Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ




Η Ντέπη Χατζηκαμπάνη είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού. Πολυτάλαντη και πολυπράγμων, αγαπάει τις λέξεις και τις κάνει τραγούδια, παραμύθια, ποιήματα. Τους δίνει χρώματα, ρυθμό και ζωή. Αναπνέει την αλήθεια τους και την καταθέτει δίχως φόβο, μα με πάθος κι ένταση. Όπως δηλαδή ακριβώς τις βιώνει. 

Τον Μάρτιο κυκλοφόρησε το τέταρτο συγγραφικό της πόνημα από τις εκδ. Αίτιον, με τίτλο ..." στο μέλλον". Ένα βιβλίο - ημερολόγιο καταστρώματος, γεμάτο από ζωντανή πραγματικότητα. Με την υπόσχεση εκείνου του μέλλοντος που της αξίζει και δικαιούται.

Την Παρασκευή 24 Μαρτίου 2017, έγινε η πρώτη παρουσίασή του στο Μποέμ, στο Καλαμάκι, κι είχα τη χαρά να μιλήσω για το βιβλίο. Λέξεις που τις αγάπησα, που με συγκίνησαν, που μου έταξαν. Ένα επιβεβαιωμένο μέλλον.





Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΦΟΜΟΙΩΘΕΙ


Τρίτη εμφάνιση. Συγκρατώ τη σταθερή εξέλιξη των υφολογικών εμπεδώσεων. Οι αποτιμήσεις διατηρούν την καρυωτακική τους απόκλιση. Οι στίχοι αποδεικτικοί, λιτοί, κομίζουν αποστάγματα βιωματικών συνθηκών. Η τελική διατύπωση κερδίζει σε ενάργεια.

Διακρίνω τα εξής για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής: 

«Η αλήθεια είναι
πως στην πραγματικότητα
τίποτε
δεν είναι
πραγματικό

παρά μόνο
δυο τρία καλοκαίρια
απομεινάρια
μιας άδικης προσπάθειας
να αποφύγεις την αλήθεια.».

Το μάθημα του Οδυσσέα Ελύτη έχει στο μεταξύ αφομοιωθεί. Οι αφορισμοί διακρίνονται τόσο για την καθαρότητά τους, όσο και για την αιφνιδιαστική τους κατάληξη. Έστω παράδειγμα: 

«Υπάρχει
μια αθωότητα
που μας κάνει
ένοχους ομορφιάς.».

Το εγώ καταφεύγει συχνά πυκνά στις παρυφές του φαντασιακού. Εκεί αναβιώνει, εκεί επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται ως Ισχύς. Ξεχωρίζω: 

«Όμως εγώ που είμαι σκόνη
κι αέρας
και λυγμός λύκου

Λίγο πριν πουν την τελευταία λέξη
Έβγαλα ένα ουρλιαχτό
Κι έγινα όνειρο.».


Γιώργος Βέης, Ποιητής και Κριτικός Λογοτεχνίας


Η κριτική και διεισδυτική ματιά του Γιώργου Βέη για την ποιητική συλλογή "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014, όπως δημοσιεύθηκε στο Τριμηνιαίο Περιοδικό Ποίησης, Τα Ποιητικά, που κυκλοφορεί.

Διαβάστε κι εδώ:

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ


Τα Θεία Πάθη, πάντα θα αποτελούν μια αφορμή αλλά και μια αιτία, για να σκύβουμε μέσα μας και να κοιτάμε βαθιά την ψυχή μας. Ο Γολγοθάς δεν ήταν μόνο για Εκείνον. Συνεχίζεται ανά τους αιώνες, καθημερινά για κάθε άνθρωπο πάνω στη γη. Με ταπεινότητα και υπομονή ας τον διαβαίνουμε κι ας βοηθάμε και τους συνανθρώπους μας να τον περπατήσουν. Με όποιο τρόπο ο καθένας μπορεί.

Η συγχώρεση και η αγάπη - έννοιες αλληλένδετες - ας είναι το φως που θα μας οδηγεί πάντα στη λύτρωση. Είναι αρετές απαραίτητες και αναγκαίες, για να τις φέρουμε όλοι και να τις μεταδίδουμε. Στόχος πάντα ο εσώτερος εαυτός και η βελτίωσή του.


