Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026

MEETING THE POET MARIA CHRONIARI

 



Why did you choose the title Silence Will Remain Unscathed? What does it mean for silence to remain “unscathed”?

I chose the title Silence Will Remain Unscathed because, to me, silence is one of the few things that life cannot truly wound.

Words can be misunderstood. People can betray us. Dreams can change, and memories may fade. But silence has a remarkable resilience. It survives every disappointment, every loss, every transformation. It remains untouched because it doesn't need to defend itself or explain its existence. As a poet, I have always believed that silence is not the absence of words. It is a language of its own. It is where emotions mature before they become poems. It is where truth often speaks more honestly than noise ever can.

The title reflects a deeply personal realization: no matter what happens around us, there is an inner place within every human being that can remain intact. For me, silence is that place. It is not emptiness, it is strength, reflection, and sometimes even hope. This book was born from that space.

Is silence in your poems a refuge, a wound, a form of resistance, or something else entirely?

I don't believe silence can be defined by just one word. In my poetry, silence is sometimes a refuge, a place where the soul can breathe without being judged. At other times, it becomes a wound, carrying the weight of words that were never spoken or feelings that could never find a voice. But silence is also a quiet form of resistance. In a world that constantly demands explanations, opinions, and noise, choosing silence can be an act of strength. It allows us to listen more deeply to ourselves, to others, and to life itself.

For me, silence is not passive. It is alive. It transforms, heals, questions, and reveals. Every poem in this collection explores a different face of silence, because human emotions are never one-dimensional. Perhaps that is why silence remains unscathed. It has the remarkable ability to contain everything without ever losing its essence.

The blurb says that “silence becomes its own language.” Can poetry express silence, or does every poem inevitably break it?

I believe poetry doesn't break silence. It translates it. A poem is not an interruption of silence; it is what silence chooses to become when it is ready to be heard. Before every poem, there is a moment of stillness where emotions exist without words. Writing begins there. Not everything can or should be explained. Some experiences are too profound, too fragile, or too sacred for ordinary language. Poetry gives them a voice without taking away their mystery.

To me, the most powerful poems are not those that say everything, but those that leave space for the reader's own silence. I hope my poems invite readers to pause, to reflect, and to discover meanings that belong uniquely to them. In that sense, poetry and silence are not opposites. They complete each other. One gives birth to the other, and together they create a deeper way of communicating one that goes beyond words.

Do you see silence and language as opposites, or as partners in the creative process?

I see silence and language as partners, not opposites. Silence is where a poem begins. It is the space where thoughts, emotions, and memories gather before they are ready to take the form of words. Language comes later not to replace silence, but to give it shape. For me, writing is a dialogue between the two. Silence teaches me to listen, while language allows me to share what I have discovered. If either one is missing, the poem loses its balance. Words without silence can become noise, while silence without expression may remain a feeling that never reaches another soul.

As a poet, I don't try to conquer silence. I try to honor it. Every poem is an attempt to preserve its depth while making it accessible to others. Perhaps that is the greatest challenge of poetry: to use words in such a way that the reader can still hear the silence behind them.

The description mentions “memories wrapped in a certain light.” What role does memory play in your work: preservation, reconstruction, or transformation?

For me, memory is all three: preservation, reconstruction, and transformation. But if I had to choose one, I would say transformation. We never remember the past exactly as it was. Time, experience, love, loss, and hope gently reshape our memories. They remain true, but they are illuminated by a different light each time we revisit them. That is why I wrote about “memories wrapped in a certain light.” Light changes what we see without changing what exists. It reveals details we had forgotten, softens what once hurt us, and sometimes allows us to discover beauty where we once saw only pain.

In my poetry, memory is not about looking backward with nostalgia. It is about understanding who we are today through the echoes of yesterday. Every memory carries the possibility of becoming something new, a source of wisdom, compassion, or even quiet healing. I believe poetry has the power to transform memory into meaning. And perhaps that is one of the greatest gifts of art: not to erase the past, but to help us see it with new eyes.

Do you trust memory as a source for poetry, or are you more interested in how memory distorts experience?

I trust memory, but not because it is perfectly accurate. Memory is deeply human. It doesn't preserve events like a camera; it preserves their emotional truth. As we grow, our understanding of the past changes, and our memories change with it. I don't see that as a weakness but as part of being alive.

As a poet, I am less interested in factual precision than in emotional authenticity. A memory may shift in detail, but the feeling it carries can become even clearer over time. Sometimes distance allows us to understand an experience more deeply than we could while living it. Poetry doesn't ask memory to testify like a witness. It invites memory to reveal what lies beneath the surface, what remained unspoken, unnoticed, or unresolved.

For me, memory is not a record of the past. It is an ongoing conversation between who we were, who we are, and who we are still becoming. That conversation is where many of my poems are born.

You describe love as “the strongest force that sets the world in motion.” How is love explored in the collection: as connection, loss, longing, healing, or all of these?

Love, to me, cannot be confined to a single emotion or experience. It is connection, loss, longing, healing and so much more. It is the invisible force that shapes our lives, even when we are not aware of it. In this collection, love is not portrayed as perfect or effortless. It is vulnerable. It asks us to open our hearts, to accept change, and sometimes to embrace pain as part of growth. Love can break us, but it can also reveal strengths we never knew we possessed.

I believe love is the strongest force that sets the world in motion because it is the source of empathy, compassion, creativity, and hope. Every meaningful human experience begins with some form of love whether it is for another person, for nature, for truth, for beauty, or for life itself. My poems explore love in all its expressions because I don't see it as a destination. I see it as a journey of becoming. Even in moments of silence, loss, or uncertainty, love continues to exist. Sometimes it speaks through words, and sometimes through what remains unspoken.

That is the kind of love I wanted this book to reflect: not an idealized emotion, but a quiet, enduring presence that gives meaning to our existence. 

Can silence strengthen love, or does it sometimes threaten it?

Silence never threatens love by itself. What threatens love is the absence of truth within that silence. When silence is filled with trust, it becomes intimacy. When it is filled with fear, it becomes distance.

Love is shaped not by whether we speak, but by what our silence contains.

What does poetry mean to you personally?

Poetry is the way I make sense of life. It allows me to listen more deeply to my emotions, to silence, to memory, and to the invisible threads that connect us as human beings. I don't write to provide answers. I write to ask the questions that truly matter.

For me, poetry is an act of presence. It invites us to slow down, to feel, and to recognize the beauty that often hides in ordinary moments. It reminds us that vulnerability is not weakness, but one of the purest forms of courage. Above all, poetry is a bridge. It begins with something deeply personal, yet it reaches toward something universal. If even one reader finds a part of themselves in my words, then the poem has fulfilled its purpose.

