ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΜΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΚΛΕΙΝΕΙ οριστικά ένας κύκλος, μια περίοδος σιωπής.

Γι αυτό και είναι καθαρτικά, σωτήρια. Αποφορτίζουν.

Διαβάζονται δυνατά, όπως δυνατά ακούγεται ένας δίσκος των Rainbow,

οι διπλές κιθάρες των Wishbone Ash, τα μπλουζ τού John Lee Hooker.

Με το κουμπί τού volume στο 9.

Χωρίς ανάσα.

Γι' αυτό και είναι λαχανιαστά, ξέπνοα.

Μεταφέρουν στις πλάτες τους την απώλεια, την ερημιά, το βάρος τής απουσίας.

Έτσι καμιά φορά λυγίζουν, κατρακυλούν σκαλιά, κουβαριάζονται σε γωνίες.

Και μπερδεύονται.

Όπως οι ζωές μας.

Ανήμπορες να καταλήξουν, τρομάζουν στο τέλος.

Πιάνουν πάτο. Και φωνάζουν.

Σαν τραγούδια πού γράφτηκαν νύχτα.

Σαν ποιήματα πού βγήκαν ώρες αιχμής.

Αρνητικά πού περιμένουν εκτύπωση.

Τα κείμενα αυτά σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής.

Μ’ αυτή την έννοια είναι πικρά. Περικλείουν την αγωνία της. Το ξεπέρασμα της.

Λειτουργούν σαν εικόνες της για να θυμίζουν το χρόνο πού πέρασε.

Πού άφησε το χνάρι του πάνω μας.

Πού μετρήθηκε σε βινύλια.

Όλο εκεί, στα γνωστά μέρη. Στους χώρους πού παραφυλάει η απελπισία.

Στα μπαρ, στις πόλεις, στους δρόμους.

Εκεί πού η μοναξιά σε χτυπάει αλύπητα στα βλέφαρα.

Σαν ψιχάλα.

Κι η τρέλα στέκεται υπομονετικά, πάνω απ’ όλες τις μέρες, κάνοντας τον έρωτα να μοιάζει μαριονέτα.

Με ψεύτικο βλέμμα.

Τα κείμενα αυτά κοροϊδεύουν την έως τώρα ισορροπία, αλλάζουν αφετηρίες, στέκονται στη γωνιά έτοιμα για το νέο ξεκίνημα, αφού η μοναξιά αλλάζει όλες τις φωνές, κάνει κάθε τέλος να μοιάζει με καινούργια αρχή.

Μ’ αυτή την έννοια είναι δημιουργικά, ζωογόνα.

Σκαλώνουν στο μεταίχμιο. Ψάχνουν να βρουν χώρους να απλωθούν.

Να κουρνιάσουν στις σιωπές πού υπάρχουν ανάμεσα στις λέξεις.

Στα κενά διαστήματα.

Για να ριζώσουν.

Εκεί, λίγο μετά τον υψηλό πυρετό, λίγο πριν την οριστική ίαση, αναδιπλώνουν  τον πόνο.

Γι αυτό και είναι μουντά, ανυπόμονα.

Και υγρά.

Σαν ροκ μπαλάντες.

Γιατί ροκ δεν είναι μόνο τα τραγούδια.

Είναι και ο ήλιος πού κρεμιέται σε απόκρημνες πλαγιές.

Τα άδεια ποτήρια.

Τα κοντομάνικα μακό στην καρδιά τού χειμώνα.

Ένα βιβλίο χωρίς ιστορίες.

Το σπασμένο μπρελόκ σου.

Η θλίψη στα μάτια σου.

 

                                                                                            Σταύρος Σταυρόπουλος

                                                                                                   Μοσχάτο,  Άνοιξη 2001

Από το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου", εκδ. Απόπειρα 




(Το βίντεο το έφτιαξε ο drapetis 83, και έχει αποσπάσματα από το βιβλίο.)

ΡΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Διαβάστε κι άλλες κριτκές για την παράσταση, όπως δημοσιεύτηκαν στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

"To φυτίλι της λάμπας σιγοκαίει και του φωτίζει τις νύχτες. Η παλιά γραφομηχανή ακριβώς δίπλα. Το γραφείο του χτες και η παράσταση του σήμερα. Μια πολυδιάστατη άποψη της ομάδας βασισμένη στο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου. Λέξεις που μεγαλώνουν και αναδεικνύονται με τραγούδια,προβολές,διαλόγους,χορό,αφήγηση. Χωρίς βασικούς ρόλους μια εναλλαγή δράσης με ψυχή. Η φωνή του συγγραφέα είναι ο έρωτας για όσο ροκ αντέχουμε ακόμα..."