Στην χθεσινή εκπομπή της πρώτης νύχτας της Εβδομάδας των Παθών, με την βοήθεια της μουσικής, προσπαθήσαμε να κάνουμε ένα εσωτερικό ταξίδι, εναρμονιζόμενοι με τη σιωπή και την κατάνυξη που επιτάσσουν οι μέρες αυτές.

Καλή ακρόαση.



Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ


Υπάρχουν κάποιες ιστορίες, που μας ακολουθούν σαν σκιά. Που μας διαμορφώνουν και μας δείχνουν μια πορεία. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τα τραγούδια. Γιατί κι αυτά είναι μέρος της προσωπικής μας ιστορίας και διαδρομής. Παρόντα - ως θαρρείς - πρόσωπα, σε κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή μας.


Μερικά από αυτά, μας έκαναν παρέα στην εκπομπή της Δευτέρας 3 - 4 - 17 και μας ξαναθύμισαν πως οφείλουμε να διατηρούμε την καθαρότητα της ψυχής μας. Εκείνης που είχαμε όταν ο κόσμος στα μάτια μας ήταν αλλιώς.

Καλή ακρόαση!



Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ


Είμαι στα δύο κομμένη
αλλά θα με νικήσω.
Θα ξεθάψω την περηφάνια μου.
Θα πάρω το ψαλίδι
και θα κόψω τη ζητιάνα.
Θα πάρω το λοστό
και θα ξεσφηνώσω τα σπασμένα
κομμάτια του Θεού από μέσα μου.
Σαν ένα παζλ
θα τον συναρμολογήσω πάλι
με την υπομονή ενός σκακιστή.





Άνν Σέξτον , Η φριχτή κωπηλασία προς τον Θεό. (1975)

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

ΨΑΧΝΩΝΤΑΣ ΕΝΤΟΣ



Ο κάθε άνθρωπος, είναι ένα σπίτι. Άλλος μεγάλο, άλλος μικρό. Σημασία έχει να χωράει ο ίδιος μέσα του, να μην τον στενεύει ο εαυτός του. Στην εκπομπή "Πάντα η Εκάτη" χθες Δευτέρα, ακούσαμε τραγούδια από τον Αμερικανικό νότο και για άλλη μια φορά ψάξαμε μέσα μας.


Καλή ακρόαση!




Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΣΙΩΠΗ


Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.



Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια βαθιά σιωπή. Το όνομά τους συνοψίζει το είναι τους και τα μάτια τους έχουν κάτι από μετάξι. Οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν να αγαπούν, με τον ίδιο τρόπο που ξέρουν να υποφέρουν. Με την αξιοπρέπεια που κρύβει μέσα της η πληγή που δεν δείχνεις. Που δε διαφημίζουν τη ζωή που έζησαν κι αυτή που ‘χάσαν. Όλα όσα έκαναν κι όλα αυτά που δεν ‘γίναν ποτέ. Είναι εκείνοι που θα σου απλώσουν το χέρι όταν κρυώνεις και όταν κλαις. Όταν φοβάσαι μα κι όταν υπερβαίνεις.

Όταν πέσεις θα είναι εκεί  για να σε σηκώσουν, γιατί γνωρίζουν καλά πως είναι να γκρεμίζεσαι. Είναι εκείνοι που κάθε φορά που γελάς, θα λάμπουν μαζί σου κι αν ποτέ χαθείς, θα ανάβουν την ψυχή τους να σου δείξουν τον δρόμο.

Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια βαθιά σιωπή. Όταν πονούν κι όταν λυπούνται, οργανώνουν εντός τους την πιο μεγάλη γιορτή. Ανάβουν τα φώτα τους, φορούν τα καλά τους και χαϊδεύουν τη θλίψη τους για να μη την πληγώσουν.

