ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

(20/3/1976 - 20/7/2017)

Ο Τσέστερ Τσαρλς Μπένινγκτον (Chester Charles Bennington), γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1976. Ήταν Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης. Ήταν ο κύριος τραγουδιστής του nu metal συγκροτήματος Linkin Park, ενώ είχε συμμετάσχει και στο συγκρότημα Grey Daze, μεταξύ άλλων. 

Ο Μπένινγκτον βρέθηκε κρεμασμένος στο διαμέρισμα του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια στις 20 Ιουλίου του 2017, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο με τον ίδιο τρόπο του κολλητού φίλου του Αμερικανού μουσικού Chris Cornell. Ήταν και οι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους. Και οι δύο πάλευαν χρόνια με την κατάθλιψη.

"Take me down to the river - bend.

Take me down to the fighting end.

Wash the poison from off my skin

Show me how to be whole again.

'Cause i'm only a crack in this castle of glass.

Hardly anything left for you to see."

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Αύριο συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος από την ημέρα που ο Θάνος Ανεστόπουλος - frontman και ψυχή του συγκροτήματος "Διάφανα Κρίνα" - πέρασε στην άλλη όχθη, σε "μια γη που ανατέλλει". Υπάρχουν κάποιες απώλειες που δεν τις συνηθίζεις ποτέ. Απλά προσπαθείς να βαδίζεις αρμονικά δίπλα τους, κρατώντας πάντα στην ψυχή σου την αγάπη για τον άνθρωπο που έφυγε και τις στιγμές που ζήσατε. Έτσι κι εμείς, που γνωρίσαμε, αγαπήσαμε, ζήσαμε με τον Θάνο, ένα χρόνο τώρα ο καθένας με τον δικό του τρόπο, προσπαθούμε να κρατάμε ζωντανά όλα εκείνα που μας έδεσαν. Και είναι πολλά.

Πριν τρία χρόνια ο Θάνος ήταν καλεσμένος στον σταθμό μας http://magazen.gr/ και την εκπομπή της Εύας Κακλειδάκη "Το μήλο της Εύας" κι έδωσε μια πολύ όμορφη όμορφη συνέντευξη. Ανοίγοντας όπως πάντα την καρδιά του. 

Ας είσαι αναπαυμένος φίλε μας...




Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το Live της επανένωσης των "Διάφανων Κρίνων" προς τιμήν του Θάνου, που έγινε στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου 2015 στην Τεχνόπολη, Γκάζι

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΑΓΑΠΟΥΝ

(1947-2017)

Εχθές έγινε η κηδεία του θείου μου, Λευτέρη Καπώνη. Παρόντες, όσοι τον αγαπούσαμε πραγματικά. Όσοι πέρα από τον σεναριογράφο των επιτυχιών, ξέραμε τον άνθρωπο. Το πνεύμα του και την ψυχή του. Οι αληθινοί φίλοι του και η οικογένειά του. Όσοι δηλαδή, πραγματικά πονάμε για τον χαμό του.

 Δεν μπορώ να μην σταθώ με πίκρα, στην απουσία πολλών καλλιτεχνών - κυρίως ηθοποιών - που έγιναν γνωστοί και αγαπητοί, μέσα από τα σενάρια που ο Λευτέρης Καπώνης έγραφε. Που όσο ήταν ακμαίος και εν ζωή, τον "αγαπούσαν". Τον είχαν ανάγκη βλέπετε, για να μπορεί το "εγώ" και η ματαιοδοξία τους, να πηγαίνει κι ένα σκαλί παραπάνω. 

Ο θείος μου δεν είχε ανάγκη από χειροκρότημα. Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορία μεγάλη, που κυνηγήθηκε στη χούντα, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και ποτέ δεν καπηλεύτηκε την μνήμη που ο ίδιος δημιούργησε. Σεμνός και ταπεινός, μέσα σε χαρτιά και βιβλία, έζησε τη ζωή του με πάθος και απαλά. Ακριβώς όπως έφυγε.

Με λύπη για άλλη μια φορά, συνειδητοποιώ την αχαριστία των ανθρώπων και κλείνομαι όλο και περισσότερο, στον στενό πυρήνα του εαυτού μου.

Σας φοβάμαι, ω άνθρωποι. Και σας φοβάμαι ακόμη περισσότερο, όταν αγαπάτε.