What can poetry reveal that other forms of writing cannot?

Poetry has the unique ability to express what cannot be fully explained. Other forms of writing often seek clarity, information, or conclusions. Poetry, on the other hand, embraces mystery. It allows contradictions to coexist, gives voice to silence, and reaches emotions that exist beyond ordinary language. A poem doesn't simply tell us what to think or feel. It invites us to experience something. Every reader enters the same poem carrying different memories, questions, and hopes, which means the poem becomes a different journey for each person.

That is the quiet power of poetry. It doesn't offer definitive answers; it awakens recognition. Sometimes a single verse can reveal more about the human heart than pages of explanation ever could.

Do you see poetry as a way of discovering meaning or of creating it?

I believe poetry is both a journey of discovery and an act of creation. When I begin writing, I rarely know exactly where the poem will lead me. It often reveals thoughts and emotions that were already within me, waiting to be recognized. In that sense, poetry helps me discover meaning.

But the moment those feelings become words, something new is born. The poem creates connections, perspectives, and possibilities that did not exist before. It transforms experience into meaning not only for me, but hopefully for the reader as well. Perhaps meaning is not something we simply find or invent. Perhaps it is something we uncover and shape at the same time. For me, that is the quiet miracle of poetry.

Do you feel that your poetic voice changes when you write in English rather than Greek?

I don't think my poetic voice changes, its essence remains the same. What changes is the way it breathes.

Greek is the language of my roots. It carries the rhythms, memories, and cultural echoes that have shaped me since childhood. English, on the other hand, invites a different kind of clarity and openness. It allows me to reach readers from different cultures while expressing the same emotional truth. I never try to become a different poet when I write in English. I simply allow the language to guide the rhythm and texture of the poem. To me, poetry doesn't belong to a particular language. It belongs to the human heart. Languages may change, but genuine emotions are universal.

How has Greek culture and literature shaped your work, even when you are writing in English?

Greek culture is not something I consciously add to my writing. It is part of who I am.

Growing up in Greece, I was surrounded by a culture that has always valued beauty, philosophy, storytelling, and the search for deeper meaning. Those influences have shaped the way I see the world, even when I write in English. I think my poems carry a distinctly Greek sensibility: a love of reflection, an awareness of the passage of time, and the belief that even suffering can lead to wisdom and inner transformation.

Writing in English allows me to reach a wider audience, but my roots remain Greek. They are present not only in my themes, but in the way I approach life and poetry: with curiosity, emotional honesty, and a desire to explore what it means to be human. Languages may change, but our roots continue to nourish every word we write.

If your poetry had a homeland, would it be Greece, the English language, or a place somewhere between the two?

If my poetry had a homeland, it would not be defined by a map or a language. Greece is where my roots lie. It shaped my identity, my imagination, and the way I perceive beauty, history, and the human soul. English has given my poetry the opportunity to travel beyond borders and connect with readers from different cultures.

But I believe poetry ultimately belongs wherever a reader recognizes themselves in it. So perhaps its homeland is somewhere between languages, between cultures, and between hearts. A place where emotions speak more powerfully than words, and where our shared humanity becomes the only true home.


Many contemporary poems speak about silence. What distinguishes your silence from the silence we encounter in other poetry?

Every poet experiences silence differently, so I wouldn't claim that my silence is better or more important than anyone else's. What makes it distinctive for me is that I don't see silence as emptiness or absence. I see it as a living presence, a space where memory, love, hope, and self-discovery quietly coexist.

In my poems, silence is not something to escape or overcome. It is something to listen to. It asks us to slow down, to become more attentive, and to discover meanings that cannot be forced into words. If there is something unique about my silence, perhaps it is that it doesn't seek to hide the truth but it gently invites the reader to find it within themselves.

What do you hope a reader carries away after reading the final poem?

I don’t hope for a single answer or conclusion. If anything, I hope the reader carries a sense of quiet recognition like something within them has been gently touched or remembered. Not something new, but something already known in a deeper, unspoken way. I would like the final poem to leave space rather than closure. A space where silence still breathes, where emotions are not resolved but understood, and where the reader feels a little more present within themselves.

If the book stays with them after the last page, it is not because it explained something, but because it allowed them to feel something more clearly. That, for me, is enough.

 

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στην Βίκυ Σγουρέλλη και το Πολιτιστικό Μγκαζίνο UNSPOTTED στα αγγλικά για την ποιητική συλλογή μου "Silence will remain unscathed", που βρίσκεται σε παγκόσμια κυκλοφορία. Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη κι εδώ: https://unspotted.gr/en/meeting-the-poet-maria-chroniari/?fbclid=IwY2xjawUD3BRwZG9mBWV4dG4DYWVtAjEwAGJyaWQRMUtjMkNSanNURjBYa2FKRExzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEexwaCEPEruQDjE8qVSBmTaosrHE38xW3Q3wCdrVXfiRtEsUabwND-f9yjWpU_aem_RBYrTFP7eNq9howIFmArHw

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2025

Η ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ. ΕΙΝΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.

 



Ευχαριστώ πολύ τον λογοτέχνη και ιδρυτή της ΑΜΚΕ akako.gr Κωνσταντίνο Σύρμο για την πολύ ουσιαστική μας συνομιλία. 30 ερωτήσεις, 30 απαντήσεις για την τέχνη, για την δική μου Ινδία, για τη σιωπή και την αγάπη. Για όλα όσα δεν μπορούν να ειπωθούν κι όμως γίνονται γλώσσα και ακούγονται.


Τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: https://k-syrmos.blogspot.com/2025/12/30-erotiseis-poiisi-india-maria-chroniari.html?sc=1765989007107#c2478473269405462389








Πέμπτη 22 Μαΐου 2025

Αφιέρωμα στη Μητέρα | Μαρία Χρονιάρη | Greek News and Radio FL


Η Μαρία Χρονιάρη συμμετέχει στο «Κυριακάτικο Μαγκαζίνο» του
Greek Radio FL, σε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στη Μητέρα.

📅 Κυριακή 11 Μαΐου 2025

📡 Εκπομπή: Ιωάννα Λαζάρου & Ιωάννης Μητσάκος

 Μια συζήτηση για τη μητρότητα ως εμπειρία, σχέση και πολιτισμικό φορτίο.

Για τις γυναίκες που γίνονται μάνες με τρόπους απροσδόκητους.

Για τη σιωπηλή φροντίδα, τη μνήμη, την προσφυγιά, την αντοχή.

