ΖΩΗ ΧΡΙΣΜΕΝΗ

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι από το προσωπικό μου αρχείο. Απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναδημοσίευσή τους

Το σπίτι μας είναι φτιαγμένο από μουσική. Κάθε τοίχος και νότα, κι επάνω του όλη η ζωή, να αναπνέει και να διαχέεται και να ζωγραφίζει, να φωτογραφίζει. Να γεμίζει τον χώρο το εμείς, μέσα από εμάς, μαζί μ' εμάς, για μας, χωρίς να υπάρχει άλλος κανείς εκτός από εμάς, που είναι και θα είναι πάντα εμείς. Γιατί μόνο εμείς μπορούμε να ζούμε τόσο μαζί, τόσο μέσα ο ένας στον άλλον, χωρίς κανείς να μπορεί να μπει σε αυτό τον τόπο ανάμεσα σε μας, που είναι και θα είναι εμείς. Το δικό μας σπίτι για μας, μέσα από μας. Κρεμασμένες φωτογραφίες, γεμάτες από αγάπη δική. Μας. Αγάπη μοναδική και σπάνια. Μαγική και άχρονη και αέναης πραγματικότητας, ευλογημένης από εκείνη την εκκλησία που εγώ εσύ κι ο Θεός και όλα στο δάχτυλο περασμένα για πάντα, πάντα. Κι όταν μακριά για λίγο, πάλι μαζί, γιατί καμία απόσταση δεν χωρίζει την ψυχή, όταν η ψυχή ενώνει. Και σε λίγο καιρό μόνο μαζί στο σπίτι μας, για πάντα. Κι έρχεσαι σε μένα, κι έρχομαι σε σένα ολόκληροι ο ένας στον άλλο, γιατί μισοί ποτέ εμείς. Γιατί γεννήθηκες για να με ανήκεις, γεννήθηκα για να σε ανήκω μέσα μου, μέσα σου, μέσα μας κι ανάμεσά τους εμείς, μόνο. Μόνοι μας. Στο σύμπαν που εσύ κι εγώ ξέρουμε και φτιάξαμε για να χωράει μόνο εμάς. Κι αναπνέεις μέσα μου, αναπνέω μέσα σου. Και παντού εμείς, μόνο. Κι αγάπη και ζωή και μουσική και λέξεις και αποτυπώματα ζωής μέσα από ζουμ και κλικ σε κάθε πόλη, σε κάθε χώρα, μέσα σε αεροπλάνα, στον αέρα, στη γη, στη φωτιά, στο νερό, γιατί όλα αυτά εμείς πάντα και για πάντα, παντού. Και ταξίδια μέσα μου, μέσα σου, βαθιά στον ουρανό μας, χωρίς κανείς άλλος ποτέ. Κανέναν. Ελλάδα - Ευρώπη, μια αγκαλιά, μια ανάσα. Η ανάσα σου, η ανάσα μου. Και πατρίδα μου εσύ, και γη μου εσύ, και οι λέξεις μου από εδώ και πέρα μόνο εσύ. Μέσα σε αγκαλιές και χέρια ενωμένα και σώματα να ίπτανται και να στροβιλίζονται μέσα στο σπίτι μας και στις σκάλες που οδηγούν στη σοφίτα, και στο κελάρι μας και στο γραφείο που ετοίμασες για μένα, με τα βιβλία και τις φωτογραφίες μας· κι όλο το σπίτι μας ένα φως. Γιατί είσαι ο άγγελός μου, ο μονάκριβός μου. Είσαι ο παράδεισος κι η αλήθεια. Είσαι το ποίημα και η λαχτάρα. Είσαι όλος ο κόσμος, κι ο κόσμος μόνο εσύ. Είμαι το σπίτι σου. Είσαι το σπίτι μου. Τώρα και πάντα. Για πάντα. Είσαι η ζωή μου, είμαι η ζωή σου, είμαστε ζωή. ΧαρισΜένη κι ευλογημένη. Ζωή ΧρισΜένη.

Μαρία Χρονιάρη

ΜΙΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Η μελαγχολία της νοσταλγίας του αύριο, του χθες, εκείνου που θυμάσαι, που ξέρεις πως δεν ήρθε. Δεν θα έρθει. Γιατί ναι, τελικά νοσταλγούμε κι εκείνα που δεν ήρθαν. 

Κι ας φαίνεται, κι ας μοιάζει παράδοξο.