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΝΤΑΖΗ, 29/4/2011

"Όταν ό έρωτας γίνεται σιωπή, "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" ακούγεται πιο δυνατά.

Μία ομάδα από νέα, ταλαντούχα παιδιά με όρεξη και το διαχρονικό κείμενο του Σταύρου Σταυρόπουλου, που όσο περνάν τα χρόνια θα ακούγεται όλο και περισσότερο στη διαπασών.

Χορογραφίες που δηλώνουν εκείνα που δεν φαίνονται. Τραγούδια που ζωντανεύουν τη μνήμη. Ζωή που ξεδιπλώνεται μέσα από εικόνες βουβές κι ακίνητες. Όπως της πρέπει. Για να θυμάται. Να μην ξεχνάει ότι κάποτε υπήρξε.

Φωτισμοί που εναλλάσονται ανάμεσα στα λόγια, τον χορό και κάνουν τη σιωπή να ακούγεται με μεγαλύτερο θόρυβο.

Η σκηνοθεσία δηλωτική της κατάστασης. Να δείχνει χωρίς να φανερώνει. Και σπίρτα που καθώς σβήνουν, μένεις βουβός. Ακίνητος.

Μία παράσταση που θα πρέπει όλοι να πάμε να δούμε. Ξανά και ξανά. Μην τη χάσετε. Γιατί ροκ δεν είναι μόνο τα τραγούδια."

ΜΑΡΙΛΙΑ ΚΑΠΛΑΝΟΓΛΟΥ, 29/4/2011

"IlluminArti και ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ, ευχαριστούμε γι΄αυτό που είδαμε. Εύχομαι να συνεχίσετε και με άλλες παραστάσεις και εκτός Αττικής. Θα είμαστε εκεί."

ΑΝΩΝΥΜΟΣ, 18/5/2011

"Πολύ καλή παράσταση! Εξαιρετική η απόδοση όλων των παιδιών, καταπληκτική κίνηση, ωραίες και ζεστές φωνές, πολύ καλή η σκηνοθεσία της Μαρίας Χρονιάρη, η οποία με τη σεμνότητα και την αλήθεια της προσέφερε κάτι ξεχωριστό....και θα συνεχίζει αναμφίβολα να προσφέρει.

Προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσοι αγαπάνε την τέχνη να σπεύσουν να παρακολουθήσουν την παράσταση..."

ΚΑΤΙΑ, 6/5/2011

Δείτε τις κριτκές κι εδώ

http://www.athinorama.gr/theatre/data/performances/Default.aspx?id=10006351&selTab=1&p=1

ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΟΚ ΔΕΝ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ

Αυλαία εχθές για την παράσταση "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου",  του Σταύρου Σταυρόπουλου, που για 4 sold out Πέμπτες ανέβηκε στη σκηνή του Θεάτρου Altera Pars στον Κεραμεικό. Τα συναισθήματα ανάμεικτα, οι στιγμές θα μείνουν πάντα χαραγμένες στη μνήμη μας. Το χειροκρότημά σας, μας έδινε δύναμη για να συνεχίζουμε κάθε φορά. Η εμπειρία ήταν μοναδική και δύσκολα αποτυπώνεται με λέξεις.

Ευχαριστώ την ομάδα IlluminArti για την συνεργασία και όλους εσάς που μας στηρίζατε με την παρουσία σας. Ήταν τιμή αλλά και το δώρο, να είμαι σκηνοθέτης αυτής της παράστασης.

HONEY BEE

Κι εχθές, Πέμπτη, γεμίσατε την σκηνή του Θεάτρου Altera Pars. Πολλοί ήρθατε κι από πόλεις της επαρχίας. Η στήριξη και η αγάπη που μας δείχνετε, μας δίνουν ενέργεια. Κάθε παράσταση, μια νέα πρεμιέρα.