 📌 Διοργάνωση: Greek Radio FL


Δευτέρα 5 Μαΐου 2025

Η Απώλεια, ο Θυμός και η Ποίηση της Σιωπής - Συνέντευξή μου στη Βίκυ Σγουρέλλη


Μια συζήτηση καρδιάς για την ποίηση και τον κόσμο μέσα μου.

Μοιράζομαι μαζί σας τη συνέντευξή μου στην εκπομπή των Βίκυ Σγουρέλλη και Άννα Μαρία Παπαγιαννάκη "ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΜΑΤΑ" στην οποία μίλησα για την απώλεια, τις λέξεις που επιλέγω να με καθρεφτίζουν, τις σιωπές που λένε περισσότερα, και για όλα εκείνα που με κρατούν κοντά στην ουσία. Ευχαριστώ θερμά το Unspotted για τον χώρο και το φως που μου δόθηκε.



Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2023

Ακούστε τη συνέντευξή μου ως καλεσμένη του συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου στην εκπομπή του "Εγώ και Εσείς" στο Greek News And Radio FL




Στις 3 Νοεμβρίου 2023 είχα τη χαρά να συνομιλήσω με τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο, ως καλεσμένη στην εκπομπή του "Εγώ και Εσείς" στον Greek News and Radio FL, στο Μαϊάμι των Η.Π.Α. Τον ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου έκανε και για την τιμή της πρόσκλησης. Όσοι την χάσατε αλλά και όσοι επιθυμείτε να την ακούσετε ξανά, μπορείτε να πατήσετε επάνω στον ακόλουθο σύνδεσμο.







Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2023

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ GREEK NEWS AND RADIO FL ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ



Αύριο Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2023, είμαι καλεσμένη στη ραδιοφωνική εκπομπή του συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου «Εγώ κι εσείς» - Μια εκπομπή για την τέχνη και τον Πολιτισμό. Θα μιλήσουνμε για τα βιβλία μου, θα κάνω ανάγνωση ποιημάτων και θα απαντήσω και στις δικές σας ερωτήσεις. Η εκπομπή μεταδίδεται ζωντανά στις 18.00 το απόγευμα ώρα Ελλάδας, από τον ραδιοφωνικό σταθμό Greek News & Radio FL, με έδρα τη Φλόριντα των Η.Π.Α.

Η Μαρία Χρονιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τα Ανώγεια της Κρήτης και έχει βραβευθεί πολλάκις από τον Όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και την International Action Art για την προσφορά της στα Ελληνικά γράμματα και τον Πολιτισμό.

Για να την ακούσετε αλλά και για να συμμετέχετε στο Live Chat της εκπομπής, πατήστε το κουμπί του PLAY στον ακόλουθο σύνδεσμο https://radio.greekradiofl.com/?fbclid=IwAR3tfXBx5vxzs5qZNiTCZ6ZvKgNG72176-7_8LlKb7xL3mj3GZVlkUQC9bY

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΘΕΚΛΑ ΤΣΕΛΕΠΗ ΣΤΟΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ "ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ" ΣΤΟΥΣ 105.5


Την Τρίτη στις 20 Σεπτεμβρίου 2022 βρέθηκα στον ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο" καλεσμένη στην εκπομπή της Θέκλας Τσελεπή "Καθόμαστε στο Κόκκινο" και μιλήσαμε για την ποιητική συλλογή μου "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη 2020 και όχι μόνο. Καλή ακρόαση!




Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2021

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΟΥ

 


Με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, είχα τη χαρά να συνομιλήσω με την Βίκυ Σγουρέλλη για την ποίηση, για τη ζωή, για τα βιβλία. Η συζήτησή μας δημοσιεύθηκε στο περιοδικό UNSPOTTED και μπορείτε κι εσείς να την διαβάσετε πατώντας επάνω στον σύνδεσμο που ακολουθεί.





Διαβάστε τη συνέντευξη εδώ:

https://www.unspotted.gr/el/m%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B7/?fbclid=IwAR3e_nf5kS4U-vGnsOZoFcTSOTcVq5wyPBLXWMU70-Dt0vXqiKwD0rDLeN8

Σάββατο 29 Φεβρουαρίου 2020

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ" ΣΤΟΝ GREEK PULSE RADIO ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗΣ



Την Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020 είχα την τιμή και την χαρά να βρίσκομαι καλεσμένη στην εκπομπή "ΒΙΒΙΛΙΟΘΕΑΣΗ Live" που παρουσιάζουν η Άννα Τζάκου και ο Χρήστος Μαστραντώνης, στον Ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό Greek Pulse Radio, στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας.

Μιλήσαμε για την ποιητική συλλογή μου "Αγέννητη γη", για τον θεατρικό μονόλογο που προέκυψε από το βιβλίο, για την ποίηση και πολλά άλλα. Όσοι επιθυμείτε μπορείτε να πατήσετε επάνω στον σύνδεσμο για να την ακούσετε.

Καλή ακρόαση!

Τρίτη 30 Απριλίου 2019

H "Αγέννητη γη" ήταν εκείνη που έκανε την επιλογή να ανέβει στο θέατρο



Φωτογραφία: Άννα Μαρινάκη

Συνέντευξη στην Εύα Κακλειδάκη, μια εβδομάδα πριν από την πρεμιέρα της παράστασης "Αγέννητη γη" στο Θέατρο ΜΠΙΠ.




Η Αγέννητη Γη που κυκλοφορεί από τις εκδ. Σοκόλη, είναι η τρίτη σου ποιητική συλλογή. Γιατί επέλεξες αυτό το βιβλίο να ανέβει στη θεατρική σκηνή και πώς προέκυψε η ιδέα να γίνει θεατρικό;

Η Αγέννητη γη είναι η τρίτη μου προσωπική ποιητική συλλογή, γιατί υπάρχει και άλλη μία συμμετοχή μου σε συλλογική. Και είναι το πιο αγαπημένο μου από τα συνολικά πέντε βιβλία μου. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το βιβλίο ουσιαστικά επέλεξε να γίνει το ανέβασμα όχι εγώ. Στις σελίδες του υπάρχουν 58 ποιήματα, όπου το καθένα λέει μία ιστορία και όλα μαζί, διηγούνται την προσωπική μου αλήθεια. Τα όσα βίωσα, τον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετώπισα και στάθηκα απέναντί τους και την κατάληξη. Να βγω δυνατή και γεμάτη ζωή και να προχωρήσω. Μια απάντηση σε πολλά και πολλούς. Οφειλόμενη και απολύτως αδιαμφισβήτητη.

