Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΟΥ

 


Με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, είχα τη χαρά να συνομιλήσω με την Βίκυ Σγουρέλλη για την ποίηση, για τη ζωή, για τα βιβλία. Η συζήτησή μας δημοσιεύθηκε στο περιοδικό UNSPOTTED και μπορείτε κι εσείς να την διαβάσετε πατώντας επάνω στον σύνδεσμο που ακολουθεί.





Δείτε εδώ:

https://www.unspotted.gr/el/m%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%B7/?fbclid=IwAR3e_nf5kS4U-vGnsOZoFcTSOTcVq5wyPBLXWMU70-Dt0vXqiKwD0rDLeN8

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2021

ΝΕΑ ΑΡΧΗ




Μετά από ένα βασανιστικό έτος όπως το 2020, όλοι έχουμε ανάγκη από μια νέα αρχή. Φέτος περισσότερο από ότι τα προηγούμενα χρόνια. Στερηθήκαμε πολλά και όμορφα πράγματα, φίλους, αγκαλιές, οικογένεια, πατρίδα. Τα τελευταία χρόνια λόγω μιας σημαντικής αλλαγής στη ζωή μου, ζω ανάμεσα σε Αυστρία, Αθήνα, Θεσσαλονίκη κι Ελβετία. Φέτος δε θυμάμαι πόσα τεστ κάναμε για να μπορέσουμε να έρθουμε να δούμε τους δικούς μας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Ανεβήκαμε λιγότερες φορές σε αεροπλάνο και μετακινούμασταν μόνο με το αυτοκίνητο. Αλλά κάθε φορά που ήταν να πετάξουμε για την Ελλάδα, νιώθαμε έναν κόμπο που μετρίαζε τη χαρά του ταξιδιού μας. Ευτυχώς η επιστήμη προχωράει κι έτσι έχουμε στα χέρια μας έναν πολύτιμο σύμμαχο. Το εμβόλιο που θα μας βοηθήσει να πάρουμε πίσω τη ζωή μας και τις συνήθειές μας. Να αγκαλιαστούμε χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος. Χωρίς ποτέ να ξεχάσουμε τα πολύτιμα μαθήματα που η πανδημία μας δίδαξε, κι εξακολουθεί να μας διδάσκει, μιας και όλο αυτό ακόμη δεν έχει φτάσει στο τέλος του. 

Σας εύχομαι να έχετε υγεία και το 2021 να είναι το σημείο εκκίνησης, για να τρέξουμε όλοι μετά τον εμβολιασμό μας προς το φως και τη ζωή. Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι από τις βόλτες μας κοντά στο σπίτι μας, στο κέντρο της Βιέννης. Δε χαρήκαμε όσο τις περασμένες φορές ούτε τον στολισμό της πόλης, ούτε τα μαγικά της μέρη. Είχαμε κι έχουμε όμως εκείνος εμένα κι εγώ εκείνον. Και είμαστε υγιείς. Κι αυτό είναι δώρο ζωής. 

Να έχετε μια καλή χρονιά!

Μαρία Χρονιάρη

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2020

'Εν ἀρχή ἦν τό τέλος


Με χαρά σας ανακοινώνουμε την κυκλοφορία του νέου συλλογικού βιβλίου των Δελίνα Βασιλειάδη, Δημήτρη Γκιούλος, Δημήτρης Δημητριάδης, Βαρβάρα Δουμανίδου, Κωνσταντίνος Λεϊμονής, Γιάννης Μίχας Νεονάκης/Dave, Γιώργος Ρούσκας, Αντώνης Σκιαθάς, Νούλη Τσαγκαράκη, Μαρία Χρονιάρη, με τίτλο «'Εν ἀρχή ἦν τὸ τέλος».

Ένα πολυφωνικό έργο μονολόγων και θεατρικών κειμένων, εξομολογητικής διάθεσης. Λέξεις σε έξαψη, έντονοι συμβολισμοί, γλωσσοπλαστία μερικά από τα χαρακτηριστικά τους. Σε όλα τα κείμενα διατηρήθηκε η ταυτότητα του εκφραστικού λόγου μέσα στα πλαίσια των γραμματικών κανόνων.
Δέκα φωνές, δέκα άνθρωποι σε διαφορετικό τόπο και χρόνο διεισδύουν στο βάθος της ύπαρξης και γράφουν κείμενα, δημιουργώντας συναισθηματική ατμόσφαιρα με κοινό πυρήνα το τέλος του κόσμου.