Έτσι κι αλλιώς μια μέρα η Γη θα γίνει πίνακας συλλεκτικός και θα στολίζει τις γκαλερί τού χρόνου, περνώντας απ' την αθανασία στην αιωνιότητα.

Έτσι κι αλλιώς μια μέρα όλα θα χαθούν στο φως.

Ή σ' ένα τραγούδι των Stones...

Anybody seen my baby? Anybody seen her around ?

(απόσπασμα από το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου")

FADE OUT AGAIN

Δεύτερη sold out παράσταση για "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" του Σταύρου Σταυρόπουλου, που παρουσιάζεται για 2 ακόμη Πέμπτες στη σκηνή του Θεάτρου Altera Pars στον Κεραμεικό, από την μουσικοχοροθεατρική κολλεκτίβα IlluminArti, στις 22.00 μ.μ

Ευχαριστούμε πολύ εσάς που είσασταν παρόντες, αλλά κι εσάς που λείπατε. Η θετική σας ενέργεια ήταν μαζί μας.

Δείτε εδώ μερικές από τις φωτογραφίες των παραστάσεων

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.213921641980987.58759.203896992983452

ΡΟΚ ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΟΠΩΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ:

"Ό, τι και να πει κανείς για τον συγγραφέα Σταύρο Σταυρόπουλο θα είναι λίγο. Η πορεία του μετά από Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου, είναι ιλιγγιώδης. Κανείς έλληνας συγγραφέας δεν θα μπορούσε να φτάσει εκεί που ο Σταυρόπουλος έφτασε.

Παρακολούθησα την παράσταση με εξαιρετικό ενδιαφέρον και κομμένη αναπνοή. Με το κουμπί του volume στο 9, όπως ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει στο κείμενο που οι IlluminArti οπτικοποίησαν.
Το να συνδυαστούν τόσες τέχνες επί σκηνής, και κυρίως η ζωντανή μουσική, είναι ένα ρίσκο. Όμως η ομάδα αυτή απέδειξε πως αρκεί να έχεις ψυχή και να αγαπάς αυτό που κάνεις.

Η σκηνοθεσία των IlluminArti και της Μαρίας Χρονιάρη έδωσε όλα εκείνα που ήταν απαραίτητα: Σιωπή, πόνο που φωνάζει χωρίς να μιλά, φωτισμό που κρύβει, φανερώνοντας αλήθειες που σε κάνουν να πιστεύεις πως όσο και να θες, δεν γίνεται παρά να βλέπεις. Μέσα από τα σπαράγματα. Της ψυχής.
Η χορογραφία στο τραγούδι των Radiohead, «Spirit World» ήταν όλα όσα το βιβλίο δήλωνε. Κι εμείς όλοι κάναμε fade out. Again. Συγχαρητήρια στις χορογράφους.
Συστήνω σε όλους να πάτε να δείτε την παράσταση.

IlluminArti και Μαρία Χρονιάρη, ευχαριστώ γι αυτό που παρακολούθησα. Ήταν μοναδικό.
Σταύρο Σταυρόπουλε, σε ευχαριστώ που γράφεις, κι αναμένω το νέο σου βιβλίο. Κι όπως κι εσύ λες στο βιβλίο Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου- με μία παράφραση δική μου- έχεις φτιάξει μία ονειροπαγίδα και μας έχεις κλείσει όλους μέσα".

-Γιάννης Ηλιόπουλος, κριτική του κοινού που δημοσιεύθηκε στο Αθηνόραμα, 2/5/2011

"Δεν υπάρχουν λόγια για τη χθεσινή βραδιά...Μόνο δεκάδες συναισθήματα που σε πλημμύρισαν τόσο γενναιόδωρα οι συντελεστές της παράστασης...Και η «ανάγκη» να τους χειροκροτήσεις από τα πρώτα κιόλας λεπτά...

Σας ευχαριστώ γιατί με κάνατε από χθες να νιώθω πιο πλούσιος, ευτυχής και τυχερός που βρέθηκα απέναντί σας κι εσείς κυριεύσατε το μέσα μου με λόγο, νότες, κίνηση...

Συνεχίστε!"

-Ηλίας Μωραϊτης, 30/04/2011

"Συναισθήματα και ηλεκτρικές νότες, φωνές που συνεπαίρνουν το νου, κίνηση άκρως εσωτερική και πηγαία, τεχνικά άρτια, ερμηνείες λιτές, όπως και τα κουστούμια, αποδίδουν απόλυτα το πάθος και την απόγνωση, την νοσταλγία και το αδιέξοδο, την προσδοκία και την απώλεια.

