ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΛΟΥΖ ΣΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΜΠΑΣ

Ευχαριστώ πολύ το ιστολόγιο "Τα τετράδια της Αμπάς", για την αναδημοσίευση του ποιήματός μου "Ένα κόκκινο μπλουζ" από την ποιητική συλλογή μου "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα, 2014. Είναι βαθιά τιμητικό να μένουν ζωντανά στο χρόνο τα ποιήματα και να επικοινωνούνται, με τόσο σεβασμό και αγάπη.

Μπορείτε να δείτε τη δημοσίευση στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://tetradia.blogspot.com/2021/03/maria-chroniari-ena-kokkino-blouz.html?m=1

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ - ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ

Τέχνη είναι εκείνο το ευρύ πεδίο όπου όλα μπορούν να συμβούν. Όλα μπορούν να συνυπάρξουν, να επηρεάσουν, να συνομιλήσουν. Όταν η ποίηση εμπνέει και αγγίζει τον εικαστικό, προτρέποντάς τον να δημιουργήσει ένα έργο, αυτομάτως το ποίημα αναγεννάται κάτω από ένα άλλο τόσο ψυχικό όσο και οπτικό πρίσμα. Αυτό συνέβη και με το ποίημά μου "Ανακινώντας το φως" από την ποιητική συλλογή μου "Αγέννητη γη" Εκδ. Σοκόλη 2017. 

Η συμπαρουσίαση ποιημάτων και εικαστικών έργων με συνδετικό κρίκο την αναφορά τους στο σώμα, δημιουργήθηκε με αφορμή την διατομική έκθεση "Έσω Σώμα" της Χαρούλας Νικολαϊδου και της Χριστίνας Παπαϊωάννου, που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου Κρήτης

Παραθέτω τον πίνακα της Χριστίνας Παπαϊωάννου - "Amorioton" , 160x192cm, Ακρυλικά, λαδοπαστέλ, μολύβι και ξυλομπογιά σε καμβά 2019 - και περισσότερες λεπτομέρειες στον σύνδεσμο που ακολουθεί. Ευχαριστώ πολύ για την τιμή τον Δημήτρη Λάμπρου, εικαστικό και επιμελητή της έκθεσης.

Ανακινώντας το φως

Κάθε φορά που λείπεις

σκύβω μέσα μου για να σε βρω

Στο σημείο που φέγγει

αναγνωρίζω το σώμα σου

Δεν υπάρχει στιγμή

χωρίς να ξέρω που είσαι

Μ. Χρονιάρη, "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017

Δείτε κι εδώ: https://ologramma.art/ymnos-sto-soma-exi-poiimata-exi-eikastika-erga-mia-diigisi/

ΜΙΑ ΠΝΟΗ ΣΙΩΠΗΣ

Ο πιο μεγάλος πόνος

είναι εκείνος που κάνει τα

εκκωφαντικά

αθόρυβα

Μ. Χρονιάρη




Ευχαριστώ πολύ την Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου για την μετάφραση στα Ισπανικά του ποιήματός μου "Μια πνοή σιωπής", από την συλλογή μου "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλης 2017. Διαβάστε την μετάφραση εδώ: https://argy57.blogspot.com/2018/03/blog-post_30.html

Η ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ ΣΤΑ "ΑΔΕΣΠΟΤΑ"

Ευχαριστώ πολύ την Βάσω Χριστοδούλου, για την τόσο προσεγμένη παρουσίαση των ποιημάτων μου, στο προσωπικό της ιστολόγιο, "Τα αδέσποτα". 

Δείτε κι εδώ: https://vassochristodoulou.blogspot.com/2018/12/blog-post.html?spref=fb&fbclid=IwAR3u3rUNWxchSZ9HDp-ZBpzbD60z5GWyMhoE5gXA6zXTOsT5FJzAQJ-pw9E

Η "ΟΔΟΣ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ" ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ

Δεν ξέρω γιατί το ποίημα: Οδός Ασκληπιού της Μαρίας Χρονιάρη μου φέρνει στον νου τον Περικλή Γιαννόπουλο να συζητά με τον Κωστή Παλαμά ή να συναντά, ανέλπιστα, τη Σοφία Λασκαρίδου, στην οδό Ασκληπιού, κάπου στον χωροχρόνο.