Το βιβλίο αποτελεί μια ιδέα που γεννήθηκε εν μέσω εγκλεισμού με μοναδικό σκοπό την υποστήριξη του περιοδικού δρόμου «Σχεδία»



Εισαγωγικό Σημείωμα



'
Εν ἀρχή ἦν τὸ τέλος

Η ζωή αρχίζει με σκοτάδι και τελειώνει με φως.
Όλα όσα ζήσαμε είναι ένας κύκλος από ύδωρ και αίμα. Ένα ατέρμονο πήγαινε-έλα, σαν την αέναη επιστροφή της θάλασσας.
Μέσα σε αυτό εμπεριέχεται ο θρίαμβος της ύπαρξης αλλά και η συντριβή της. Κατά τον Σόπενχάουερ αυτόν τον κόσμο πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε ως έναν τόπο εξαθλίωσης και ένα είδος αποικίας καταδικασμένων.
Αν οι άνθρωποι οδηγούμενοι στο πέρας της ζωής έστρεφαν το βλέμμα τους πίσω, θα διέκριναν τον συνεχή αγώνα αναμονής στο πρόσταγμα του θανάτου.

Η επίγνωση της θνητότητας είναι η πηγή του στοχασμού και η μόνη οδός προς την αυτογνωσία.  Εκδ. Ανεμόεσσα







Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2020

Carnival





Ο άνθρωπος που αγαπάω είναι μουσική και χρώματα. Είναι ήχος βγαλμένος από εποχές που δεν ήρθαν. Είναι από πόλη που μέσα της ζωγραφίζεται μια ηλιαχτίδα, και λέει τη φράση "κορίτσι μου", με την τρυφερότητα της αλήθειας. 

Ο άνθρωπος που αγαπάω τα βράδια ξενυχτάει γιατί διψάει για φως, και τη μέρα γίνεται σύννεφο και κοιτάει τη γη από την πλευρά της σελήνης.  Είναι η λάμψη στα μαλλιά μου, η λέξη στην άκρη της γλώσσας μου, το ψυχικό απόθεμα που κρύβω για να μην το βρείτε.  

Ο άνθρωπος που αγαπάω δε μοιάζει με κανέναν.  Μοιάζει μόνο με τον εαυτό του και τη σιωπή του. Γνωρίζει να μην ξοδεύει κανένα φωνήεν στα μάτια σας και διψάει για ήλιο. Κι όταν τον βρίσκει κρύβεται ανάμεσα στα δόντια του. Για να κάνει τον γύρο του θανάτου στις φλόγες. 

Γιατί είναι ο δικός μου, αγαπημένος άνθρωπος.


Μ. Χρονιάρη 

 


Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2020

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ


Ήταν ο ήχος της φωνής που πρώτα αναγνώρισα. Το γρέζι εκείνο που έβγαινε απ’ τα έγκατα και ανοιχτό και ολόκληρο απλωνόταν, σπάζοντας κάθε τοίχο του σπιτιού. Και άκουγα τη θλίψη μου να δραπετεύει μέσα από τα συρτάρια και τις ντουλάπες του· μέσα από πίνακες, βιβλία, φωτογραφίες. Να διαχέεται και να απομακρύνεται, όπως απομακρύνονται τα τρένα απ’ τους σταθμούς. Τη νύχτα εκείνη μέτρησα χίλια βήματα μέσα μου να γεννιούνται.

Τα πράγματα συμβαίνουν όταν νομίζεις πως τίποτε άλλο δεν μένει να συμβεί. Ερήμην όλα να γυρνούν αέναα στον χώρο, ως να έρθουν να σε βρουν και να σε αγγίξουν. Ήταν ο ήχος της φωνής που πρώτα αναγνώρισα. Μετά ήρθαν τα μάτια. Λάδι από κυπαρίσσι και μυρωδιά από φως που ετοιμάζεται να βρέξει. Τα κοίταζα για να μπορέσω να τα μάθω. Να σπάσω το προστατευτικό τους τζάμι και στον πυρήνα τους να εισχωρήσω. Μα όλο χαμήλωναν τα βλέφαρα κι όλο φυσούσα για να ανοίξουν.

Και ο χρόνος πέρναγε και οι μήνες, μα εγώ τον ήχο της φωνής τον κράταγα στα αεροπλάνα που ανέβαινα. Στον λαιμό μου τον κάρφωνα και στο πάτωμα, για να απορροφάω τους κραδασμούς του. Να νιώθω την ανάγκη του, να χάνεται μαζί μου. Κι ύστερα ήρθαν τα δάχτυλα. Τα χέρια σου στα δικά μου. Ένα βουνό και μια σελήνη μόνο για μένα, σαν γάτα να κουρνιάζει επάνω μου. Μία πλατεία, μια εκκλησία, μία γιορτή.

Ομίχλη, υγρασία, και μία πόλη σαν τη νύχτα φωτεινή, να καταγράφει από το σώμα τη σκιά. Κι όλο να παύει η αναμονή σου. Λευκές καρέκλες σε χώρο μνήμης από πάντα κοινό. Σαν χάρτης, σαν πυξίδα. Σουηδία – Βιέννη – Ελβετία να ξεδιπλώνονται μπροστά μας κι εγώ να λέω, «μόνο τον ήχο σου αναγνωρίζω, μόνο τον ήχο σου».