Άφησα το θέατρο τόσο γεμάτη που τις πρώτες στιγμές δεν ήξερα πώς να περιγράψω αυτό που μόλις είχα ζήσει. Πήρα μαζί μου φεύγοντας την εικόνα των ηλεκτρικών κιθάρων, την κίνηση στον μη-χώρο της σκέψης και την εμπειρία μιας γραφής με ονοματεπώνυμο, που όμως είναι αυτός που τα γράφει όλα αυτά, αλλά και εκείνη, είσαι εσύ και εγώ και ο άλλος και κάποιος ακόμα που ξέρω.

Αντέχω λίγο rock ακόμα. Θα ξαναείμαι εκεί."

-Cleo Eco, 3/05/2011

"Φωνές, χορός, μουσική, έκφραση, πάθος, έρωτας, σιωπή, ανάσες, πόνος, απουσία. Μια παράσταση που σε ταξιδεύει σε μονοπάτια που έχεις ξεχάσει. Γιατί το ροκ είναι η θλίψη στα μάτια σου. Γιατί η ζωή είναι γυναίκα. Γιατί λείπεις.

Για τρεις ακόμη παραστάσεις, κάθε Πέμπτη μέχρι να τελειώσει ο Μάϊος, έχεις να δεις τους ΙlluminArti, να ζήσεις τους Led Zeppelin και την Τσανακλίδου να συνυπάρχουν στο σανίδι, να νιώσεις την ένταση του χορού από τα χτυπήματα και την ανάσα να κόβεται, τις χορδές να συρρικνώνονται και τα σώματα να πάλλονται με πάθος. Εκεί που όλα μοιάζουν να χάνονται τότε είναι που η αγάπη πρέπει να επινοηθεί ξανά.

Μη το χάσεις."

-Βασιλική, 29/04/2011

"μια ώρα....από τις λίγες στιγμές που δεν συνειδητοποιείς που είσαι και τι κάνεις...απλά..ζεις...ζεις την ανάσα σου και το χτύπημα της καρδιάς σου με τη κάθε κίνηση...με τη κάθε λέξη που ένιωθα μέσα από σας…με το κάθε τραγούδι..μπήκατε μέσα μου εκείνη τη βραδιά κι ξυπνήσατε τη κάθε γωνιά του μυαλού και του σώματος, αρκετά κουρασμένο κι απογοητευμένο από το «θέατρο» που παίζω καθημερινά «έξω»…παίζατε ένα τρελοROCK μιας πραγματικότητας που θέλω πολύ να ζω και να τη βλέπω όχι μόνο με όνειρο...δεν κατάλαβα πως και γιατί τελείωσαν όλα...άλλο ένα ξαφνικό χτύπημα μιας ανάγκης για συνέχεια...συνέχεια...καθόμουν χωρίς να σηκωθώ... ένα..δυο..ένα..

είσαστε καταπληκτικοί!!..με ένα ευχαριστώ δεν εκφράζεται..ίσως με τίποτα άλλο..και δεν ξέρω να εκφράζομαι...ξέρω πως ήταν μια τέλεια κι αξέχαστη αρχή..σας εύχομαι καλή συνέχεια παιδιά..αξίζετε τα καλύτερα λόγια..η ζωή δεν θα φτάσει ποτέ στην ημερομηνία λήξης όσο υπάρχετε..όσο υπάρχει μια ROCKψυχή..ένα..δυο..ένα…"

-Τατιάνα Μπογκντάνοβα, 1/05/2011

"Έπος!"

-Ανώνυμος, 1/05/2011

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΗΘΕΙ ΞΑΝΑ

 

Πρεμιέρα για την παράσταση "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" του Σταύρου Σταυρόπουλου, απόψε στις 22.00, στο Θέατρο Altera Pars στον Κεραμεικό, από την μουσικοχοροθεατρική κολλετίβα IlluminArti, σε σκηνοθεσία της ομάδας και της Μαρίας Χρονιάρη. Η παράσταση θα ανεβεί μόνο για 4 Πέμπτες. Απόψε, στις 5/5, 12/5, 19/5.

Σας περιμένουμε..