Carnival

Ο άνθρωπος που αγαπάω είναι μουσική και χρώματα. Είναι ήχος βγαλμένος από εποχές που δεν ήρθαν. Είναι από πόλη που μέσα της ζωγραφίζεται μια ηλιαχτίδα, και λέει τη φράση "κορίτσι μου", με την τρυφερότητα της αλήθειας. 

Ο άνθρωπος που αγαπάω τα βράδια ξενυχτάει γιατί διψάει για φως, και τη μέρα γίνεται σύννεφο και κοιτάει τη γη από την πλευρά της σελήνης.  Είναι η λάμψη στα μαλλιά μου, η λέξη στην άκρη της γλώσσας μου, το ψυχικό απόθεμα που κρύβω για να μην το βρείτε.  

Ο άνθρωπος που αγαπάω δε μοιάζει με κανέναν.  Μοιάζει μόνο με τον εαυτό του και τη σιωπή του. Γνωρίζει να μην ξοδεύει κανένα φωνήεν στα μάτια σας και διψάει για ήλιο. Κι όταν τον βρίσκει κρύβεται ανάμεσα στα δόντια του. Για να κάνει τον γύρο του θανάτου στις φλόγες. 

Γιατί είναι ο δικός μου, αγαπημένος άνθρωπος.

Μ. Χρονιάρη 

 

THE SHORE

Η αγάπη μου για την μουσική. Η αγάπη μου για την ψυχή της. Για την αλήθεια της που ξεδιπλώνεται σε κάθε νότα, σε κάθε λέξη και τραγουδιέται μέσα μου. Και από μέσα μου. Η αγάπη μου για εκείνους που την γράφουν και της εμφυσούν κι άλλη ζωή. Για τους Sediment Bruise και για την νέα δισκογραφική τους δουλειά IN - BETWEEN, που κυκλοφορεί από την Ikaros Records.

Και για τις ακτές που ακόμη με προσμένουν.  

Μ. Χρονιάρη

YOU ARE MY ANGEL

Ο χρόνος που έφυγε, πήρε μαζί του όλα τα δύσκολα και άσχημα και άφησε παρακαταθήκη όλα τα ωραία και καλά. Εκείνα που άνοιξαν δρόμους ψυχής, που έβαψαν τον ουρανό με το πιο ζωντανό χρώμα και έκαναν τις εποχές, ανθισμένους κήπους. Πήρε μαζί του ανθρώπους, μα έφερε νέους και πιστοποίησε την αγάπη και την φιλία. Το 2017, ήταν ένας καλός χρόνος. Χρόνος απολογισμού και γνώσης.

Το 2018, ας είναι για όλους μας φωτεινό, τυχερό, με υγεία, ελπίδα, όνειρα, χαρά, καλοσύνη, σεβασμό, φιλία, αγάπη, γαλήνη, αρμονία, γεμάτο ταξίδια και ό,τι ο κάθε άνθρωπος επιθυμεί και αξίζει. 

Καλή Χρονιά!

ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

(20/3/1976 - 20/7/2017)

Ο Τσέστερ Τσαρλς Μπένινγκτον (Chester Charles Bennington), γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1976. Ήταν Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης. Ήταν ο κύριος τραγουδιστής του nu metal συγκροτήματος Linkin Park, ενώ είχε συμμετάσχει και στο συγκρότημα Grey Daze, μεταξύ άλλων. 

Ο Μπένινγκτον βρέθηκε κρεμασμένος στο διαμέρισμα του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια στις 20 Ιουλίου του 2017, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο με τον ίδιο τρόπο του κολλητού φίλου του Αμερικανού μουσικού Chris Cornell. Ήταν και οι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους. Και οι δύο πάλευαν χρόνια με την κατάθλιψη.

"Take me down to the river - bend.

Take me down to the fighting end.

Wash the poison from off my skin

Show me how to be whole again.

'Cause i'm only a crack in this castle of glass.

Hardly anything left for you to see."