Όσον αφορά το ανέβασμά του στη σκηνή, να σου πω ότι πρόκειται για έναν καθαρά θεατρικό μονόλογο, βασισμένο όμως στα ποιήματα. Το κείμενο προέκυψε έπειτα από πολλή και δύσκολη πνευματική εργασία, καθώς έπρεπε να κάνω τη σωστή επιλογή ποιημάτων, να τα αποκόψω από το κυρίως σώμα τους, να τα ενώσω με άλλα και να τα αναδιαμορφώσω σε πεζό λόγο, διατηρώντας όμως τον λυρισμό, τη μουσικότητα και το μέτρο τους. Έγραψα ουσιαστικά ένα νέο βιβλίο.

Όπως προανέφερα, η Αγέννητη γη ήταν εκείνη  που έκανε την επιλογή να ανέβει στο θέατρο και με οδήγησε στη μεταφορά της. Η ιδέα γεννήθηκε όταν κατάλαβα πως όσα εκτυλίσσονται ως ζωή και ιστορία ανάμεσα στις γραμμές της, ήταν τόσο αυτόνομα αλλά συνάμα τόσο δεμένα μεταξύ τους, που μου έδιναν την δυνατότητα να χτίσω στη σκηνή το περιβάλλον της.

Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζεις σκηνοθετώντας το βιβλίο σου;

Είναι η δεύτερη φορά που σκηνοθετώ βιβλίο στο θέατρο. Η πρώτη ήταν το 2011, όμως εκεί είχα να κάνω εξ αρχής με πεζογραφία. Και φυσικά δεν είχα καμία εμπλοκή όσον αφορούσε το γράψιμό του. Είναι στη φύση μου να προκαλώ τις προκλήσεις, να τις γεννώ αν θες με κάποιο τρόπο. Δημιουργώ το κίνητρο για να με πηγαίνω πνευματικά αλλά και συναισθηματικά ένα βήμα παραπέρα. Το μικρόβιο της τέχνης δεν με αφήνει να κάτσω ήσυχη και το ευχαριστώ!

Εν προκειμένω έπρεπε να αντιμετωπίσω το κείμενο αποκομμένη συναισθηματικά από αυτό,
σαν μια ιστορία που έχει συμβεί σε κάποιον άλλο και της εμφυσώ ζωή επί σκηνής. Αρχικά έκανα μια πολύ μεγάλη συζήτηση με τον εαυτό μου, σχετικά με το κατά πόσον μπορώ να σταθώ επάξια απέναντι σε αυτό και να το αντιμετωπίσω απόλυτα επαγγελματικά, όπως θα έκανα με οποιοδήποτε άλλο γραπτό είχα μπροστά μου. Όταν πήρα το πράσινο φως από τα συναισθήματα και το μυαλό μου, ήξερα πως μόνο εγώ μπορούσα να δώσω τις πραγματικές διαστάσεις και το όλον του βιβλίου.

Από την πρώτη πρόβα μας με την ομάδα μου δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα, γιατί όλα ήταν εντελώς και απόλυτα ξεκάθαρα μέσα μου. Η σκηνοθέτης και η ποιήτρια ήταν το ίδιο αλλά ταυτόχρονα διαφορετικό πρόσωπο. Κύριο και πρωταρχικό μου μέλημα ήταν και παραμένει, να δοθεί στο κοινό η ουσία μέσα από την ερμηνεία, τις λέξεις και το στήσιμο. Να μεταφερθεί η εσωτερική ατμόσφαιρα του κειμένου. Και πιστεύω πως το έχουμε καταφέρει.

Πόσο εύκολο είναι να ανέβει στο θεατρικό σανίδι μία ποιητική συλλογή;

Ειλικρινά θα σου απαντήσω πως δεν είναι ούτε εύκολο αλλά ούτε και δύσκολο. Έχει να κάνει πιστεύω με τον άνθρωπο που σκηνοθετεί, αλλά και το όραμα που γεννάει μέσα του, αυτό το οποίο διαβάζει. Ίσως βέβαια να σου απαντώ έτσι, διότι εμπλέκομαι και στη γραφή και στη σκηνοθεσία αυτής της παράστασης, που ενώ δεν είναι αμιγώς ανέβασμα ποιημάτων, εν τούτοις βασίζεται σε αυτά.

Τι είναι αυτό που θες να επικοινωνήσεις στο κοινό;

Θέλω να τους κάνω κοινωνούς της σφαγής που έχει συντελεστεί σε αυτό το βιβλίο και που την αλήθεια της αλλά και τις πραγματικές της διαστάσεις, μόνο εγώ τις γνωρίζω, όπως γράφω και σε ένα από τα ποιήματα. Μιας σφαγής που καθημερινά συντελείται στις ζωές πολλών ανθρώπων και δεν μπορούν να μιλήσουν γι’ αυτήν. Για την ψυχική, πνευματική, λεκτική και σωματική βία που μπορεί να υφίστανται – ιδιωτικά ή δημόσια - και στέκονται με την αξιοπρέπεια της σιωπής μόνοι τους, απέναντι στον όποιο δυνάστη τους. Από την έκδοσή του και μέχρι και τώρα που μιλάμε Εύα, πολλοί αναγνώστες μου έχουν γράψει αλλά και δια ζώσης μου έχουν πει, για το πόσο συγγενείς αισθάνονται με αυτά τα ποιήματα. Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα.

Το κείμενο που προέκυψε είναι μια γυναίκα, που αυτο-χειρουργείται μπροστά στον μαύρο καθρέφτη. Τον εξιλεωτή και αυτουργό της. Το δικό της είδωλο έχει από καιρό μεταλλαχτεί σε κάτι ουδέτερο, ανάμεσα σε εκείνον και εκείνη. Υπαρκτή και μη υφιστάμενη, διενεργεί την τελετουργία της λύτρωσης. Στέκεται μπροστά του –και με την εξουσία του λύκου που επιβίωσε από τις σφαίρες του κυνηγού– επιδεικνύει τις πληγές, τις συρραφές, τις τομές, τρέμοντας μέσα της να μην ξαναματώσουν, θριαμβεύοντας για κάθε δευτερόλεπτο που παραμένουν κλειστές. Τίκτει όλα εκείνα που επιμένουν, ουρλιάζοντας ζωή. Η Αγέννητη γη είναι μια Μαρία, που δεν γεννήθηκε ακόμη, που ήδη έζησε όσα θα ζήσει, μετά τη γέννησή της.

Η Αγέννητη γη, ήταν μια γυναίκα που μίλαγε ποιήματα.


