Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΟΔΙΑ ΕΚΑΤΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΝΟΔΙΑ ΕΚΑΤΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026

ΑΚΡΟΒΑΣΙΑ

 


Η αναζήτηση της αλήθειας δεν έχει μία μόνο απάντηση

 

Ένα απόγευμα, καθισμένη στην θάλασσα και κοιτάζοντας τον ουρανό, άκουσα ένα κορίτσι που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα από εμένα, να ψιθυρίζει στη φίλη της που ήταν δίπλα της: «Δεν είναι σωστό». Και αμέσως τα μάτια μου στράφηκαν στον αόρατο καθρέφτη των σκέψεων. Έσκυψα και κοίταξα μέσα μου. Τι σημαίνει σωστό και τι λάθος; Κι αν κάθε οπτική έχει τη δική της βαρύτητα, ποιος ορίζει ποιον κανόνα ακολουθούμε;

Μήπως το σωστό είναι απλώς μια συμφωνία ανάμεσα σε όσους μιλούν δυνατά; Και το λάθος, η σιωπή αυτών που δεν τολμούν να κρίνουν; Πώς ξεχωρίζεις τον κανόνα που μετράει, όταν η ίδια η ζωή αλλάζει τον νόμο σε κάθε βήμα; Το δικό μου λάθος μπορεί να είναι η δική σου αλήθεια, και η δική σου αλήθεια το δικό μου ψέμα. [...]

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στη στήλη μου "Ενοδία Εκάτη" στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Unspotted πατώντας εδώ: https://unspotted.gr/el/akrovasia-sosto-kai-lathos_maria_chroniari/?fbclid=IwY2xjawU4kj9leHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR4OlQysbr28QW0yodWu0S2vSwI4E-ms4mJzCE8EN4FgFj_YfDgzX6mnn5AKcw_aem_UnzZIEjjq_4fBah8jmp39g

Δευτέρα 13 Απριλίου 2026

ΑΝΑ(Σ)ΤΑΣΗ

 


Ο εαυτός δεν χωρά πάντα στη ζωή που του έμαθαν

 

Στην αρχή δεν γνωρίζεις τίποτα. Μόνο μάτια γύρω σου και χέρια που σε κρατούν. Σε κοιτούν σαν να είσαι κάτι που πρέπει να ολοκληρωθεί. Σε αγγίζουν σαν να ξέρουν ήδη το σχήμα σου. Και αρχίζουν να σε γεμίζουν. Με λέξεις, κανόνες, με φόβους που δεν είναι δικοί σου. Σου μαθαίνουν πώς να στέκεσαι, πώς να μιλάς, πώς να σωπαίνεις.

Και σιγά σιγά ο κόσμος γίνεται ένα δωμάτιο όπου όλα έχουν θέση. Εκτός από εσένα. Τα χρόνια περνούν και μέσα σου μεγαλώνει κάτι αόρατο. Σαν θόρυβος κάτω από το δέρμα. Σαν ερώτηση που δεν λέγεται. Μέχρι που μια μέρα στέκεσαι απέναντι από τον εαυτό σου και νιώθεις πως κάποιος λείπει. [...]

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο στη στήλη μου "Ενοδία Εκάτη" στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Unspotted πατώντας εδώ:https://www.unspotted.gr/el/authentic-identity/?fbclid=IwY2xjawRJtWxleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETFpeGxuRnAwa2hGMXBKUHdqc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHkzwF6TR5bckHhnpFJXxOq1ynqG9-e94lEEaa-3kacT_SCmyh8BDJVDbEWv8_aem_vgRm_U4umDN1RN3e1JJpPA


Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 



Ο άνθρωπος όσο κι αν διασκορπιστεί πάντα θα επιστρέφει στον εαυτό του. Όχι γιατί απαραίτητα το θέλει, αλλά επειδή δεν έχει πού αλλού να πάει. Η ζωή μάς στέλνει σε δρόμους που μοιάζουν νέοι, μα στο βάθος είναι επαναλήψεις του ίδιου μοτίβου. Του χαρακτήρα μας. Ο κόσμος απλώς αλλάζει τα σκηνικά. Το έργο μένει το ίδιο. Κι έτσι, ό,τι κι αν ζούμε, οι αγάπες, οι ήττες, δεν είναι παρά προσκλήσεις προς το ίδιο σημείο: το κέντρο μας. Το σημείο που δεν μετακινείται, όσο κι αν μετακινούμαστε εμείς.

Ο άνθρωπος νομίζει ότι αλλάζει επειδή κουράστηκε να αναγνωρίζει τον εαυτό του. Αλλά, στην ουσία, αυτό που αλλάζει δεν είναι η ταυτότητα. Είναι η ψυχική και νοητική διαύγεια. Ξεφλουδίζει το δέντρο, αλλά οι ρίζες παραμένουν εκεί. Χάνεται η φωνή, μα συνεχίζει να καίει η μέσα μας φλόγα. Όταν μεγαλώνουμε, δεν γινόμαστε άλλοι. Γινόμαστε λιγότερο φοβισμένοι απέναντι σ’ αυτό που είμαστε.

Επιστρέφουμε πάντα στα σημεία που μας διαμόρφωσαν. Στις μνήμες που δεν συζητήσαμε ποτέ, στις σιωπές που μας έμαθαν τι αντέχουμε, στις σχέσεις που άφησαν σημάδια πάνω στο δέρμα εντός. Και, όσο περνά ο καιρός, καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα σημάδια δεν είναι τραύματα, αλλά συντεταγμένες. Πυξίδες που μας δείχνουν τον δρόμο πίσω, στο είναι μας. [...]


Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο στη νέα στήλη μου "Ενοδία Εκάτη" στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Unspotted https://www.unspotted.gr/el/enodia-ekati/