Ίσως γιατί οι δύο τους-Παλαμάς και Γιαννόπουλος-, καθ' ομολογίαν του Παλαμά, συνήθιζαν να κάνουν περιπάτους και να συζητούν για την πολιτική κατάσταση της χώρας, κάνοντας αναλύσεις και επισημάνσεις για την έλλειψη της ηγετικής φυσιογνωμίας που θα εκπλήρωνε τις προσδοκίες και τους στόχους που είχε θέσει ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάταση της Ελλάδας. Στόχοι, που η υλοποίησή τους θα έβγαζε τη χώρα από το τέλμα στο οποίο είχε περιπέσει μετά την βαριά ήττα κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.

Περιπατώντας, λοιπόν, ένα ωραίο καλοκαιρινό δειλινό,τότε στα 1909, λίγο μετά το Κίνημα στο Γουδί(Αύγουστος 1909), όχι στην οδό Ασκληπιού, αλλά στο Ζάππειο, ο Περικλής Γιαννόπουλος, θα κάνει λόγο, ως προφήτης, στον Κωστή Παλαμά για τα προτερήματα του Ελευθέριου Βενιζέλου και το ρόλο που θα μπορούσε να παίξει στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Άλλοτε πάλι, διαβάζοντας το ποίημα, είναι σαν να βλέπω μια αναπάντεχη συνάντηση, στην οδό Ασκληπιού, της Σοφίας Λασκαρίδου με τον Περικλή Γιαννόπουλο σε ένα χωροχρονικό συνεχές, σε μία καμπύλωση του χωροχρόνου, να του λέει , υπό το έκπληκτο βλέμμα του Κωστή Παλαμά, όσα δεν πρόλαβε να του πει πριν την ξαφνική αναχώρησή του για τους Ασφόδελους Λειμώνες.

Παρελθόν, παρόν, μέλλον, αέναος κύκλος ζωής στην καμπύλη του χρόνου...

Να είναι έτσι άραγε; Ποιος ξέρει... Αλλά τι σημασία έχει, όλα είναι στη φαντασία τη δική μου, της ποιήτριας, και στη δική σου φαντασία αναγνώστη... Α.Χ.

Οδός Ασκληπιού

Σε βλέπω να κατηφορίζεις την Ασκληπιού

με όλα τα κύματά σου βουλιαγμένα

Προσπαθώ να ξεχωρίσω στο πρόσωπό σου

τη μορφή σου

Τίποτα που να σε θυμίζει

δεν έμεινε

Πλησιάζω αργά

Με τις ρυτίδες μου όλες αναμμένες

σε χαιρετώ

σαν τα πάντα να είναι αύριο

Ο Παλαμάς γυρνά το κεφάλι

και μας κοιτά έκπληκτος

Είδες, σου λέω,

τίποτα απ' ό,τι μας άγγιξε

δεν χάνεται στον χρόνο

Ίσως ήρθε η ώρα να πάρουμε τη θέση μας

πλάι του

Έτσι κι αλλιώς

μόνο εκείνος κρατά

τόσα χρόνια

το μυστικό μας

Μαρία Χρονιάρη, 2017

Από την Ποιητική Συλλογή,Αγέννητη Γη, Εκδ. Σοκόλη 2017

Ευχαριστώ πολύ την Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου, για την δημοσίευση στο προσωπικό της ιστολόγιο. Δείτε κι εδώ: https://argy57.blogspot.com/2018/04/blog-post_10.html

ΝΥΧΤΑ ΧΩΡΙΣ

Μπαίνει σκοτάδι στα άδεια σπίτια

Στα κεφαλαία γράμματα των οδών

μέσα στα ψέματα

στις λέξεις των ανθρώπων

στα κενά σώματα

που ντύνονται σιωπή

Κι εσύ

δεν έρχεσαι ποτέ

να με γεννήσεις

Μαρία Χρονιάρη

Ευχαριστώ πολύ την Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου, για την μετάφραση στα Ισπανικά του ποιήματός μου "Νύχτα χωρίς",από την ποιητική συλλογή μου "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλης 2017 Διαβάστε εδώ την μετάφραση: https://argy57.blogspot.com/2018/05/blog-post.html

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

Δεν υπάρχει μέρος να κρυφτώ απ’ τη σκέψη σου.Όλα τα καταφύγια έχουν πια γκρεμιστεί.

Μαρία Χρονιάρη

Ευχαριστώ την Μαρία Αγιασοφίτη για το υπέροχο βίντεο που έκανε με αποσπάσματα από το βιβλίο μου  Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ, που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα από τις εκδόσεις Απόπειρα.

ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ ΝΑ ΕΦΗΜΕΡΕΥΟΥΝ

Μια λέξη μόνο: Ευχαριστώ.