Κουρνιάζουν δίπλα σου μαλακά για να μη σε τρομάξουν και όταν κοιμάσαι, μπολιάζουν τον ύπνο σου με το πιο κόκκινο χρώμα. Για να μπορείς να ονειρεύεσαι, θα κομματιάσουν τη θάλασσα και θα μικρύνουν τον χρόνο, κάνοντάς τον κάδρο στο σαλόνι σου. Να μη σου λείπει το πάντα.
Ζουν δίπλα σου σαν δροσερό αεράκι, σαν ήλιος, σα νεφέλωμα. Είναι όλα τα χρώματα· όλες οι μέρες κι οι νύχτες. Όλα τα βήματα κι όλες οι λέξεις. Όλα τα πριν, τα μετά κι όσα ανάμεσα. Είναι η ίδια η σιωπή, που κρύβει μέσα της το πιο βαθύ μεγαλείο.

Μα όταν σε κοιτάξουν βαθιά μες στα μάτια, μιλούν με το βλέμμα τους όλες τις γλώσσες της γης.


Μαρία  Χρονιάρη


Κείμενο από την στήλη μου, "Ιστορίες του ωκεανού", στην εφημερίδα "Η φωνή των Ανωγείων."


Διαβάστε όλη την εφημερίδα εδώ:
http://www.ifonitonanogion.gr/media/files/FWNH-308.pdf


Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ



Η μουσική είναι μια πραγματικότητα, που επιτρέπει στο φαντασιακό μας να υπάρχει παράλληλα, κάνοντάς το να φαίνεται και να είναι, ο χώρος που εκφραζόμαστε με απόλυτη ελευθερία. Ό,τι ακούσαμε κι όσα είπαμε χθες βράδυ στην εκπομπή "Πάντα η Εκάτη" στο Radio Magazen, τώρα για μια δεύτερη ακρόαση.





Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ



Σε μια κοινωνία που επιβάλλει συχνά τον "νόμο" της ομογενοποίησης, που μοιάζει να απεχθάνεται και να απορρίπτει οτιδήποτε δεν της μοιάζει. Σε μια κοινωνία που απαγορεύεται να είσαι διαφορετικός έχοντας προσωπικότητα και ταυτότητα ισχυρή που να ενισχύει αυτό που ως άνθρωπος είσαι, τόλμησε να γυρίσεις την πλάτη. Πέταξε την μάσκα που από φόβο φόρεσες και ζήσε! Αυτό θα είναι πάντα  μια εξαίσια μορφή επανάστασης.



Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η ΠΑΝΤΑ ΖΩΗ




Πρεμιέρα χθες Δευτέρα για την εκπομπή "Πάντα η Εκάτη" και μετά από πολλούς μήνες, ανοίξαμε την πόρτα της ψυχής γιορτάζοντας την ξανά ζωή. Την ζωή - μετά. Την πάντα ζωή. "Γιατί η ζωή είναι οι άλλοι και ζωή είναι όταν οι άλλοι σ’ ακουμπάν κι όταν γυρνούν προς εσένα και τα σώματα των ανθρώπων." Γ. Χειμωνάς


Καλή ακρόαση!



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ






Την Τρίτη 1η Νοεμβρίου 2016, υποδεχτήκαμε την έλευση του μήνα με την Θέκλα Τσελεπή, στην εκπομπή της "Καθόμαστε στο Κόκκινο", στον ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο". Μιλήσαμε για πολλά αλλά κυρίως για τους ανθρώπους. Γι' αυτό που είναι, για όσα δεν είναι και για όλα εκείνα που εν δυνάμει μπορούν. Συνοδεία μουσικής, αλλά και αποσπασμάτων από την ποιητική μου συλλογή "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014. Ήταν ένα υπέροχο βράδυ, γεμάτο με αγάπη, λύκους και φως, αλλά και με περίσσευμα δύναμης για όσα ακολούθησαν. Και για τη ζωή που ξημέρωσε ακόμη μια φορά.

Καλή ακρόαση!


Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΟΞΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ






 Από θεούς και ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλέν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τους είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δοσμένοι
που κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι;»


Κώστας Καρυωτάκης, Νηπενθή, 1921



Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

ΜΙΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ



Η μελαγχολία της νοσταλγίας του αύριο, του χθες, εκείνου που θυμάσαι, που ξέρεις πως δεν ήρθε. Δεν θα έρθει. Γιατί ναι, τελικά νοσταλγούμε κι εκείνα που δεν ήρθαν. 

Κι ας φαίνεται, κι ας μοιάζει παράδοξο.


