα καλοκαίρι μεγάλωσε ανήλιαγο

στο μπαλκόνι μου

κι ακόμη δεν ξημέρωσε

εκείνος ο Αύγουστος που μου είχες τάξει

Κι όμως

υπήρξαμε μαζί

εν δυνάμει άγιοι

Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη" Εκδ. Σοκόλη,2017

Αντιθύμηση

Διένυσα χιλιόμετρα νύχτας

απ’ τη ζωή μου

ως τη ζωή σου

Έσκαψα με τη γλώσσα μου

όλα τα χρόνια που μας έκλεβαν ελπίδες

και μίλησα με τα σκοτάδια σου

να μη φοβάται η σκιά σου

Ξέχασα κάθε ενδεχόμενο που δε χωρούσε μαζί

καταργώντας τον χρόνο

όταν οι λέξεις πονούσαν

Κάνοντας πέτρα το δάκρυ μου για

να αντέχει η καρδιά σου

Κι εσύ

σαν να μην είδες ποτέ

όλα όσα άνθισαν

Έγινες όλες οι σφαίρες

που ξαγρυπνούν την ποινή μου 

Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017

Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος

Πως σβήνει άραγε τον ήλιο κανείς;

Προς ποια κατεύθυνση

εξημερώνει τον θάνατο η ζωή;

Πυροβολώ όλα τα έσχατα για να τα σώσω

Για το πικρό μάθημα της ιστορίας

για την μεγάλη φυγή τις ώρες της λύπης

Για την αλήθεια πως κάποτε

υπήρξα ως όνειρο 

ανάμεσά σας

Μ. Χρονιάρη, από τη ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη", Εκδ. Σοκόλη 2017

ΙΧΝΟΣ ΡΩΓΜΗΣ

Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος

Κι όταν σε ρωτήσουν

να μην τους πεις ποτέ

πως μ’ αγάπησες

Νοίκιασε μόνο ένα παράλληλο ψέμα

κι άφησέ το να στέκει έρμαιο

απέναντί μου

Ούτως η άλλως

την αλήθεια σ’ αυτή τη σφαγή

μόνο εγώ τη γνωρίζω

Μ. Χρονιάρη, από τη νέα μου ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη" Εκδ. Σοκόλη, 2017

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ

Έχω ένα φόνο να αποσιωπήσω

εκείνη τη νύχτα που μεσουρανούσε το φως

Να καθαρίσω τη λάμα

απ’ της ψυχής τα αίματα

Να εξαφανίσω τα ίχνη μιας πράξης πικρής

που δε βρίσκει μέρος για να κρυφτεί

Να εξιλεώσω τον δολοφόνο

και να προστατεύσω το δέρμα του

Να χαϊδεύω τις λέξεις του

και να ξεχνώ τις δικές μου

Έχω αφήσει τη θάλασσα να κοιμάται στο σπίτι

Μη φοβάσαι, δεν θα πω σε κανέναν

ότι ο άντρας που αγάπησα

είναι το μαχαίρι που τεμάχισε

τη ζωή μου

Μ. Χρονιάρη

(Από τη νέα μου ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Σοκόλη, 2017 Artwork εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος)

ΠΟΝΟΣ

Ξέρω ένα παλιό λεωφορείο

Που τα καθίσματά του

Έχουν ποτίσει κηλίδες

Η τελευταία είναι τα μάτια μου

Προσπαθώ να τα καθαρίσω

Με χλωρίνη

Αλλά τα τζάμια διαρκώς θολώνουν

Και τρίβω

Όσο μπορώ πιο δυνατά

Μέχρι να φθαρεί το ύφασμα

Της πραγματικότητας

Όμως αυτό όσο πάει

Γίνεται και πιο μαύρο

Αλλάζω τα μάτια με τροχαλίες

Και ανεβαίνω ψηλά

Όσο φοβάμαι

Τόσο δεν κρύβομαι

Βρίσκομαι

Στο προαύλιο του εαυτού μου

Βαδίζοντας πάντα στο πλευρό μου

Η μοναξιά σχηματίζει μια λίμνη

Ο πόνος με παρασύρει

Σε εκδρομή δωματίου

Μια βελόνα έχει αυλακώσει το δίσκο μου

Κατεβαίνω και γονατίζω

Το λεωφορείο περνάει από πάνω μου

Δεν νιώθω τίποτε άλλο

Εκτός από ένα αίσθημα

Αφόρητης ζέστης

Φταίει η κηλίδα που άλλαξε χρώμα

Την τελευταία στιγμή

Και η τροχαλία

Έγινε κατακόκκινη

[Μη δίνεις σημασία στο κόκκινο, είναι πάντα άπληστο. Όταν αγαπάμε, ονειρευόμαστε. Η τελευταία πραγματικότητα είναι τα μάτια. Κοίτα. Μας.]