La Ballade of Lady and Bird

Ένα υπέροχο βίντεο μάθημα ζωής για την ζωή.

Μαρία Χρονιάρη

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ VOL. 3

Όταν η ψυχή ακούει στο όνομα αυτής της μελωδίας.Όταν σε φωνάζουν έτσι. Όταν ζεις αυτόν τον τρόπο. Όταν τα μάτια.

Μαρία Χρονιάρη

H μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Η μουσική ενώνει. Δεν γνωρίζει φυλές και σύνορα, γιατί πολύ απλά η μουσική δεν έχει σύνορα.

Σε μια καταπληκτική εκτέλεση στην κορυφή του κόσμου, στα Ιμαλάια, το συγκρότημα ΑΝΝΑ RF (Roy Smila and Ofir J. Rock) στέλνει μήνυμα μέσω της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη.

Οι ΑΝΝΑ RF κατάγονται από το Ισραήλ και παρουσιάζουν ένα μίγμα μεταξύ δυτικής και ανατολίτικης μουσικής, συνδέοντας αρχαία και μοντέρνα μουσικά όργανα, συνδυάζοντάς τα με ηλεκτρονικό ήχο! Όπως οι ίδιοι αναφέρουν "το παρελθόν, συναντά το παρόν σε έναν ήχο του μέλλοντος".

ΕΝΑ ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΦΩΣ

Η ζωή είναι στιγμές. Γεμάτη από άλλες στιγμές. Πότε μικρές, πότε μεγάλες, πότε χαράς και πότε λύπης. Ποτέ όμως δεν ξέρεις τη στιγμή που όλα θα πάψουν να είναι. Να υπάρχουν μέσα στον κύκλο. Να είναι κύκλος. Και να είσαι μέσα κι εσύ. 

Η απουσία των ανθρώπων είναι χρόνος αγιάτρευτης μνήμης κι η θλίψη είναι ένα συναίσθημα πυκνά βαρύ. Κι έχει τόσο βάθος, όσο κι ο πόνος που το προκαλεί. Όταν χάνεις έναν άνθρωπο που αγαπάς, λένε πως συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου. Μέσα από την αγάπη που είχες γι' αυτόν, μέσα από τις πράξεις που εν ζωή έκανε κι άφησε παρακαταθήκη. Αλλά και παράδειγμα για όσους μπορούν να δουν και να ακολουθήσουν. 

Μένοντας πίσω, οφείλεις στον εαυτό σου ζωή. Ζωή γερή, ζωή δικαίωμα, ζωή χαρά, ζωή ανόθευτη. Μακριά από φωνές και φασαρία. Εξάλλου η ζωή φωνάζει δυνατά από μόνη της. Μπαίνοντας στο δρόμο για να περπατήσεις, δεν πρέπει να σε νοιάζει αν θα πέσεις ή πόσες φορές, δεν πρέπει να σκέφτεσαι ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει, ποιος θα αντέξει και ποιος λύγισε. Να περπατάς το δρόμο που ο Θεός όρισε για σένα. Χωρίς να κοιτάς αλλού, παρά μονάχα μπροστά. Γιατί η ζωή είναι πάντα μπρος. Ποτέ πίσω.

Με τον τρόπο αυτό, η απώλεια γίνεται μια κινητήριος δύναμη, έτσι που να αξίζει πάντα να περπατάς και να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις. Κι αν δεν υπάρχουν χέρια να σε σηκώσουν, στηρίξου στα δικά σου, κοίτα ψηλά, βγάλε κραυγή και στάσου όρθιος. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τον τρόπο σου. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει την λύπη και τον πόνο σου. Κανείς δεν δικαιούται να πατά στην ψυχή σου και να καπηλεύεται τη δική σου θλίψη. Γιατί μόνο εσύ δικαιούσαι να ζήσεις όπως μπορείς κι αντέχεις, το μερίδιο πόνου που σου αναλογεί. Να πας ως το τέλος αυτή τη μελωδία.