Στις μέρες που θα έρθουν να με κρατάς· να με πετάς ψηλά κι έπειτα θάλασσα να ανοίγεις να με πιάνεις. Κι εγώ τις νύχτες θα σε οδηγώ στον πόλεμο, που θα έχει πάντα νικητή μόνο τον ήχο της φωνής σου.

Και θα σε εδράζω μέσα μου.

 

Μαρία Χρονιάρη

Νέο κείμενο στην στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ", στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Ολόγραμμα. Δείτε κι εδώ:https://ologramma.art/themeliosi/ 

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020

Πανόραμα


Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος


 

Έλα να φτιάξουμε

μια νύχτα από χαρτί

κι επάνω της να γράψουμε

για αυτή την εύκρατη λύπη

 

Να ανταλλάξουμε δέρματα

και να μιλήσουμε τη γλώσσα

των τρελών

- Εκείνων που από έρωτα τρελάθηκαν

και λένε πάντα την αλήθεια-

 

Να σου δώσω ζωή

να μου δώσεις αίματα

Να μου δώσεις λύτρωση

και να σου δώσω πόνο

 

Να βγάλω τα μάτια μου

και φυλαχτό στον λαιμό σου

να κρέμονται

 

Την ψυχή σου να βγάλεις

και να την κάνω τα μάτια μου

 

Να μην αφήσω τίποτα δικό μου

να μην είναι δικό σου

Να μην αφήσεις τίποτα δικό σου

που δικό μου να μην το υπάρχω

 

Να πάρω τα χέρια σου

και με τα νύχια σου

στις φλέβες μου να γράψω

πως η αγάπη δεν χωράει

σε επίθετα κι αντωνυμίες προσωπικές

 

Να πάρεις τη γλώσσα μου

και τον κόσμο σου

να φιλήσεις στο στόμα

 

Και να χυθεί μέσα μου

και να χυθεί μέσα σου

όλο το φως και το σκοτάδι

 

Έλα να φτιάξουμε

μια νύχτα από αυτές

που άλλος κανείς ποτέ

δεν τόλμησε να φτιάξει

 

Και μέσα της να αφήσουμε

την τελευταία μας πνοή

 

 

 Μαρία Χρονιάρη, από την νέα ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", Εκδ. Σοκόλη (Ιούνιος 2020). Το βιβλίο τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO Πειραιώς και Νήσων και της INTERNATIONAL ACTION ART

 




Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2020

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ - ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ


Φωτογραφία:Χάρης Τσιλόπουλος



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Όταν το ποίημα αγγίζεται με την εικόνα, όταν η φωτογραφία κινείται πάνω στις λέξεις, όταν εσύ κι εγώ συμβαίνουμε. 52 ποιήματα γίνονται θάνατος και μαζί ζωή. Γίνονται ποίηση χωρίς σημεία στίξης. Γίνονται εικόνα χωρίς υποκείμενο κι αντικείμενο. Λέξεις κι αντικατοπτρισμοί στη μαρτυρία της όρασης, διηγούνται αυτόνομα τη ζωή, που ερήμην συμβαίνει. Η συνάντηση αυτή τυπωμένη στο χαρτί μορφοποιείται, κι από τη μήτρα των ματιών πλάθει το αδιαίρετο καινούριο σώμα, ένα επόμενο σώμα, μετά από αυτό που προηγήθηκε.

Το Μετά από αυτό που προηγήθηκε, η έκτη ποιητική συλλογή της Μαρίας Χρονιάρη, είναι μια ζωή που έρχεται μετά από ό,τι υπήρξε λεηλατημένο και βάρβαρο, γεμάτη με φως, βγαλμένο από τις χαρακιές και τα σημάδια.

Φως δυνατό και τετελειωμένο.

Μια συνεργασία με τον φωτογράφο Χάρη Τσιλόπουλο, του οποίου φωτογραφίες κοσμούν το εξώφυλλο και το εσωτερικό του βιβλίου.

Η Μαρία Χρονιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τα Ανώγεια της Κρήτης. Σπούδασε τηλεόραση, έκανε σεμινάρια σκηνοθεσίας και εργάστηκε ως οπερατέρ.

Ο Χάρης Τσιλόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Αυστρία, όπου εργάζεται ως φωτογράφος, ενώ ασχολείται ενεργά και με τη μουσική ως ραδιοφωνικός παραγωγός και αρθρογράφος.


Το βιβλίο είναι υπό την αιγίδα του Ομίλου της UNESCO Πειραιώς και Νήσων και της International Action ART

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΟΚΟΛΗ
ΔΙΔΟΤΟΥ 29, ΑΘΗΝΑ 106 80
ΤΗΛ./FAX: 210 3805520-210 3822732, http: www.sokolis.gr, e-mail: mari@sokolis.gr