Δε βλέπουμε συχνά ποιητικές συλλογές να παίζονται στο θέατρο. Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

Είναι αλλιώς να θέτεις επί σκηνής ένα ηθοποιό και να τον καλείς να ερμηνεύσει πρόζα, αλλιώς σε θεατρικό αναλόγιο και εντελώς διαφορετικό να τον οδηγείς να υποδυθεί έναν ρόλο, που προκύπτει από τις λέξεις ενός ποιήματος. Γιατί η ποίηση είναι παλμός, είναι αιμορραγία του ποιητή και μέσω των λέξεων μεταφέρει συναισθηματικά αυτή τη ροή αίματος. Είναι τόπος ζωής και πληγής η ποίηση. Σωματοποιεί τον ψυχικό πόνο με τρόπο τόσο λιτό μα βαθιά ουσιαστικό, γιατί σε βάζει σε μονοπάτια  εσωτερικότητας πολλές φορές δίχως να το συνειδητοποιείς, τη στιγμή που συμβαίνει. Δύσκολο είδος γραφής αλλά κατά την γνώμη μου το κορυφαίο.

Όπως σου είπα και πριν μου αρέσουν οι προκλήσεις, οπότε ακόμη κι αν δεν ήταν δικό μου θα τολμούσα τη μεταφορά, γιατί προέρχομαι από την πλευρά του ποιητή. Και έχω σπουδάσει εικόνα και σκηνοθεσία. Βρίσκομαι σε όλο το φάσμα ενεργά μέσα σε αυτό. Φυσικά παίζει σπουδαίο και σημαντικό ρόλο, να βρεις τον κατάλληλο ηθοποιό, να υπάρξει αμοιβαία εμπιστοσύνη, κοινό όραμα και να βρεθεί ο τρόπος μέσω του οποίου θα γίνει η μεταφορά, δίχως στο παραμικρό να χάσει ή να εκπέσει η ουσία των ποιημάτων. Και είμαι πολύ ευγνώμων στην ηθοποιό Μαρία Μπούρλη, που από την πρώτη στιγμή συναισθάνθηκε, κατανόησε και με πολλή μεγάλη προσήλωση και δική της εσωτερική δουλειά, κατάφερε να αποδώσει με σαφήνεια αυτό που είχα στο μυαλό μου. Και φυσικά ευγνώμων και στην μουσικό μου επί σκηνής Σοφία Κάκκου, που έχει έναν πολύ ιδιαίτερο και εξίσου σημαντικό και πρωταγωνιστικό ρόλο να φέρει εις πέρας.


Aν σου ζητούσα να περιγράψεις με τρεις λέξεις τη συγκεκριμένη δουλειά σου ποιες θα ήταν αυτές;

Εύα μου θα σε στεναχωρήσω, γιατί δεν μπορώ να βρω όχι τρείς αλλά ούτε περισσότερες, για να μπορέσω να σου περιγράψω αυτό που έχουμε δημιουργήσει. Είναι τόσο βαθύ μέσα μου και τόσο απύθμενα πηγαίο, που ό,τι και αν πω ή γράψω, νιώθω πως θα το μικρύνω. Και δεν του αξίζει.

Ο Τζον Γουέιν έχει πει πως «η ποίηση σε σχέση με την πρόζα είναι ό,τι ο χορός σε σχέση με το περπάτημα».  Ποια είναι η γνώμη σου;

Αλήθεια έχει πει κάτι τέτοιο; Δεν το γνώριζα, αλλά θα συμφωνήσω. Παιδιόθεν η ποίηση με τραβούσε σαν μαγνήτης από το κέντρο της ψυχής μου. Ήταν και παραμένει για μένα ο ομφαλός της γης. Ασκούσε επάνω μου μια μαγική δύναμη και με έκανε να δραπετεύω σε σύμπαντα. Μου τραγουδούσαν οι λέξεις της κάτι, που μόνο εγώ μπορούσα να ακούω. Και παρότι γράφω και πεζά και έχω εκδώσει και συλλογή πεζών κειμένων, τις νότες της ψυχής μου μόνο η ποίηση μπορεί να τις αποδώσει. Αν δεν ήταν η ποίηση και η μουσική, νιώθω πως δεν θα μπορούσα να βρω εύκολα τη θέση μου σε αυτόν τον κόσμο.


Αν μου επιτρέπεις πριν κλείσουμε, θα ήθελα και δημόσια να ευχαριστήσω την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και τον Ε.Π.Ο.Κ. (Ελληνικός Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων) που μου κάνουν την μεγάλη τιμή να έχουν υπό την αιγίδα τους την παράσταση. Τις Εκδ. Σοκόλη και ιδιαίτερα την εκδότριά μου Αθηνά Σοκόλη, που από την πρώτη στιγμή που πήρε στα χέρια της τα ποιήματα τα αγάπησε, και όχι μόνο με συμπεριέλαβε στην σπουδαία αυτή εκδοτική οικογένεια, αλλά στέκεται πάντα δίπλα σε κάθε εγχείρημά μου, με πίστη και σεβασμό σε μένα. Αυτό μου δίνει τη δύναμη να συνεχίζω. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θέατρο ΜΠΙΠ και την Χριστίνα Χριστοφή, στον φωτογράφο Μανόλη Μπαρδάνη για τις φωτογραφίες, τον αγαπημένο μου, επίσης φωτογράφο Χάρη Τσιλόπουλο για την φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου αλλά και της αφίσας. Τον υπέροχο μουσικό και καλό μου φίλο Once Upon A Winter - κατά κόσμον Ηλία Κακάνη, για την χαρά και την τιμή να έχω δική του μουσική αποκλειστικά για την παράσταση και όλους τους χορηγούς επικοινωνίας που μας στηρίζουν. Τέλος ευχαριστώ τις δύο υπέροχες γυναίκες - που δίχως αυτές τίποτα δεν θα μπορούσε να είχε γίνει -  την ηθοποιό Μαρία Μπούρλη και τη μουσικό επί σκηνής Σοφία Κάκκου για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και την άριστη συνεργασία μας. Είμαι ευγνώμων σε όλους και όλες.

 Φωτογραφίες: Χάρης Τσιλόπουλος, Μανώλης Μπαρδάνης


Διαβάστε κι εδώ:



Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019

Η "ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ" ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΗΤΗΣ

Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος


Η "Αγέννητη γη" εκδ. Σοκόλης, ταξιδεύει στις ψυχές των αναγνωστών της και συνεχίζει να αγαπιέται. Ένα βιβλίο μου, που του χρωστάω πολλά και το ευγνωμονώ που με περίμενε να ανθίσω. Μιλήσαμε για τα ποιήματα που περιέχει, με τον ραδιοφωνικό παραγωγό Κώστα Ηλιάκη το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019, στην εκπομπή του "Μερικοί το προτιμούν Σάββατο. Τον ευχαριστώ για την ωραία συζήτηση και την τιμή της πρόσκλησης.