Βίντεο για το "ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ", από το AERIKO.

http://aeriko-moments.blogspot.gr/2013/02/blog-post.html

ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ "ΞΕΓΥΜΝΩΝΟΥΝ" ΤΗΝ ΨΥΧΗ

Ευχαριστώ θερμά το μπλόγκ "ΓΥΜΝΑ ΠΟΔΙΑ", για τις δημοσιεύσεις αποσπασμάτων από το βιβλίο μου "ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ", εκδ. Απόπειρα 2012.

Δείτε εδώ τις αναρτήσεις 
http://gymnapodia.wordpress.com/2012/12/13/chroniari/

http://gymnapodia.wordpress.com/2012/12/17/chroniari2/

http://gymnapodia.wordpress.com/2012/12/22/chroniari3/

ΑΙΤΙΑ

Όλα είναι τύψεις· τύψεις κι ενοχές. Κι η αγάπη των ανθρώπων χειροβομβίδα που σκάει μέσα μου. Τις λέξεις μου τις αναγνωρίζω απ’ τις ρυτίδες τους. Μια προσφορά ζωής στον βωμό του καθήκοντος. Πότε λογίζεται ένα θαύμα; Πού συντελούνται τα αόρατα; Σκόνη που πλαισίωσε φωνές μες στην ομίχλη του κόσμου. Τα μαλλιά μου μια ανελέητη παγίδα φωτός. Αυτό δεν μπορούν να μου το πάρουν. Η ζωή που έρχεται κι η ζωή που φεύγει πασαλείβουν τον χρόνο μου.

Οι άνθρωποι είναι μίση. Ατέρμονη αναζήτηση στην πληγή μιας αλήθειας. Κι εγώ, αναπνέω εδώ και φέγγω για σένα. Εσύ να διαβάζεις αγάπη. Εσύ να γράφεις ξεγεννώντας αναρίθμητα αύριο στις πληγές μαρτυρίων.

Περίμενα κι έφτασα. Κι έφτασε κι η ώρα για το τέλος. Οι άνθρωποι είναι τέλος. Αρχίζουν με την προοπτική του τέλους. Κι όταν αρχίζουν, το κάνουν για να τελειώσουν ξανά. Η απουσία των ανθρώπων είναι χρόνος αγιάτρευτης μνήμης. Κράτησα στα χέρια μου δεκάδες πρόσωπα. Αντίθετα προσωπεία για να ταιριάξω ζωή. Όταν όλα δοκιμαστούν θα ’μαι εκεί. Στο φινάλε της παράστασης, εγώ θα ρίξω αυλαία.

Οι άνθρωποι είναι λάθη. Ασύμμετρα όνειρα ευσεβών πόθων. Διεκδικούν το αναλλοίωτο στις γωνίες των ματιών μου. Ξεβράζουνε πίσσα και την προσφέρουν για θάλασσα. Ολάνθιστη θάλασσα ξεχασμένων τοπίων. Σπυρί – σπυρί τσιμπούν τα κομμάτια μου. Διαμελίζουν αόρατα το γενετικό υλικό μου. Όμως εγώ, για σένα γελάω. Κι η Νάξος που αγάπησα, για σένα υπάρχει.

Να  ‘μαι πάνω απ’ τα γεγονότα. Αυτό θέλησα. Ρίσκαρα την αλήθεια στις παλάμες της νύχτας. Τα όχι μου, συλλαβίζουν τα βράδια μια αφόρητη ζάλη. Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, τα βουητά των ευχών τους στοιχειώνουν τον ύπνο μου. Γιατί οι  άνθρωποι είναι μήτρες. Είναι φθόνος που αλλάζει επίθετα. Τελειωμένα ταξίδια στιγμών στις ρωγμές του μυαλού μου. Όμως εγώ, για σένα φυσάω ζωή. Κι αν καταφέρνω ν’ αλλάξω καιρό, για σένα γκρεμίζω σκοτάδια.

Και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μου διώξει το φως σου. Κι έτσι εγώ για σένα πάντα θα μιλώ. Κι όλοι οι στόχοι μου, κορδέλα στα γκρίζα μαλλιά σου. Να ρουφάει τον ιδρώτα σου καλοκαίρι καιρό. Και τα φτερά απ’ τις μέρες μου στο δικό σου ταξίδι αληθεύουν. «Πάμε να γεννηθούμε αλλού σου είπα. Ο χρόνος αυτός πέθανε.»(*)

 Alea jacta est.(**)

Μαρία Χρονιάρη

1.    (*)    Σταύρος Σταυρόπουλος «Πιο νύχτα δεν γίνεται»

 (**)    Ο κύβος ερρίφθη

(από το βιβλίο μου "ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ", εκδ. Απόπειρα 2012)