Θείε, θα είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε και θα ζεις πάντα μέσα μας. Και σε ό,τι με αφορά, θα συνεχίσω με τον δικό μου τρόπο, αυτό που χθες μου ζητήθηκε.

Καλό παράδεισο καλέ μου.

Διαβάστε κι εδώ:

http://www.avgi.gr/article/10976/8203694/pethane-o-gnostos-syngrapheas-kai-senariographos-leuteres-kapones

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Έφυγες με την ίδια αξιοπρέπεια με την οποία έζησες. Μας έμαθες να αγαπάμε τους ανθρώπους και να χαϊδεύουμε τα λάθη και τα πάθη τους. Μεγάλωσα με τις λέξεις και τα φωτεινά ζεστά μάτια σου. Σε θυμάμαι πάντα με το πλατύ γέλιο σου, να μου μιλάς για τον Θεό, για τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, για την ψυχή και τις πληγές της. Να κάνεις βόλτες στην πλατεία του Αγίου Μηνά, με το καπελάκι και τα γυαλάκια σου.

Κάναμε τόσα ταξίδια καρδιάς, όσα ποτέ του κανείς δε θα κάνει. Κι όσες φορές βιάστηκα για το ταξίδι στην άλλη όχθη, έγινες βουνό για να το αποτρέψεις. Κάθε που το ρολόι θα δείχνει 6, τα μάτια μου θα κοιτούν στον ουρανό για να δουν τα δικά σου, καθώς ξέρω πως πάντα εδώ θα έχεις στραμμένο το βλέμμα σου. Από την περασμένη Τρίτη, τα χρώματα σώπασαν και οι μαντινάδες πια δεν θα έχουν ρυθμό. Κι η Κρήτη που αγάπησες, θα σε αγκαλιάσει σφιχτά - μάνα κι αυτή πονεμένη - που ξαναγυρνάς κοντά της. 

Θα κάνω όσα σου υποσχέθηκα κι ακόμη τόσα, για να γελάς από εκεί ψηλά και να φωτίζεις τον δρόμο μας. Εκείνοι που αγαπάς δεν πεθαίνουν ποτέ. Κι ας φεύγουν. Θα τα ξαναπούμε εκεί που υπάρχει μόνο φως κι αγάπη. 

Καλή στρατιά και καλή μετάβαση λατρεμένε μου θείε Φώτη.

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ MAJOR TOM

David Robert Jones, David Bowie (8 Ιανουαρίου 1947 - 10 Ιανουαρίου 2016)

Μας έκανε τη χάρη να κατέβει στον πλανήτη γη και να μας δώσει λίγο από το εσωτερικό φως του. Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων, της εφηβείας μου, εκείνος που με έμαθε να αγαπάω τη μουσική και να δέχομαι το διαφορετικό των ανθρώπων.

Καλή στρατιά και ρίχνε  που και που το βλέμμα σου εδώ David, για να παίρνει φως η νύχτα. 

OH CAPTAIN MY CAPTAIN

Την ταινία "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών" την είχα δει όταν πήγαινα σχολείο. Θυμάμαι πως ρούφαγα κάθε εικόνα, λέξη, πρόσωπο. Η ταινία αυτή με βοήθησε να καταλάβω καλύτερα και πιο βαθιά τον εαυτό μου κι ενάντια σε όλα να ακολουθήσω μεγαλώνοντας τα όνειρά μου.

Δεν ήταν μόνο το σενάριο που φυσικά ήταν εκπληκτικό, ούτε και η σκηνοθεσία. Ήταν εκείνος. Τα λόγια του. Το πάθος με το οποίο προέτρεπε τους μαθητές τους να μην χάνουν, να μην σπαταλούν ούτε δευτερόλεπτο από την πολύτιμη ζωή τους.

Κι αυτός, ο ίδιος άνθρωπος ζούσε μέσα στην δική του προσωπική άβυσσο, το δίχως ελπίδα αύριο, το έρεβος που γεννά η κατάθλιψη. Ρόμπιν σε ευχαριστώ που πέρασα εκείνες τις στιγμές μαζί σου. Γιατί μου δίδαξες "Να αδράτω την μέρα", να μην εγκαταλείπω τα όνειρα της ψυχής μου στα χέρια των άλλων. Και σε ευχαριστώ γι' αυτό.

Καλό παράδεισο Καπετάνιε μου.