Καλή ακρόαση!



Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ Η ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ



Την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου, είχα την χαρά να φιλοξενηθώ στην ραδιοφωνική εκπομπή "Μέσα από σένα", του συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου και της ποιήτριας Νιόβης Ιωάννου, στο ραδιοφωνικό σταθμό Symban World Radio που εκπέμπει στα Fm της Αυστραλίας και μέσω web σε όλο τον κόσμο. Μιλήσαμε για την ποιητική συλλογή μου "Αγέννητη γη" εκδ. Σοκόλη 2017, για την λογοτεχνία αλλά και για όσα είμαι και αγαπάω. 

Όσοι επιθυμείτε μπορείτε να ακούσετε την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτησή μας, πατώντας το κουμπί του Play. Καλή ακρόαση!







Πέμπτη 3 Μαΐου 2018

ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΠΤΩΣΗ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ



Συνέντευξη στον Χρήστο Μανιάτη και το περιοδικό akRa Magazine


Το καλλιτεχνικό βιογραφικό της Μαρίας είναι αρκετά πλούσιο. Σπούδασε τηλεόραση, έκανε σεμινάρια σκηνοθεσίας, εργάστηκε ως οπερατέρ και είναι συγγραφέας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πέμπτο βιβλίο της, η ποιητική συλλογή με τίτλο «Αγέννητη Γη». Θα μπορούσα να βρω αμέτρητες αφορμές για τη συζήτηση που ακολουθεί, αλλά νομίζω ότι αυτό το βιβλίο αποτελεί μία ιδανική.                                        

akRaΓεια σου Μαρία και σε ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες να μιλήσουμε. «Αγέννητη Γη» λοιπόν. 58 ποιήματα, 58 «πράξεις πληγής», όπως η ίδια έχεις επανειλημμένα αναφέρει. Όσοι σε παρακολουθούμε μέσα από το προφίλ σου στο facebook αλλά και όσοι σε γνωρίζουμε προσωπικά, ξέραμε με πόση λαχτάρα περίμενες να κυκλοφορήσει. Μίλησέ μου λίγο για αυτό…

Μαρία Χρονιάρη: Η «Αγέννητη Γη» κυκλοφόρησε από τις Εκδ. Σοκόλη, τον Νοέμβριο του 2017 και είναι τιμή μου, που αποτελώ μέλος αυτής της σπουδαίας σε κάθε επίπεδο οικογένειας. Η συλλογή αυτή, με τα 58 ποιήματα που περιλαμβάνει, είναι μια απάντηση τόσο στην προσωπική μου ιστορία, όσο και στην λογοτεχνική μου πορεία από το 2010, που κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο. Είναι 58 πράξεις πληγής, πράξεις ζωής, πράξεις επιβίωσης και κοιτούν προς ένα μέλλον σίγουρο και επιβεβαιωμένο. Οι λέξεις - κοφτερές σαν νυστέρι – θα δείχνουν πάντα τον δρόμο. Είναι για μένα ταυτόχρονα το μαχαίρι, κάθε που η αλήθεια θα αποσιωπάται, αλλά και η λύτρωση. Στο βιβλίο, κάθε ποίημα είναι αυτόνομο κι όλα μαζί δείχνουν. Διηγούνται την ιστορία που προηγήθηκε και τη σφαγή που συντελέστηκε.

akRa: Στις 20 του περασμένου Φλεβάρη έγινε η παρουσίαση του βιβλίου στο Polis Art Cafe, μέσα σε έντονη συγκινησιακή φόρτιση, τόσο δική σου και των καλεσμένων ομιλητών σου, όσο και στο κοινό που παραβρέθηκε. Πώς νιώθει μία συγγραφέας , μία ποιήτρια, όταν το δημιούργημά της αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη; Και πες μου αν θες τι σήμαινε η συγκεκριμένη εκδήλωση για σένα...

Μαρία Χρονιάρη: Πράγματι ήταν μια υπέροχη παρουσίαση με έντονη συγκινησιακή φόρτιση – όπως ακριβώς το περιγράφεις. Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής και θα σου πω ότι ήταν έκπληξη και για μένα. Δεν το περίμενα οι ομιλητές μου - ο Τσιμάρας Τζανάτος και ο Γιώργος Ρούσκας, η ηθοποιός Αθηνά Μαξίμου που έκανε την απαγγελία, αλλά και το κοινό να συγκινηθούν τόσο πολύ, ώστε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης αλλά και μετά, να ξεσπούν σε κλάματα. Δεν μπόρεσα ούτε εγώ να το αποφύγω όσο κι αν προσπάθησα. Όλη αυτή η ψυχική έκφραση – γιατί περί αυτής επρόκειτο – δεν προκλήθηκε από μένα, αλλά από τις πολύτιμες λέξεις, που μου φέρθηκαν γενναιόδωρα γιατί τις αγάπησα και τις σεβάστηκα. 

Ήταν ένα δώρο ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ, που μου προσφέρθηκε αναπάντεχα και απλόχερα, κάνοντάς με να νιώθω χαρά κι ευγνωμοσύνη. Ήταν τολμώ να πω, από τις καλύτερες και πιο ουσιαστικές παρουσιάσεις βιβλίου μου. Ξέρεις, όταν γράφω μπορεί να εκκινώ από αυτό που είμαι, που έχω μέσα μου, τη θέαση μου απέναντι στη ζωή ή τη μη ζωή, αλλά μιλώ και εκ μέρους των εν δυνάμει πολλαπλών εαυτών μου, που κυκλοφορούμε παράλληλα κάθε μέρα, αλλά δεν γνωριζόμαστε. Είναι ευλογία και τιμή για μένα, οι αναγνώστες μου να κάνουν δική τους κάθε δημιουργία μου, να την αγκαλιάζουν τόσο ζεστά και να την νιώθουν τόσο πολύ μέσα τους. 