Μαρία Χρονιάρη

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Τελευταίος μήνας του Φθινοπώρου. Γενέθλιος μήνας, μήνας ζωής. Κάθε εποχή έχει τους ανθρώπους που της μοιάζουν. Φέτος ο Νοέμβρης δεν θα έχει φωνή. Θα κυλήσει σαν νερό μέσα από τα δάχτυλα. Σαν αίμα στον καθετήρα. Τα γενέθλια θα είναι άλλη μια ευκαιρία γέννησης. Για τρίτη φορά, μια ψυχρή αίθουσα με λευκούς τοίχους θα σημάνει την αλλαγή. Μια μάσκα και η φωνή του θεράποντα να λέει: "Μέτρα ανάποδα Μαρία". Θα μετρήσω. Κι όταν ανοίξω τα μάτια όλα πάλι θα είναι αλλιώς. 

Αλλάζουμε όλοι. Κάθε μέρα, μέσα στη μέρα, μέσα στη ζωή της ζωής μας. Κυρίως μέσα στη σιωπή. Και στην αξιοπρέπειά της. Οι άνθρωποι, είμαστε ταξίδια. Άλλοτε όμορφα, άλλοτε δύσκολα, άλλοτε γελαστά κι άλλοτε δακρυσμένα. Ένα τέτοιο ταξίδι είναι και το δικό μου αυτόν τον μήνα. Ξαφνικό, απρόσμενο, φοβισμένο αλλά με ελπίδα.

Πως η ζωή για άλλη μια φορά θα χαμογελάσει με φως. Και η αίθουσα αναμονής για εκείνους που θα περιμένουν να ανοίξει η πόρτα, θα γεμίσει με άνοιξη μέσα στο φθινόπωρο όταν ο άνθρωπος με την μπλέ στολή, βγάλει τη μάσκα και πει: "Όλα πήγαν καλά. Περιμένουμε να ξυπνήσει".

Γεννήθηκα μια Πέμπτη 4 Νοεμβρίου μεσημέρι. Θα ξαναγεννηθώ μια Τρίτη πρωί. Θα σας δω, αλλαγμένη πια, απαλλαγμένη από εκείνο που μεγάλωσε επικίνδυνα και πρέπει να φύγει. Με άλλα μάτια απέναντι στη ζωή. Με άλλα όνειρα. Και γεμάτη ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό, που κάθε φορά μου δίνει και μια νέα δοκιμασία για να μάθω να κραυγάζω ζωή.


Καλό μήνα σε όλους !

ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;

Η ανάγκη ορίζει την επιθυμία ή μήπως η επιθυμία γεννιέται και τρέφεται απ' την ανάγκη;

Μ. Χρονιάρη

ΚΑΠΝΟΣ

Στα πόσα ψέματα καίγεται η αλήθεια;


Μ. Χρονιάρη

ΜΙΑ ΠΛΗΓΗ

Όταν μέσα μου αντηχεί όλη η πληγή του κόσμου...

Μαρία Χρονιάρη

ΤΟ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ

Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι παρέα με τα γεγονότα τους. Αγκαλιά με όλα όσα έσπειραν στον δρόμο σου, αφήνοντας τα χνάρια τους επάνω στην ψυχή σου. Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι μαζί με ό,τι δημιούργησαν, μαζί με εκείνο που δεν μπόρεσαν όσο κι αν ήθελαν να σώσουν. 

Έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι σαν σκοτεινοί και ά- πειροι διαβάτες μέσα στην εσωτερική σου πόλη, την πόλη που τους γέννησες, τους μεγάλωσες, τους ανάθρεψες. Έρχεσαι και φεύγεις κι εσύ, βαστώντας γερά ό,τι σου έχει απομείνει να σε θυμίζει, να μοιάζει με αυτό που ήσουν πριν σε κάνουν αυτό που έγινες. Πριν προσαρμοστείς στα δικά τους μέτρα, σταθμά, δεδομένα, για να συμπορευτείς με την δική τους έλλειψη που τόσο σου έμοιαζε.

Με τον δικό τους κόσμο που ήταν ο κόσμος σας. Με την αλήθεια σου καλά καρφωμένη στους ήχους του μυαλού σου, με τις πληγές από τα καρφιά εκείνης της σταύρωσης που όσο κι αν πάλεψες δεν μπόρεσες να αποτρέψεις. 

Το τέλος είναι υπόθεση οριστική. Καθοριστική. Αμετάκλητα βέβαιη. Αυτό, το τέλος της ζωής σου. 

Που πριν λίγο έμαθες πως δεν θα αργήσει στο προκαθορισμένο του πρόσκαιρου, ραντεβού.

Μαρία Χρονιάρη

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΜΕ ΠΕΡΙΚΛΕΙΩ

Σε παρακαλώ βγάλε το καλώδιο απ' την πρίζα. Τώρα πια όλα είναι ήσυχα. Όλος ο κόσμος πρόλαβε και χώρεσε. Καμία θλίψη. Τίποτα δεν πονά. Έμαθα να με περικλείω σε δύο πράσινα μάτια. Σβήσε και το φως. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα καταλάβει. 

Καληνύχτα.

Μαρία Χρονιάρη

ΔΕΝ ΞΕΡΩ

Δεν ξέρω πόσες φορές χρειάστηκε να πεθάνω για να ζήσω. Δεν ξέρω πόσους θανάτους έζησα, ως να πεθάνω. Δεν ξέρω αν κάθε θάνατος αντιστοιχεί σε μια νέα ζωή και το αντίστροφο. Ξέρω μόνο πόσες φορές κοίταξα την κάννη απ' το περίστροφο στα μάτια. Ναι, αυτό το θυμάμαι καλά.

Μαρία Χρονιάρη

Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ Θ' ΑΝΘΙΣΟΥΝ Τ' ΑΣΤΡΑ

                                          

Καλή Χρονιά σε όλους με τα άστρα της ζωής σας να ανθίσουν!

Δυο φτερά στους ώμους μου πάνω είχα κολλήσει.

Νόμιζα ότι μ’ αυτά θ’ ανεβώ ψηλά.

Μα δε βρέθηκε κανείς να μου εξηγήσει.

Πως τα ύψη είναι γι’ αυτούς,

που τα μάτια έχουνε

πάντα χαμηλά.

Τα όνειρά μου πεταμένα σε φθαρμένες εποχές.

Τ’ αστέρια πλάτη μου γυρνούσαν όταν έκανα ευχές.

Με πηγαίναν όλοι οι δρόμοι πάντοτε στο πουθενά.

Όμως σήμερα αρχίζω από το μηδέν ξανά.

Δες ανθίζουν τ’ άστρα.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μαρία Χρονιάρη

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΝΟΜΙΚΗ

Οι επιθυμίες είναι καταστροφικές. Θα έπρεπε να απαγορεύονται δια νόμου. Η ύπαρξη επιθυμίας σου δίνει και την ελπίδα της επαλήθευσής της. Η ανάγκη γεννά και τρέφει την επιθυμία ή η επιθυμία τίκτει μέσα της την ανάγκη;

Η ανάγκη εκπλήρωσης της επιθυμίας, αν μείνει για πολύ καιρό ατάϊστη στρέφει την επιθυμία εναντίον σου. Ό, τι επιθύμησες φτάνεις να το μισείς, να το απορρίπτεις.

Η επιθυμία της ανάγκης κυρίως όταν η ανάγκη και η επιθυμία αποκτούν μορφή και υπόσταση σε ένα πρόσωπο, είναι αυτό το συστατικό που τρέφει την ελπίδα. Εγώ έχω την ανάγκη να επιθυμώ ένα πρόσωπο ή μία κατάσταση για να θρέψω το ελλειματικό μου; Εγώ έχω την επιθυμία για ανάγκη, πάλι για να καλύψω κάτι που μου λείπει;

Όλα αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα που μπορούν να γεννήσουν ακόμη περισσότερα τα κρατά ζωντανά κι ίσως αναπάντητα, η ελπίδα. Αυτή η μόνη λέξη που ακόμη κι αν διαψευστεί, έχει την δύναμη να αναπαράγει τον εαυτό της, σαν κύτταρο του DNA.

Μήπως τελικά καταστροφικότερη όλων είναι η ελπίδα που σε πεθαίνει γλυκά και λίγο - λίγο; Αναρωτιέμαι...

Μαρία - Μαρίλια Χρονιάρη

ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ

Κι έρχεται μια μέρα που η μέρα που περίμενες δεν έχει πια σημασία. Δεν έχει όνομα, ταυτότητα, αριθμό. Δεν μένει σε καμία πόλη ή νησί ή χωριό.Και δεν σε ενδιαφέρει πια να την αναζητήσεις. Να την μιλήσεις. Να πεις αυτή είναι η δική μου μέρα, η μέρα που περίμενα. Γιατί ώσπου να έρθει, άλλαξαν πολλά και ξέρεις μέσα σου πως είναι μια άλλη μέρα που δεν μπορεί να έχει σχέση με σενα.

Δεν απαντάς σε κανένα τηλέφωνο, δεν δέχεσαι επισκέψεις, δεν λες ευχαριστώ. Κάθεσαι μόνη, πίνεις μια σαγκρία, καπνίζεις πια αυτά τα τσιγάρα με μέντα που βλάπτουν τον λαιμό και την υγεία σου - μα δεν σε νοιάζει. Θες μόνο να περάσει η μέρα που δεν ήρθε και τόσο την περίμενες.

Κοιτάς έξω από το τζάμι τους περαστικούς, κλείνεις τα μάτια και καθώς φυσάς προς τα έξω τον καπνό, βγάζεις έναν μικρό βρυχηθμό λύκου. Γιατί αυτό τελικά είσαι. Αέρας και λύκος μαζί. Και δεν είναι τόσο που η μέρα ήρθε, αλλά δεν ήταν εκείνη η μέρα. Η μέρα η δική σου, η σωστή… 

Είναι που δεν πεθαίνει η ελπίδα σου.

Μαρία - Μαρίλια Χρονιάρη

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΑΤΣΟΥ

Από παιδί έτρεφα μια ασίγαστη αγάπη για τους παλιάτσους και τους κλόουν. Μαζί με μια μεγάλη θλίψη. Τότε δεν καταλάβαινα, απλά ένιωθα. Μεγαλώνοντας όμως όλα πήραν τις απαντήσεις τους. Όλες οι απορίες μου λύθηκαν.


Μαρία Χρονιάρη

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ

Ο χρόνος όταν σε κάνει κομμάτια. Ο χρόνος σιωπή. Ο χρόνος πονάω. Ο χρόνος έσπασα. Για όλους τους χρόνους που ήρθαν, έφυγαν, έρχονται όπου να ναι, δεν υπήρξαν ποτέ, πέθαναν. Για τους άχρονους χρόνους της μοναξιάς μας. Ο χρόνος όταν κόβεσαι και δεν φοβάσαι. Κόβεσαι κι άλλο. Ο χρόνος που ποτέ δεν είναι αρκετός για να σκουπίσεις τα αίματα από τις πληγές. Και συνεχίζεις να κόβεις και να κόβεσαι μέσα σε άχρονο χρόνο. Ο χρόνος που σε λείπω, ο χρόνος που ποτέ δεν άντεξες, ο χρόνος που το ρολόι μέτρησε ανάποδα όταν έκλεισα την πόρτα. 

Ο χρόνος που τα χέρια είναι άδεια, που τα βλέφαρα πονάνε από τους χρονισμένους σταλακτίτες. Ο χρόνος που η θάλασσα και το καραβάκι με βοήθησαν να θυμηθώ. Ο χρόνος τέλος. Ο χρόνος ξέχασα και δεν ξαναγυρίζω. Ο χρόνος έχασα. Ο χρόνος δεν θέλω πια. Ο χρόνος που κανείς δεν είδε να περνάει. Ο χρόνος απόφαση. Ο χρόνος που μέτρησε όταν ήρθες. Ο χρόνος που μου είπες, ζω. Ο χρόνος αγάπη. 

Ο χρόνος εσύ κι εγώ. Εκεί που δεν υπάρχει παρά μόνο ένας χρόνος.

Μαρία  Χρονιάρη

ΗΣΥΧΙΑ

Σε παρακαλώ βγάλε το καλώδιο απ' την πρίζα. Τώρα πια όλα είναι ήσυχα. Όλος ο κόσμος πρόλαβε και χώρεσε. Καμία θλίψη. Τίποτα δεν πονά. Έμαθα να με περικλείω  σε δύο πράσινα μάτια. Σβήσε και το φως. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα καταλάβει.

Καληνύχτα

Μαρία Χρονιάρη

ΚΛΟΥΒΙ - GAFSA ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ

Η αύρα του ρομαντισμού άρχισε να φυσά στο μυαλό μου

Παρουσιάστε με στην καρδιά του αγαπημένου μου

Θα πεις "Έλα πίσω, επέστρεψε πολύτιμή μου

Ξέχασε το διαχωρισμό και την παραδοξότητα"

Η φαντασία μου θα πει "Αναρωτιέμαι άσκοπα

Και η φιλοδοξία μου θα είναι ευτυχισμένη"

Και εμφανίστηκε από τους ψηλούς πύργους

Και είπε παράξενα λόγια 

Επέστρεψε αγάπη μου

Δεν έχω πεπρωμένο σε αυτόν τον κόσμο

Τότε είσαι η αγάπη μου

Αλλά είναι αδύνατο να είσαι δική μου

Ω, νύχτα

Αχ, μάτια μου

Τετέλεσται

Σε μετάφραση το τραγούδι της ταινίας του Κιμ Κι Ντουκ, "ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ". Ευχαριστώ για την μετάφραση του τραγουδιού την Ιωάννα Γούλα. Το βίντεο που ακολουθεί είναι από την ταινία.

ΕΝΑ ΑΠΙΑΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Κι όμως όλο αυτό δεν είναι ένα άπιαστο όνειρο...

Μαρία Χρονιάρη

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΜΑΘΕΙΣ

"Αγάπη είναι ό, τι απαρνιέται κανείς για χάρη της. Ακόμη και την ίδια την αγάπη."

Μαρία Χρονιάρη

ΔΙΧΩΣ ΑΝΟΙΞΗ

Αυτή η άνοιξη καθόλου δεν μ' αγγίζει.