Κλάψε, φώναξε, γέλα, ούρλιαξε, σπάσε, αλλά ζήσε. Γιατί σου δίνεται αυτή η ευκαιρία που ο άλλος έχασε, Από τον Νοέμβριο ως τώρα, μου είναι δύσκολο να θυμηθώ πόσες φορές είπα "Φτάνει τώρα. Δεν αντέχω άλλο." Θύμωσα με τον Θεό και μετά το πήρα πίσω. Γιατί έστω κι από το κρεβάτι μου, έστω και με πληγές και αίματα και με αγώνα που συνεχίζεται, το δώρο μου χαρίστηκε.

Στις 6 Ιανουαρίου 2017, την ημέρα των Θεοφανείων, πήγε στην ουράνια γη εκείνη που ήταν ουρανός. Και φως που το σκοτάδι δεν μπορούσε να αγγίξει. Μου λείπει και θα μου λείπει πάντα. Στις χαρές και τις λύπες μου. Όμως ο τρόπος που έζησε αλλά κι εκείνος που επέλεξε να φύγει, θα μου θυμίζουν πάντα πως το δώρο που μου δόθηκε ξανά, οφείλω να το κάνω να αξίζει. Για 'κείνη. Και για μένα. Για τις νύχτες και τις μέρες μου, για τις θάλασσες που είδαμε και για τα χρόνια που μοιραστήκαμε κι είναι δικά μας.

Και για τον ήλιο που έβαλε μέσα μου. Άσβηστο, λαμπερό κι ανέσπερο.


Μ. Χρονιάρη

ΟΛΑ ΟΣΑ

Ήσουν όλα όσα θέλησα ποτέ. Κι ακόμη αρνιέσαι να το μάθειΣ. Κι ακόμη δεν θεΣ.

Μ. Χρονιάρη

ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Ένα τραγούδι που πάντα θα αγαπάω πολύ. Και μια εικόνα που πάντα θα κουβαλώ μέσα μου.

Μαρία Χρονιάρη

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Η πιο μεγάλη αλήθεια, κρύβεται μόνο στον πόνο. Της σιωπής. Της μόνης ίσως μεγάλης αγάπης.

Μαρία Χρονιάρη

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Οκτώβρης. Ένας πάντα παράξενος μήνας. Η δική μου είσοδος φθινοπώρου. Βροχερού εντός, υγρού εκτός. Μα κάθε χρόνο εκτρέφει την ελπίδα του γενέθλιου. Του ερχόμενου στον ουρανό μήνα. Του ολόδικού μου χρόνου.

Καλό Οκτώβρη.

Μ. Χρονιάρη

ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ

Είμαστε κι εμείς που αγαπάμε την θλίψη μας και μέσα στα σκοτάδια έχουμε μάθει να τα πηγαίνουμε καλά με τον εαυτό μας. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν νύχτα, μερικοί βλέπουμε ένα απίστευτο φάσμα χρωμάτων.

Γιατί το μαύρο έχει μια λάμψη που τυφλώνει. 