Ευχαριστώ τον Σταύρο Σταυρόπουλο για την δημοσίευση του κειμένου μου στο προσωπικό του μπλόγκ
http://sstavropoulos.blogspot.gr/2011/08/blog-post.html

ΑΡΠΑ

Σαντορίνη, Καλοκαίρι 2010

Μέσα στο μαύρο υπάρχει μια παράξενη διαφάνεια λευκού. Μια χούφτα γαρμπίλη από εξορισμένα χρώματα έγινε δαχτυλίδι στο πόδι μου. Διασταύρωση όρασης, ώρες βυθοσκόπησης. Σαν γάμος βλεμμάτων. Ευλογημένος. Από τον Θεό που υπάρχει στο διάστημα ανάμεσά μας. Στο χώρο που όλες οι εξελίξεις καθορίζονται.

Στην παραλία ο έρωτας γευματίζει σε ξύλινα στρώματα. Τον τυλίγουν με λευκά πανιά. Απλώνουν πάνω του αντιηλιακά. Για να επιτρέψει εκείνο που αύριο θα φύγει. Μια επιστροφή. Ένα μωρό σαν ουρανός γέρνει στην άκρη μιας ύπαρξης. Ακουμπάει το κεφάλι του πάνω στο παρελθόν. Χωρίς να ξέρει, ελπίζει. Να προλάβει να μην γίνει αόριστος. Όταν μεγαλώσει, θα μάθει να μαδάει όνειρα μέσα από ξένα μάτια. Θα μιλάει για θαύματα. Θα τα πολλαπλασιάζει, αλλάζοντας θέση στα μαξιλάρια.

Αριστερά και δεξιά, χρώματα. Στοιχισμένα ονόματα. Αχυρένιοι άνθρωποι σχηματίζουν ομπρέλες. Ο αέρας περνάει από το άνοιγμα που τους στηρίζει. Σπονδυλική στήλη καμωμένη από λάστιχο. Ώσπου να βραδιάσει, ό,τι γεννήθηκε θα έχει ξεχάσει την αιτία. Εκείνη που απέδρασε μέσα από την άκρη των νυχιών.

Στη μέση του δρόμου ένας άντρας σκυμμένος, συλλέγει χρώματα. Κρατάει γερά μέσα στη χούφτα του ένα γυαλιστερό μαύρο. Μια γυναίκα στην ίδια πορεία. Γρατζουνάει την διαδρομή αποσπώντας γράμματα από τα ονόματα. Που έζησαν πριν εκεί, μαζί του. Μια μέρα θα μιλήσω γι αυτά που δεν μπορώ. Τώρα απλά συντηρώ τη σιωπή μέσα μου. Κυοφορώ εκείνες τις λέξεις που θα υπάρξουν μόνο αν αρθρωθούν. Τότε θα έρθει το οριστικό τέλος κάθε έννοιας. Που θα σημαίνει το τέλος.

Κάθε άνθρωπος είναι μια γυάλα. Ανάλογα με το μέγεθος, νιώθει. Στριμώχνει τις μνήμες του για να τις διατηρήσει. Να μπορεί να θυμάται αυτό που κάποτε νόμισε. Ακυρωμένα εισητήρια αναπνοών στις καμπίνες των πλοίων. Χάδια που φόρεσε τη νύχτα για να μην κρυώνει. Τα βάζει όλα με τέτοιο τρόπο που να μη χρειαστεί να τα μετακινήσει. Μετά απλώνει ένα σεντόνι γύρω της για να μην βλέπει τις αντανακλάσεις. Της επιθυμίας. Φώναξε και η ηχώ δεν γύρισε.

Στην άκρη του γκρεμού μια κλειδωμένη πόρτα. Από κάτω της μια φωτιά παγωμένη. Σαν βράχος που σμίλεψαν οι αιώνες. Αν σπάσω το λουκέτο θα φτάσω στο κέντρο της γης. Τα δάχτυλα απ’ τα πόδια μου χαράζουν τα ίχνη. Στα χρόνια που θα ρθουν θα βρω όσα έσπειρα. Αυτά που με οδήγησαν στην μαύρη άμμο. Στο καλοκαίρι των Αγίων.

Στο προσκύνημα του ηλιοβασιλέματος ανάμεσα απ’ τις χορδές μιας άρπας.

Μαρία Χρονιάρη


(από το βιβλίο μου "ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ", εκδ. Απόπειρα 2012)

Δημοσιεύτηκε στο blog του Σταύρου Σταυρόπουλου για πρώτη φορά. Τον ευχαριστώ πολύ

http://sstavropoulos.blogspot.com/