31/12/2013

Μαρία Χρονιάρη - Σταύρος Σταυρόπουλος

(από την κοινή ποιητική  συλλογή  "ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΦΟΥΣ", εκδ. Βιβλιόραμα, που κυκλοφορεί από τις 5 Νοεμβρίου 2015)

ΟΝΟΜΑ

Σε ανακαλύπτω

σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης

ξηλωμένη από θάνατο

 

Ζωγραφισμένη με τη νύχτα της ζάλης

 που ποτέ δεν αρνήθηκε να σηκώσει το βάρος

 του να αντέχω σαν μάρμαρο

 με λαθραίες σημαίες

 

φτάνει να σε μιλώ

 

Ως τον αθάνατο θάνατο εκείνων

που πάντα ζουν στο σκοτάδι

 μακριά από ανάρμοστα βλέμματα

 

Με το ουρλιαχτό ενός λύκου

που πάντα κλαίει

Γιατί ξέρει πόσο πονάει η ορφάνια

 

να κρύβεις μέσα σου όλου του κόσμου

 

τη θλίψη

Μαρία Χρονιάρη

Από την ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη, 2017

ΜΗΔΕΝ

Ό, τι και αν είδα

Χλωμά δωμάτια

Γκρεμισμένα

Ερείπια σώματα

Φαντάσματα αντοχής

Που χάθηκαν

Στα χρόνια

Ό, τι κι αν μίλησα

Ασύμμετρα όνειρα

Που απλά

Δεν μπορούσα

Κι αν καμιά φορά

Θύμωνα

Ήταν

Γι’ αυτό

Το άδικο

Χρέος

Μαρία Χρονιάρη

(Από το βιβλίο μου "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014)

ΑΥΡΙΟ

Μετά

από τόσους γκρεμούς

έμαθα φαίνεται

να μετράω καλύτερα

το τώρα

Το πρόβλημα

με τα λάθη μου

είναι

πως ήταν όλα

σωστά

Μαρία Χρονιάρη

από την ποιητική συλλογή μου που κυκλοφορεί "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014

7 μέτρα

Να ζεις μέσα σε επτά μέτρα σκέψης

Να κρατάς τη φωτιά της πληγής

Αναμμένη στα χέρια σου

Για να μην ξεχνάς

Την ηχώ απ’ τα ψέματα

Κι αν κάτι περισσέψει

Στο μέτρημα

Κόψε τη νύχτα

Και κάν’ τη βροχή

Μαρία Χρονιάρη

Από την νέα μου ποιητική συλλογή που κυκλοφορεί "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014

ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ

Μες στο δωμάτιο της ψυχής μου

Υπάρχει ένας κόκκινος τοίχος

Τόσο κόκκινος

Σαν ανοξείδωτο αίμα

Όσο κι αν πάλεψα

Να αφήσω πάνω του αποτύπωμα

Το μόνο που κατάφερα

Ήταν να τον κάνω ακόμη πιο κόκκινο

Σε μια καρέκλα λίγο πιο πέρα

Μια διάφανη ανθρώπινη σιλουέτα

Ενός άντρα

Κάθεται ασάλευτη

Με το βλέμμα στραμμένο σε μένα

Μπορώ να δω μέχρι το βάθος της ζωής του

Στο μέρος της καρδιάς του

Υπάρχει καρφωμένη μια βελόνα

Χωρίς να το σκεφτώ απλώνω το χέρι

Και την τραβώ προς τα έξω

Με διαπερνά ένας άγουρος πόνος

Τότε όλο το δωμάτιο γίνεται κόκκινο

Τα έπιπλα οι τοίχοι εκείνος εγώ

Τον πιάνω από το χέρι

Και τον ξαπλώνω στα κόκκινα σεντόνια

Το κρεβάτι του τρίζει

Τον σκεπάζω με το αίμα

Που τρέχει απ’ τα χέρια μου

Κοιμήσου τώρα του ψιθυρίζω

Ήρθε η ώρα

Που η σκιά σου απορροφήθηκε

Όλα τέλειωσαν

Μη φοβάσαι πια

Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

ΧΡΟΝΟΣ

Έχω έναν πόνο

βαθιά μέσα μου

σαν πληγή

γεμισμένη μ’ αλάτι

Κόβω πάντα

τους κάβους

αλλά μετά

γεννάω άγκυρες

Τόσα χρόνια

κι ούτε ένα λιμάνι

δεν στάθηκε

Μόνο κάτι αφορμές

Για να θυμίζουν

αιτίες

Μαρία Χρονιάρη

 (από την νέα ποιητική συλλογή μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ", που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)