Μαρία Χρονιάρη

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ VOL 2

Δακρυσμένα μάτια νυσταγμένοι κήποι

όνειρα κομμάτια ας ήτανε να ζω

στους μεγάλους δρόμους κάτω απ' τις αφίσες

στα χιλιάδες χρώματα ας ήταν να βρεθώ

Να 'ταν η καρδιά μου λαμπερό αστέρι

να 'ταν η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι

αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

Είμαστε κι εμείς οι καταραμένοι που γράφουμε για τα μύχια, που γράφουμε τα μύχια της ψυχής μας μήπως και μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα με την κατάρα μας. Κυκλοφορούμε ανάμεσά σας με ένα αδιόρατο μαύρο πέπλο στα μάτια μας, με ένα διάφανο στα βλέμματά σας κατάμαυρο περιβραχιόνιο. Που δεν διαφημίζουμε την λύπη μας ούτε στον καθρέφτη, μα την κάνουμε δαχτυλίδια και την φοράμε σε όλα τα δάχτυλα. Πέτσινα βραχιόλια για να ταιριάζουν με τις εποχές σας, την θάβουμε βαθιά μέσα μας για να μην σας χαλάμε τις μέρες και τις νύχτες. Όμως σαν μας δείτε καμιά φορά θλιμμένους, αν μας πετύχετε να κλαίμε βουβά - γιατί πάντα μόνο έτσι κλαίμε - αφήστε μας ήσυχους. Να ζήσουμε ως τέλους την τραγωδία μας και μην μας κοιτάξετε για πολλή ώρα. Θα μας χαραμίσετε με την ματιά σας. Η δική μας λύπη είναι υπόθεση αυστηρώς προσωπική. Άκρως ακραία και μοναχική. Δεν έχει ανάγκη τον οίκτο σας. Μάθετε να κάνετε ησυχία κι αφήστε μας να υπάρξουμε όπως μπορούμε. Όπως τόσα χρόνια έχουμε μάθει να υπάρχουμε. Και μην ανησυχείτε, το ποινικό μας μητρώο, το μητρώο ψυχής είναι καθαρό. 

Έχει αυτό το άπειρο λευκό που σας τυφλώνει.

Μαρία Χρονιάρη

Horchat Hai Caliptus

Και για ποιό λόγο, εκτός από σένα, να αγαπήσω;

Να σφίξω το έσχατο βιβλίο

του πιο σοφού ανθρώπου πάνω μου

να το κρύβω στο κορμί μου

μέρα-νύχτα;

Στο αβέβαιο φως

της μόνης βέβαιης αλήθειας

ζωντανό σαν την εναλλαγή του φωτός

όπου σε συναντώ

και ξαποσταίνουμε μαζί

για μια στιγμή στο κέντρο της ύπαρξής μας

η ζωηρή διαφάνεια που φέρνεις

είναι η γαλήνη.

Στίβενς Γουάλας

Η ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ Θ' ΑΝΘΙΣΟΥΝ Τ' ΑΣΤΡΑ

                                          

Καλή Χρονιά σε όλους με τα άστρα της ζωής σας να ανθίσουν!

Δυο φτερά στους ώμους μου πάνω είχα κολλήσει.

Νόμιζα ότι μ’ αυτά θ’ ανεβώ ψηλά.

Μα δε βρέθηκε κανείς να μου εξηγήσει.

Πως τα ύψη είναι γι’ αυτούς,

που τα μάτια έχουνε

πάντα χαμηλά.

Τα όνειρά μου πεταμένα σε φθαρμένες εποχές.

Τ’ αστέρια πλάτη μου γυρνούσαν όταν έκανα ευχές.

Με πηγαίναν όλοι οι δρόμοι πάντοτε στο πουθενά.

Όμως σήμερα αρχίζω από το μηδέν ξανά.

Δες ανθίζουν τ’ άστρα.

THE CRYING GAME

"Γνωρίζω όλα όσα χρειάζεται να ξέρω για το παιχνίδι των λυγμών."

Σε συσχετισμό με την ανάρτηση της ταινίας, και το αγαπημένο τραγούδι που την συνοδεύει.

ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ

Για ό, τι σε καρφώνει, για ό, τι σε σταυρώνει, μην κλαις. Αυτή η πόρτα δεν ανοίγει αν τραγουδάς τα όνειρά σου.

Μαρία Χρονιάρη

ΜΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Όταν η ψυχή από μέσα της φωνάζει, τότε αυτή η μουσική μόνο την συνοδεύει. Ακούγεται όμως πάντα μες στην απόλυτη σιγή, σαν προσευχή, σαν τάμα. Μόνο το μέσα να βιώνει την αλήθεια.

Μαρία  Χρονιάρη

ΜΕΙΝΕ

Κράτα με λες κι ήρθα από τ' αστέρια. Μείνε για να αντέξω τον χρόνο, μόνο εσένα θέλω ένα δρόμο να μου χαρίσεις...