Μαρία Χρονιάρη


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

ΕΝΑ ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΦΩΣ


Η ζωή είναι στιγμές. Γεμάτη από άλλες στιγμές. Πότε μικρές, πότε μεγάλες, πότε χαράς και πότε λύπης. Ποτέ όμως δεν ξέρεις τη στιγμή που όλα θα πάψουν να είναι. Να υπάρχουν μέσα στον κύκλο. Να είναι κύκλος. Και να είσαι μέσα κι εσύ. 

Η απουσία των ανθρώπων είναι χρόνος αγιάτρευτης μνήμης κι η θλίψη είναι ένα συναίσθημα πυκνά βαρύ. Κι έχει τόσο βάθος, όσο κι ο πόνος που το προκαλεί. Όταν χάνεις έναν άνθρωπο που αγαπάς, λένε πως συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου. Μέσα από την αγάπη που είχες γι' αυτόν, μέσα από τις πράξεις που εν ζωή έκανε κι άφησε παρακαταθήκη. Αλλά και παράδειγμα για όσους μπορούν να δουν και να ακολουθήσουν. 

Μένοντας πίσω, οφείλεις στον εαυτό σου ζωή. Ζωή γερή, ζωή δικαίωμα, ζωή χαρά, ζωή ανόθευτη. Μακριά από φωνές και φασαρία. Εξάλλου η ζωή φωνάζει δυνατά από μόνη της. Μπαίνοντας στο δρόμο για να περπατήσεις, δεν πρέπει να σε νοιάζει αν θα πέσεις ή πόσες φορές, δεν πρέπει να σκέφτεσαι ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει, ποιος θα αντέξει και ποιος λύγισε. Να περπατάς το δρόμο που ο Θεός όρισε για σένα. Χωρίς να κοιτάς αλλού, παρά μονάχα μπροστά. Γιατί η ζωή είναι πάντα μπρος. Ποτέ πίσω.

Με τον τρόπο αυτό, η απώλεια γίνεται μια κινητήριος δύναμη, έτσι που να αξίζει πάντα να περπατάς και να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις. Κι αν δεν υπάρχουν χέρια να σε σηκώσουν, στηρίξου στα δικά σου, κοίτα ψηλά, βγάλε κραυγή και στάσου όρθιος. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τον τρόπο σου. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει την λύπη και τον πόνο σου. Κανείς δεν δικαιούται να πατά στην ψυχή σου και να καπηλεύεται τη δική σου θλίψη. Γιατί μόνο εσύ δικαιούσαι να ζήσεις όπως μπορείς κι αντέχεις, το μερίδιο πόνου που σου αναλογεί. Να πας ως το τέλος αυτή τη μελωδία.

Κλάψε, φώναξε, γέλα, ούρλιαξε, σπάσε, αλλά ζήσε. Γιατί σου δίνεται αυτή η ευκαιρία που ο άλλος έχασε, Από τον Νοέμβριο ως τώρα, μου είναι δύσκολο να θυμηθώ πόσες φορές είπα "Φτάνει τώρα. Δεν αντέχω άλλο." Θύμωσα με τον Θεό και μετά το πήρα πίσω. Γιατί έστω κι από το κρεβάτι μου, έστω και με πληγές και αίματα και με αγώνα που συνεχίζεται, το δώρο μου χαρίστηκε.

Στις 6 Ιανουαρίου 2017, την ημέρα των Θεοφανείων, πήγε στην ουράνια γη εκείνη που ήταν ουρανός. Και φως που το σκοτάδι δεν μπορούσε να αγγίξει. Μου λείπει και θα μου λείπει πάντα. Στις χαρές και τις λύπες μου. Όμως ο τρόπος που έζησε αλλά κι εκείνος που επέλεξε να φύγει, θα μου θυμίζουν πάντα πως το δώρο που μου δόθηκε ξανά, οφείλω να το κάνω να αξίζει. Για 'κείνη. Και για μένα. Για τις νύχτες και τις μέρες μου, για τις θάλασσες που είδαμε και για τα χρόνια που μοιραστήκαμε κι είναι δικά μας.

Και για τον ήλιο που έβαλε μέσα μου. Άσβηστο, λαμπερό κι ανέσπερο.


Μ. Χρονιάρη