Μαρία Χρονιάρη

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Ένα πεζοποίημα του «Γκάμπο» όπως φώναζαν τον διάσημο συγγραφέα, θεωρείται το στερνό του αντίο προς φίλους και αγαπημένους αφού το έγραψε όταν έμαθε ότι χρειάζεται να δώσει την έσχατη των μαχών.

Διαβάστε την αποχαιρετιστήρια επιστολή του:

..... "Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, άφησε την τελευταία του πνοή την Μ. Πέμπτη. Καλό παράδεισο ποιητή.

ΜΙΑ ΡΕΒΑΝΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΡΕΣ

Διάλεξες να φύγεις μια μέρα που μάλλον το πάει για βροχή. Για να μπερδευτούν οι σταγόνες με τα δάκρυά μας. Καλό παράδεισο Σάκη.

"Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή

Κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο

Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή

Κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί

Τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις

Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή

Πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ό,τι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Ό,τι αγάπησες σε πόνεσε πολύ

Κι εσύ το πόνεσες μετά με τη σειρά σου

Και τώρα ξέρεις όταν έρχεται βροχή

Πως δε πετάς αν είν' βρεγμένα τα φτερά σου

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ό,τι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει"

ΠΟΙΟΣ ΠΟΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ;

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή που οι λέξεις, οι σκέψεις ό, τι υπάρχει που μπορεί να γραφεί ή να ειπωθεί, είναι λίγο και μικρό και φτωχό μπροστά στην απώλεια ενός ανθρώπου. Όταν όμως ο άνθρωπος αυτός είναι ο αδερφός σου, της ψυχής σου η ψυχή, τότε όλα απλά δεν έχουν νόημα. Δεν υπάρχουν.

Λέμε πως όλοι κάνουμε τις επιλογές μας, πως ίσως αυτές μας αξίζουν και δεν θα πρέπει να γκρινιάζουμε ή να παραπονιόμαστε. Είναι και κάποιες επιλογές όμως που ξεπερνάνε πολλά. Την Παρασκευή έχασα έναν σπουδαίο άνθρωπο, μια καθαρή ψυχή, μια αλήθεια της ζωής μου. 

Αγαπημένε μου αδερφέ, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να πω στον εαυτό μου, στους φίλους μας, στους δικούς μας. Μόνο δάκρυα. Και πόνος. Έχεις τον λόγο μου πως θα συναντηθούμε ξανά, εκεί που οι ψυχές μόνο μπορούν να νιώθουν. Θα αργήσω να έρθω, μα ξέρω, θα με περιμένεις.

Καλή στρατιά Παντελή μου.

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

για την Σουζάνα και τον Παναγιώτη

Σήμερα είναι μια επέτειος. Μια επέτειος θλίψης. Άνθρωποι που χάθηκαν από την ζωή μου χωρίς να προλάβουν να μεγαλώσουν. Με τα άγουρα χρόνια της εφηβείας να χτυπάνε δυνατά στις αρτηρίες τους. Που έγιναν μπλε. Και παγωμένες.

Άνθρωποι που έκαναν αλήθεια τα ψέματα γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν αλλιώς. Γιατί πάντα ο παράδεισος θα είναι μακριά. Και πάντα κάνουμε ό, τι μπορούμε να τον φτάσουμε. Να τον φτιάξουμε. Να τον φέρουμε λίγο πιο κοντά.

Η καρδιά μας, η ζωή μας, οφείλει να έχει χώρο γι' αυτούς τους ανθρώπους. Κι αν δεν έχει, να τον δημιουργήσει. Μου λείπουν οι φίλοι μου. Γιατί δεν καταφέραμε να δούμε μαζί τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος μου χωρίς αυτούς είναι αλλιώς. 

Να είστε καλά εκεί παιδιά. Έτσι κι αλλιώς ο χώρος κι ο χρόνος δεν υπάρχουν όταν αγαπάς. Όταν θυμάσαι.

Μαρία Χρονιάρη

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

για τον Μανώλη μου


Έφυγες ήσυχα, απλά. Όπως ήσυχα κι απλά σβήνει το φως. Καλή στρατιά αγαπημένε μου. Θα τα ξαναπούμε εκεί όπου χρόνος και πόνος δεν υπάρχουν. Εκεί που το φως σου θα λάμπει για πάντα.

Μαρία Χρονιάρη

(3/10/2012)


Διαβάστε στον διαδικτυακό τόπο ΑΝΩΓΗ, το κείμενο που έγραψα στην μνήμη του Μανώλη μου.
http://www.anogi.gr/archives/7153