Εξάλλου όταν ένα βιβλίο φεύγει από τα χέρια μου, αυτονομείται. Δεν μου ανήκει παρά μόνο ως πνευματικό δημιούργημα. Κάνει τη δική του προσωπική διαδρομή πια μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Είμαι ακόμη υπό την επήρεια εκείνης της νύχτας. Και κρατάω βαθιά στην καρδιά μου κάθε αγκαλιά που έλαβα, κάθε λέξη που μου είπαν. 


akRaΌταν τελείωσες τη συγγραφή της «Αγέννητης Γης» πώς ένιωσες; Όταν δηλαδή είπες μέσα σου «αυτό ήταν, τελείωσε»…  

Μαρία Χρονιάρη: Όταν ένα βιβλίο φτάνει στο σημείο που ολοκληρώνω ό,τι θέλω να πω, το αφήνω για λίγο στην άκρη, μέχρι να ηρεμήσει εντός μου το συναίσθημα και να μπορέσω να βρω την γαλήνη μου. Είναι σημαντικό να έχω αρμονία εσωτερική για να μπορέσω να κοιτάξω ξανά τι έχω γράψει, να το επιμεληθώ, να είμαι σε θέση να αντιμετωπίσω τις λέξεις και ό,τι κι όσα εκείνες περιέχουν και περιγράφουν. 

Έχει συμβεί πολλές φορές να διαβάζω ό,τι έχω καταθέσει στο χαρτί και να κλαίω με λυγμούς, γιατί συνειδητοποιώ το μέγεθος του πόνου που έκρυβα μέσα μου. Έχουν επίπτωση οι λέξεις μου επάνω μου. Είναι αιμορραγία, είναι αποκοπή, είναι ξερίζωμα μερικές φορές. Στην «Αγέννητη Γη» συνέβη ακριβώς το ίδιο αλλά με μια μικρή διαφορά, που ωστόσο είναι σημαντική. Μετά από όσα σου περιγράφω παραπάνω, ήρθε η ανακούφιση. 

Μπήκε μέσα μου ολοκληρωτικά και ολοκληρωμένα η τελεία, στην ιστορία που διαδραματίζεται ανάμεσα στις σελίδες. Την έζησα, την μετουσίωσα σε λέξεις και την έθαψα, με την τιμή που της άξιζε. Αναδύθηκε η νέα Μαρία, απαλλαγμένη από βαρίδια κι έτοιμη να περπατήσει ακέραιη ξανά στη ζωή.   


akRaΝα υποθέσω πως είναι το αγαπημένο σου βιβλίο ως τώρα, έτσι δεν είναι;

Μαρία Χρονιάρη: Κάθε βιβλίο μου, είναι εγώ· δεν γίνεται να συμβαίνει διαφορετικά. Με περιέχει και το περιέχω. Αγαπάω και τιμώ όλα τα βιβλία μου, και τα πέντε. Όμως αυτή η ποιητική συλλογή, είναι το πιο αγαπημένο μου βιβλίο, ναι. Πίστευα πως δεν θα το ένιωθα αυτό για κάποιο δικό μου δημιούργημα, ωστόσο διαψεύστηκα. Με νίκησε αυτή η γη και της είμαι ευγνώμων. Όλα αρχίζουν από το εξώφυλλο - που ανήκει στον αγαπημένο μου, Χάρη Τσιλόπουλο, που είναι εξαιρετικός φωτογράφος – και δίνει το στίγμα του τι θα ακολουθήσει, τι συμβαίνει μέσα στα ποιήματα. Είναι βαθιά δηλωτικό εξώφυλλο, μιλάει και δείχνει την πορεία.


akRaΤί είναι αυτό που σε εμπνέει Μαρία;

Μαρία Χρονιάρη: Οι άνθρωποι, οτιδήποτε δεν είναι ορατό στα μάτια των άλλων, λεπτομέρειες της ζωής που τις προσπερνούν, οι εσωτερικές μου αναζητήσεις· αυτά που ζω κι εκείνα που μου λείπουν. Πάντα ψάχνω να βρω απαντήσεις για τη ζωή, για ό,τι δεν φαίνεται, για τον τρόπο που κοιτάζω μέσα μου, για το πώς αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα. Με αναλύω καθημερινά, με αποδέχομαι, με ανατρέπω κι όλο πάλι από την αρχή. Αλλιώς δεν γίνεται να δημιουργήσει κάποιος, πιστεύω. Τουλάχιστον όχι εγώ. Είμαι φύσει αναλυτική, παρατηρητική, ελεύθερη και ανήσυχη.


akRaH ποίηση είναι μια πολυτέλεια στην εποχή μας; Διαβάζει ο Έλληνας;

Μαρία Χρονιάρη: Δεν πιστεύω καθόλου πως είναι πολυτέλεια ένα είδος τέχνης και λόγου όπως η ποίηση, όχι μόνο στην εποχή μας αλλά και σε καμία εποχή. Παρελθούσα ή μελλοντική. Και αναφέρομαι εξίσου σε γράφοντα και αναγνώστη. Είναι το πιο άμεσο λογοτεχνικό είδος κατά τη γνώμη μου, γιατί χτυπάει κατευθείαν στο θυμικό, στο συναίσθημα. Η ποίηση, σωματοποιεί μέσα από τις λέξεις κι όσα εκείνες γεννούν, την μνήμη της ψυχής, του σώματος και του πνεύματος. Μου έχει συμβεί πολλές φορές – και ίσως να το έχουν βιώσει κι άλλοι – να διαβάζω ένα ποίημα και να πονάει το κορμί μου. Να νιώθω μελανιές στο σώμα μου, χωρίς να μπορώ να τις δω ή να τις δείξω. Αλλά να είναι εκεί.

Ο Έλληνας κατ’ εμέ διαβάζει· νομίζω πάντα διάβαζε άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο, αλλά το κάνει. Το βιβλίο είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο, αλλά και η πόρτα που ανοίγει πνευματικούς ορίζοντες και βοηθάει στην κατανόηση του εαυτού μας.


akRaΥπάρχουν σήμερα στη χώρα μας άγνωστοι ταλαντούχοι συγγραφείς και ποιητές;

Μαρία Χρονιάρη: Δεν μπορώ να σου απαντήσω απόλυτα σε αυτό ούτε καταφατικά, ούτε αρνητικά. Θέλω προσωπικά να υπάρχουν, γιατί μου αρέσει να σκέφτομαι πως οι άνθρωποι, δεν επιτρέπουν στο μυαλό και την ψυχή τους να κοιμηθεί, και πως επιλέγουν μέσα από την γραφή να εκφράσουν τις ανησυχίες τους και όχι μόνο. Κι εύχομαι μια μέρα, να έχω τη χαρά να τους διαβάσω.

akRaΤα social media βοηθούν ή αποτελούν τροχοπέδη στην ανάδειξη καλλιτεχνών που κινούνται κάπως «απέναντι»;  

Μαρία Χρονιάρη: Τα social media, είναι το μέσον. Το πώς θα το χρησιμοποιήσεις έγκειται σε σένα αποκλειστικά. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αποτελούν τροχοπέδη ή όχι, ούτε τι ακριβώς εννοείς όταν λες «απέναντι». Είναι ένας τόπος που σου παρέχει μια ελευθερία, δίνοντάς σου τον χώρο να εκφράσεις τον εαυτό σου και αυτό να το μοιραστείς. Να κοινοποιήσεις τη σκέψη σου, το έργο σου, σε μια μεγάλη μερίδα κόσμου, που σε άλλη περίπτωση δεν θα είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Το πώς θα ωφεληθεί ή όχι κάποιος μέσα από αυτό, θεωρώ πως εξαρτάται από μια σειρά από παράγοντες, αλλά αυτό είναι θέμα μεγάλης συζήτησης, που σίγουρα εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε. Γιατί θα πρέπει να ορίσουμε και το «απέναντι».

akRaΤην επόμενη φορά, λοιπόν, αυτό το θέμα. Να πάμε κάπου αλλού;Τι είναι Θεός για σένα Μαρία;

Μαρία Χρονιάρη: Ο Άνθρωπος.


akRa:
Άφησα για το τέλος κάτι που αγαπάς πολύ, την ραδιοφωνική σου εκπομπή με τίτλο «Πάντα η Εκάτη» μέσω της οποίας μας κρατούσες συντροφιά κάθε Δευτέρα στις 9 το βράδυ, στο Radio Magazen. Ένα κεφάλαιο που όπως δείχνει έκλεισε, σωστά; Θα ήθελα να μοιραστείς ό,τι νιώθεις σχετικά με αυτό το ταξίδι…  

Μαρία Χρονιάρη: Η εκπομπή «Πάντα η Εκάτη», βρίσκεται στο Radio Magazen τα τελευταία χρόνια κάθε νύχτα Δευτέρας, όπως πολύ σωστά λες. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με μουσική – ο μπαμπάς μου έχει προσωπική πορεία στη δισκογραφία - έκανα κάποια περίοδο μαθήματα μουσικής και η ίδια, οπότε από την παιδική μου ηλικία μέσα από τις νότες, έμαθα να ακούω τους ανθρώπους αλλά και τον εσωτερικό μου ρυθμό. Στα 18 μου άρχισα να ασχολούμαι με το ραδιόφωνο περιστασιακά, αλλά τα τελευταία 7 χρόνια, είμαι κάθε εβδομάδα στον αέρα πιστά. Έχω σχέση λατρείας με τη μουσική, πιστεύω πολύ στη δύναμη που έχει κι επιλέγω πολλές φορές να δείχνω μέσα από τις μελωδίες παρά μέσα από τις λέξεις, αυτά που αισθάνομαι.

Έχω αναπτύξει μια υπέροχη σχέση με τους ακροατές μου που βρίσκονται εντός αλλά κι εκτός Ελλάδας· έχουμε γίνει φίλοι, συζητάμε, ανταλλάσσουμε τις σκέψεις μας, την καθημερινότητά μας και με κάποιους μιλάμε και με τραγούδια. Έχει τύχει εν ώρα εκπομπής, να μου αφιερώσουν ποίημα στο inbox μου και να επιμένουν να το διαβάσω στον αέρα, παρ’ όλες τις συστολές που είχα. Το έκανα γιατί ήταν πολύ πηγαίο εκ μέρους τους και τιμητικό για μένα· μια έκφραση αγάπης και ψυχικής επικοινωνίας. Ένα παράδειγμα πως όταν σε κάτι βάζεις όλη την αλήθεια σου, ο άλλος το αναγνωρίζει, το εκτιμάει και στο γυρίζει πίσω. Δεν ζητώ κανείς να μου γυρίσει κάτι, μην παρεξηγηθώ, αλλά οι κινήσεις των ανθρώπων, δείχνουν. Η Εκάτη, έχει αγαπηθεί πολύ από την αρχή της και το να είμαι η μουσική επιλογή τους για δύο ώρες κάθε νύχτα Δευτέρας, ενώ θα μπορούσαν να κάνουν χιλιάδες άλλα πράγματα, είναι χαρά και δώρο.

Η εκπομπή δεν σταματάει οριστικά. Κάποιες επαγγελματικές υποχρεώσεις με αναγκάζουν να κάνω μια παύση - ελπίζω κι εύχομαι για λίγο – και να γυρίσω ξανά στη μουσική και τους ακροατές μου, ανανεωμένη και η ίδια.

akRaΜαρία σε ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που μας αφιέρωσες. Το akRa magazine σε «παρακολουθεί» και θα συνεχίσει να το κάνει και στο μέλλον. Κλείσε εσύ τη κουβέντα μας με όποιο τρόπο θες… Ίσως λέγοντας κάτι για το οποίο δεν σου έδωσα την ευκαιρία να μιλήσεις με το μικρό μου ερωτηματολόγιο…

Μαρία Χρονιάρη: Χρήστο, αρχικά θέλω να ευχαριστήσω εσένα, το akRa magazine και τον Πάνο Πιλάτο, για το βήμα που μου δόθηκε και την ωραία συζήτηση που είχαμε. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω την εκδότριά μου Αθηνά Σοκόλη για την αγάπη της και την εμπιστοσύνη της στις λέξεις μου, αλλά και τους αναγνώστες και τους ακροατές μου, που με στηρίζουν πάντα, αγκαλιάζοντας με την καρδιά τους κάθε βήμα μου – λογοτεχνικό ή μουσικό. Είναι ευλογία και τύχη.

Θα κλείσω αφιερώνοντάς σας, το τραγούδι που με αντιπροσωπεύει απόλυτα ως άνθρωπο και όλα όσα είμαι, το «The sound of silence», αλλά και με μια ευχή για όλους, κάνοντας χρήση πάλι του τίτλου ενός τραγουδιού που αγαπάω και σημαίνει πολλά για μένα: «Ο κόσμος ξημερώνει» και εύχομαι όλοι πάντα να μπορούμε να τον βλέπουμε, πρώτα μέσα μας. Και να τον ζούμε. Ο κόσμος ξημερώνει.


Υ.Γ. Η φωτογραφία «ανοίγματος» της συνέντευξης ανήκει στην Βικτώρια Τατιάνα Μπογκτάνοβα . Η φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου «Αγέννητη Γη», ανήκει στον φωτογράφο Χάρη Τσιλόπουλο. Η φωτογραφία του cover του akRa magazine #48 προέρχεται από το αρχείο της συνεντευξιαζόμενης, ανήκει στην Άννα Μαρινάκη και επεξεργάστηκε από το EikWma Icon Productions crew.

Δείτε κι εδώ: