Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ




Τον Γέρο τον βρήκαμε μετά από ώρα να κάθεται και να κείτεται νεκρός σε μια γωνία του καφενείου ενώ έκλεινε ένα αδιάφορο βράδυ Τετάρτης ενός ακόμη πιο αδιάφορου Φθινοπώρου. Τα κάποτε ψαρά γένια του Γέρου είχαν ασπρίσει άσκημα πιο κίτρινα παρά άσπρα, το πρόσωπο του είχε σπάσει – τα παγωμένο του μάτια είχαν βυθιστεί βαθιά μέσα στο κρανίο του, πια δυο κενές κουκκίδες χωμένα σε μια ρυτιδιασμένη σταφίδα. Ότι απέμεινε από ένα μισοφαγωμένο μουστάκι που κάποτε ήταν περήφανη μουστάκα κουνούσε με πείσμα πέρα δώθε στο δροσερό βραδάκι που έγλυφε το λιμάνι χλευάζοντας το πετρωμένο του χείλος.

Οι φήμες στο χωριό λέγανε ότι ο Γέρος είχε φτάσει πολλά χρόνια πριν, πολύ πριν πεθάνουν οι τελευταίοι που ζούσανε ακόμη όταν αυτός είχε πρώτο έρθει. Όταν ζούσε, λίγα έκανε, και ακόμη πιο λίγο μιλούσε. Κάθε Κυριακή και Δευτέρα πρωί έφτανε πρώτος στο γωνιακό καφενείο στο λιμάνι και μου παράγγελνε έναν Ελληνικό βαρύ και ένα στριφτό τσιγάρο.

— Τα δάχτυλα μου, βλέπεις, μου έλεγε κάθε φορά, δεν είναι τα δάχτυλα που ήτανε κάποτε.
Έτσι, ρολόι εγώ κι ο γέρος βγάζαμε τα πρωινά μας κάθε Κυριακή και Δευτέρα που άνοιγα το μαγαζί. Καφές βαρύς, με καθόλου ζάχαρη και γεμάτος πίκρα. Κάποιες φορές έστριβα δύο τσιγάρα – ένα για εκείνον, και ένα για μένα. Κάτι χειμωνιάτικα πρωινά με βροχή, αέρηδες, και κύμα επέμενε αυτός και καθόμασταν έξω απ’ το μαγαζί – στο τραπεζάκι που αφήναμε χειμώνα-καλοκαίρι να το σημαδεύει ο καιρός και ο καφές του Γέρου.

Μια φορά τον ερώτησα το όνομα του.

— Τι σημασία έχει πια; έλεγε με μισό γέλιο, αφού πια δεν έχει σημασία.
— Ε τι δεν έχει σημασία ρε Παππού; τον ρωτούσα.

(Γέρο δεν τον έλεγα ποτέ, δεν μου ‘βγαινε.)

— Δεν έχει, συνέχιζα, σημασία το ποίος είσαι;


Έβγαλε ένα ψαροκάπελο σάπιο από την αλμύρα και βαμμένο με αλάτι και χάιδεψε σαν από παλιά συνήθεια τα λίγα μαλλιά που του είχαν απόμείνει. Με χοντρά, μακριά και άτσαλα δάχτυλα έφερε στα ξεραμένα χείλη του το τσιγάρο που του είχα στρίψει και τον περίμενε. Σκύβοντας προς το μέρος του, του έδωσα φωτιά και πήρε βαθιά, κουρασμένη ανάσα και την κράτησε.

Τα σκοινιά τέντωναν με τον καιρό, τα καΐκια γέρνανε με το κύμα – ο θόρυβος έκοβε την αναμεταξύ μας σιωπή.

Με το μανίκι του σκούπισε την μύτη του που έσταζε. Ένα του μάτι ήταν πάντα κόκκινο, και όλο του έτρεχαν υγρά. Συχνά πυκνά τον έβλεπα από μακριά – χάζευα το μάτι αυτό το μονιμοδακρυσμένο και δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν θλιμμένος ή θυμωμένος.

Μπορεί να ήταν και τα δύο.

— Γιατί βρε παιδί μου, αναστέναξε, το ποίος είμαι, το ποίος είσαι, δεν είναι τίποτα. Δεν είναι παρά μια σειρά από ιστορίες, που άλλες θα ακούσεις από μένα και άλλα θα τα ακούσεις από άλλους. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι παρά το σύνολο των συλλογικών αυτών ιστοριών. Και όταν μια μέρα δεν έχει μείνει κανένας άλλος να πει με άλλο τρόπο της ιστορίες σου τότε μόνο παύεις να είσαι πια το οτιδήποτε – γίνεσαι ο Κανένας, γίνεσαι και ο Οποιασδήποτε.

Σάστισε. Πήρε την επόμενη του τζούρα και τον περίμενα σιωπηλός.

— Τι λένε για μένα οι αγαπημένοι μου συγχωριανοί;

Χαμογέλασα πικρά.

— Τίποτε δε λένε μωρέ.
— Λέγε βρε, είπε χαριτολογώντας, τ’ απόλαμβάνω γω αυτά.
— Να μωρέ… Λένε ότι έφτασες στο νησί μια μέρα απάνω σε ένα τσακισμένο καΐκι. Ότι είχες μουρλαθεί από τον ήλιο και πίνοντας θαλασσόνερο. Πως έφτασες φωνάζοντας για γοργόνες και πειρατές και τρικυμίες και άλλες τέτοιες…κουταμάρες.
— Τι σόι κουταμάρες;

Σηκώθηκα απότομα.

— Άσε μας ρε Γέρο Δευτεριάτικα!

Μια σκιά πέρασε πάνω από το βλέμμα του, σα να τον απόγοήτευσα, σα να ένιωθε ότι κατά βάθος τον λυπόμουν και ράγιζε η καρδιά μου κάθε φορά που τον έβλεπα τις δύο μόνο φορές της εβδομάδας που μου έκανε παρέα από το άνοιγμα μέχρι το κλείσιμο.

Σα να ήξερε ότι φοβόμουν πως εκεί που είμαι ήταν και εκεί που είναι θα ‘μαι.

— Οι μισοί, ξεφύσηξα, λένε ότι έφυγες τρέχοντας αφήνοντας πίσω σου γυναίκα με παιδί. Οι άλλοι μισοί λένε ότι έσφαξες την γυναίκα σου όταν την βρήκες να πηδιέται με έναν λαουτιέρη. Μαλακίες τώρα, τι με βάζεις να επαναλαμβάνω;

Φόρτωσα τον καφέ στον δίσκο και έφυγα, κρύφτηκα πίσω από το μπαρ. Δεν ξαναβγήκα έξω μέχρι να σηκωθεί, αφού βράδιασε, να φύγει. Όρθιος, με κοιτούσε μέσα από το θολωμένο τζάμι. Με ένα χέρι τράβηξε κοντά του τον γιακά ενός μάλλινου παλτό και το άλλο το σήκωσε για να με χαιρετίσει.

— Καληνύχτα Νικόλα.

Δεν με περίμενε να του απαντήσω και με αργό βάδην χάθηκε από μπροστά μου έχοντας γίνει πλέον ένα με τη νύχτα.

Βγήκα να μαζέψω το τραπέζι, τα κέρματα ήταν εκεί όπως κάθε φορά σε μια στοίβα. Τα μάζεψα σε μια ποδιά και σήκωσα το τασάκι.

Σταμάτησα.

Κάτω από το τασάκι ένα κιτρινισμένο χαρτί διπλωμένο – με μαύρο μελάνι γραμμένο μια ημερομηνία παλιά. Άφησα κάτω τον δίσκο με προσοχή. Παρά το κρύο τα δάχτυλα μου καίγανε με μια ακατανίκητη έλξη. Άρπαξα λαίμαργα το χαρτί και το ξεδίπλωσα εμφανίζοντας μια ξεθωριασμένη φωτογραφία.

Μια υπέροχη νύφη, με φουσκωμένη κοιλιά και τα χέρια εξαιρετικά επιτακτικά τοποθετημένα με προσοχή γύρω από το αγέννητο ακόμη βρέφος. Τα μαλλιά της, μακριά και ξανθοκάστανα, έπεφταν γύρω από του ώμους της και πάνω από ένα σεμνό χαμόγελο περίμεναν υπομονετικά δύο μάτια λιονταρίνας.

Κρατούσε ένα ανθισμένο κλαδί κερασιάς.

Ήταν η ομορφότερη γυναίκα που είχα δει στη σύντομη μου ζωή.

***


Την επόμενη Κυριακή έθαψα τον Γέρο σε έναν φθηνό τάφο που έβλεπε λιγάκι θάλασσα.


George A. Pappas





Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΝΤΟΣ ΟΡΑΣΗ



Όταν τα φώτα χαμηλώνουν, μένει ένας βαθύς ορίζοντας να κοιτάς και να αγγίζεις. Για να δημιουργείς έναν δικό σου χρωματικό γαλαξία, γεμάτο με την πυκνή μουσική της όρασης εντός.


Καλή ακρόαση.




Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Η ΝΥΧΤΑ



Το πρωί, όταν άνοιξα τα μάτια μου,
οι κουρτίνες είχαν πετρώσει
έμοιαζαν με τσιμεντένιο ακορντεόν.

Ο καθρέφτης είχε πέσει κάτω,
σπασμένος.

Ανοιγμένα τα φύλλα της ντουλάπας,
σαν μισοσκισμένες σελίδες βιβλίου
κρέμονταν.

Κι όλα τα ρούχα τσαλακωμένα, φορεμένα.

Όπως ένα ανοιχτό στόμα,
έχασκε το συρτάρι του κομοδίνου.
Η φωτογραφία είχε βγει απ' την κορνίζα
μα το τζάμι άθικτο.

Βρήκα το σεντόνι στρωμένο
κάτω από το κρεβάτι.
Οι παντόφλες πλάι - πλάι στην πόρτα
πιεσμένες,
σαν ακόμη να κουβαλούν ένα σώμα.

Το φως ανοικτό,
είχα ξεχάσει να το σβήσω πριν κοιμηθώ
κι η νύχτα εξαγριωμένη

δεν βρήκε που να κρυφτεί.




Κωνσταντίνος Σύρμος


Ανάγνωση: Μαρία Χρονιάρη

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ



Σε μια νύχτα που όλα τα φώτα μιλούσαν παρόν, σε μια νύχτα που τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει τον δρόμο, ήρθε η μουσική να επικυρώσει και να βαπτίσει τη νέα πορεία. 

Καλή ακρόαση!






Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

ΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΨΥΧΗΣ


Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.



Υπάρχουν στον κόσμο, δίχως να φαίνονται γι’ αυτό που είναι στ’ αλήθεια. Η μάσκα που φορούν, δεύτερη φύση τους. Ενίοτε, πρώτη. Τους συναντάς παντού γιατί πουθενά δεν χωράνε. Με τη μόνιμη, βίαιη αίσθηση του ανικανοποίητου να καίει τη ματιά τους. Όταν μπουν σ’ έναν χώρο, αν δεν είσαι απ’ αυτούς, ένα ρίγος σε κόβει. Διαπεραστικά θα σκάψουν με το βλέμμα τους και με μια λύσσα θαρρείς, να εντοπίσουν. Εκείνο που φέγγει. Και δεν τους μοιάζει. Αυτό που θα κάνει τη διαφορά μέσα στο ανώνυμο πλήθος.

Με τρόπο ύπουλο μα κι επικίνδυνα τρυφερό, θα σε πλησιάσουν. Θα θελήσουν να μάθουν ποιος είσαι, τι κάνεις, τι ζεις και τι θες. Για να ξέρουν με βεβαιότητα τι κουμπιά θα πατήσουν. Κι εσύ, που βασιλεύει μέσα σου η παιδική σου ηλικία, δίνεις μητρώο, ταυτότητα, σπας κωδικούς για ν’ αντέχουν να ζουν. Άρχισες μόλις να χάνεις. Μα το εντός σου λευκό, σ’ εμποδίζει να δεις.

Κι εκείνοι απλώνονται μέσα σου, γύρω σου και παντού. Καταλαμβάνοντας τον ζωτικό σου χώρο. Κάνουν ό,τι μπορούν για να πάρουν το φως που σε κάνει να είσαι. Που δεν τους μοιάζει και το φθονούν. Κι επιβάλλουν. Τις λέξεις, τις σκέψεις μα και τον τρόπο τους. Σου απαγορεύουν να υπάρχεις σε όσα αυτοί δεν μπορούν. Σου κλείνουν πόρτες, παράθυρα, μανταλώνουν τα πάντα με βαριές αλυσίδες, για να είναι σίγουροι πως η αιχμαλωσία σου δεν κινδυνεύει να πάψει.

Τους βλέπεις με κόπο να προσπαθούν να σου αλλάξουν τα μάτια. Ανοίγουν το στόμα σου και σου σφηνώνουν στα δόντια, όσα δεν θέλεις να πεις. Κι όταν αρνείσαι, με τα βρώμικα χέρια τους, σου καρφώνουν πληγές, ενοχές μα και τύψεις. Θέλουν πάντα να είσαι υπόχρεος. Να τους χρωστάς πως υπάρχεις. Πως σε είδαν και σε ξεχώρισαν.

Και καίει μέσα σου η φωτιά της αλήθειας. Κι επαναστατεί το μυαλό, τα χέρια και τα πόδια σου. Ώσπου μια μέρα, αρχίζεις να ουρλιάζεις. Και οι κραυγές σου σπάνε τα σίδερα, και τα παράθυρα ανοίγουν, κι οι πόρτες γκρεμίζονται, και οι αλυσίδες που σου είχαν,τώρα θηλιά στον λαιμό τους. Και σε κοιτούν μικροί και έντρομοι, να μεγαλώνεις μπροστά τους. Τα έκαναν όλα σωστά, μα υπολόγισαν λάθος. Γιατί δεν μέτρησαν την ψυχή σου. Γιατί οι ίδιοι ποτέ δεν είχαν.

Γιατί ποτέ δεν έμαθαν, πως η ελευθερία της ψυχής ισούται με την δύναμη ολάκερης της ανθρωπότητας.


Μαρία  Χρονιάρη

(Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η φωνή των Ανωγείων", στη μόνιμη στήλη μου "Ιστορίες του Ωκεανού" στο τεύχος που κυκλοφορεί)

Διαβάστε όλη την εφημερίδα εδώ:


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

MY NAME IS HUMAN



Σε μια φθινοπωρινή Αθήνα, την πρώτη Δευτέρα του Οκτώβρη, ανεβάσαμε τον διακόπτη στο On, κι αφήσαμε τη μουσική να εισέλθει. Κι εγένετο κόσμος.

Καλή ακρόαση!


Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Photo Credits:Viktoria Tatiana Bogdanova


Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Σύρμο και το IArt


 Η Μαρία Χρονιάρη είναι μια ποιήτρια που βουτά βαθιά στα συναισθήματά της για να συλλέξει μία – μία τις λέξεις που απαρτίζουν τα ποιήματά της. Ήδη με τρεις ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό της, ένα βιβλίο με πεζά κείμενα και με μία νέα προ του τυπογραφείου, δείχνει να στέκει γερά στα πόδια της στο χαοτικό πεδίο της ελληνικής λογοτεχνίας. Το iart συνομιλεί μαζί της σε μια γεμάτη από αληθινά νοήματα συζήτηση.



Μαρία, αν ένας άνθρωπος θα έπρεπε να γνωρίζει κάποια πράγματα για εσένα πριν να σε συναντήσει, ποια θα ήταν αυτά;

Την αγάπη μου για τις λέξεις, τη μουσική και την εικόνα, που είναι και το αντικείμενο των σπουδών μου.

Στα ποιήματά σου ο έρωτας, η απώλεια, η ματαιότητα, η αναζήτηση, η ανάγκη, η μοναξιά, είναι έννοιες που κυριαρχούν. Είναι για εσένα επίπονη η διαδικασία περάσματος από την ψυχή στο χαρτί;

Στα ποιήματά μου κυριαρχεί πρωτίστως η αγωνία μου να μην ξεχάσω όσα έχουν καταγραφεί στον ψυχικό και πνευματικό σκληρό μου δίσκο. Να τα καταγράψω με την βοήθεια των λέξεων. Κατόπιν έρχονται όλα εκείνα που απασχολούν από καταβολής κόσμου το ανθρώπινο γένος. Όσα είναι ζωή κι ό,τι εμπεριέχει και δημιουργεί ή σκοτώνει. Αρχέγονα ερωτήματα, αγωνίες και φόβοι, υπάρχουν μέσα μας και ψάχνουν διέξοδο για να εκφραστούν, να τα δούμε και αν μπορούμε – σε συνάρτηση πάντα με αυτό που ο καθένας μας είναι – να τα αντιμετωπίσουμε. Ο έρωτας όσο μεγαλώνω, με απασχολεί όλο και λιγότερο, γιατί ως κατάσταση εμπεριέχει εγωισμό. Με ενδιαφέρει μόνο η αγάπη που είναι επιλογή, γίνεται βίωμα και καταλήγει σε στάση ζωής.

Όσον αφορά στο επίπονη που με ρωτάς, ειλικρινά δεν ξέρω να σου απαντήσω. Άλλοτε ναι κι άλλοτε όχι. Κι αυτό διότι όταν γράφω, το χέρι μου δεν τροφοδοτείται από το μυαλό μου, αλλά από τις ψυχικές μου δονήσεις. Είναι, λες και τα δάχτυλά μου κρατούν το στυλό ερήμην τους, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Βιώνω εκείνη τη στιγμή μια πραγματικότητα ζωντανή στο εκράν της ψυχής μου και περιγράφω όσο καλύτερα μπορώ, αυτό που προβάλλεται στο υποσυνείδητό μου, μέσω των πολύτιμων λέξεων. Κι όταν έρθει η ώρα και διαβάζω αυτό που έχω γράψει, αρκετές φορές έχει τύχει να κλάψω, γιατί συνειδητοποιώ τι αποτύπωσα στο χαρτί και τη δυναμική του. Την επίπτωση που έχουν οι λέξεις μου, επάνω μου.

Αν σου στερούσαν την δυνατότητα έκφρασής σου με την γραφή, τι άλλο – αν υπάρχει – θα μπορούσε να αναπληρώσει αυτήν σου την ανάγκη, έστω και λίγο;

Αν κάποιος μου στερούσε αυτή τη δυνατότητα, θα μου αφαιρούσε το οξυγόνο μου. Λόγω ιδιοσυγκρασίας είμαι πολύ μοναχικό άτομο και εσωστρεφές. Η έκφραση μέσω του γραπτού λόγου, είναι ο τρόπος μου να μεταφράζω τον εσωτερικό μου κόσμο στους γύρω μου, αλλά καμιά φορά και σε μένα την ίδια. Δεν είναι ανάγκη. Είναι φυσικό επακόλουθο. Οι λέξεις είναι ταυτόχρονα η πηγή ζωής μου, η προσωπική μου δήλωση πως υπάρχω ανάμεσά σας και το καταφύγιό μου. Ο προσωπικός μου τόπος. Οπότε όπως καταλαβαίνεις, μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ τον εαυτό μου εκτός αυτής της πραγματικότητας. Ωστόσο, αν επιβεβλημένα αυτό συνέβαινε και δεν μπορούσα με κανέναν τρόπο να το αποφύγω, θα εκφραζόμουν μέσω της μουσικής – που επίσης για μένα είναι μια πολύ βαθιά εσωτερική διαδικασία – αλλά και μέσα από την φωτογραφία. Δηλώνοντας από το βιζέρ του φακού μου, το σημαίνον και το σημαινόμενο· την προσωπική μου θέαση του κόσμου. Ας ευχηθούμε όμως, πως ποτέ δεν θα χρειαστεί να βρεθώ προ μιας τέτοιας δυσάρεστης επιλογής, γιατί δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να αναπληρώσει το άλλο. Μόνο να συμβαδίσει αρμονικά και να δημιουργήσει παράλληλα σύμπαντα.

Πως αισθάνεται ένας μοναχικός και εσωστρεφής άνθρωπος όπως εσύ, σε έναν κόσμο που όλα εκτίθενται –σκέψεις, εμπειρίες, ιδεολογίες-, με το πάτημα ενός κουμπιού;

Εγώ μέσα στην μοναχικότητά μου αισθάνομαι πλήρης και άνετα. Είμαι εσωστρεφής χωρίς να είμαι αποκομμένη από το κοινωνικό σύνολο· απλά είμαι πολύ επιλεκτική με τους ανθρώπους. Στην προσωπική μου ζωή, έχω δίπλα μου μόνο εκείνους με τους οποίους πραγματικά επικοινωνώ χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις. Το να ανοίγω την πόρτα του εσωτερικού μου κόσμου, ήταν κάτι που από παιδί με δυσκόλευε, γιατί πάντα είχα την αίσθηση πως οι άλλοι δεν ακούν αυτά που λες, αλλά εκείνα που προσπαθούν να καταλάβουν μέσα από τις λέξεις σου. Δηλαδή τον εαυτό τους. Έτσι το χαρτί και το μολύβι, έγιναν τα μέσα που με βοηθούσαν να τους δείχνω πως οι λέξεις έχουν δύναμη, αρκεί να τους δίνεις τη σημασία που τους αξίζει. Ήταν και για μένα ένα ταξίδι κατάδυσης στη ρίζα μου. Με βοήθησαν οι λέξεις και η γραφή να έρχομαι αντιμέτωπη με μένα, και με το εξωτερικό περιβάλλον.

Η έκθεση όσων μου αναφέρεις πάντα υπήρχε, δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Απλά δεν το είχαμε τόσο μαζικά γιατί γινόταν στη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής μας. Με τις διαδικτυακές πλατφόρμες που τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί, οι άνθρωποι έχουμε χάσει λίγο το μέτρο. Το θέμα δεν είναι τόσο πως εκθέτουμε τις απόψεις μας  – κάτι που σε μια δημοκρατική κοινωνία οφείλει να συμβαίνει – όσο ο τρόπος που επιλέγουμε να το κάνουμε. Το κουμπί δεν είναι το πρόβλημα. Με ενοχλεί η έλλειψη μέτρου, μου προκαλεί αμηχανία. Αυτή η περίεργη ανάγκη για το εύκολο και το γρήγορο. Να προλάβεις να πεις, να δείξεις πως γνωρίζεις, να σημειωθεί στα πρακτικά πως έχεις άποψη. Άρα υπάρχεις. Αυτός ο ψυχικός καταναγκασμός, η ανάγκη της προσωπικής μας επιβεβαίωσης μέσω ενός μόνο κουμπιού – που για κάποιους ανθρώπους τείνει να γίνει αυτοσκοπός –  με τρομάζει και με κάνει να νιώθω άβολα κάποιες φορές.

Χρησιμοποιώ κι εγώ το facebook όπως όλοι, πρακτικά δεν γίνεται αλλιώς. Προσπαθώ όμως να κρατώ τον αυτοέλεγχό μου και η εσωστρέφειά μου σε αυτό έχει παίξει τον ισχυρότερο ρόλο.

Ποιο είναι το είδος μουσικής που σε απελευθερώνει;

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η μουσική ήταν διάχυτη καθημερινά, από την ώρα που θα ξυπνούσα μέχρι και την ώρα του βραδινού μου ύπνου. Με απελευθερώνει η μουσική ως μουσική. Ό,τι έχει νότες και ακουμπάει τις πιο λεπτές και ευαίσθητες χορδές μου. Ακούω όλα τα είδη, γιατί θέλω πάντα να μαθαίνω και να ανακαλύπτω. Μου αρέσουν πολύ τα μουσικά όργανα της Ανατολίτικης μουσικής και οι αμανέδες, η Goth, η Metal. Ακούω τα πάντα ανάλογα με την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Στέκομαι όμως περισσότερο στη ροκ μουσική  – κι όποια άλλα είδη απορρέουν απ’ αυτήν –  γιατί κουμπώνει με την ιδιοσυγκρασία μου, με αυτό που είμαι. Αυτό είναι και το βασικό είδος μουσικής που παίζω και στην εκπομπή που έχω εδώ και τρία χρόνια, στο διαδικτυακό ραδιόφωνο http://magazen.gr/

Μπορεί να κολλήσω για καιρό με κάποια τραγούδια σχεδόν εμμονικά· επανέρχομαι συχνά σε παλιά ακούσματα και καθημερινά τα ακούω στο σπίτι, στο mp3, τα τραγουδάω στον δρόμο. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, ακούω σχεδόν κάθε μέρα εδώ και πολύ καιρό, το τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα σε μουσική του Γιώργη Ξυλούρη «Μέσα μου ο αέρας που φυσά». Το πάντρεμα στίχων και μουσικής, ο τρόπος που η κρητική λύρα υπάρχει και δίνει τον ήχο της, με εναρμονίζουν. Με κάνουν να ουρλιάζω και να βγαίνω από τον εαυτό μου.



Στην πιο πρόσφατη  προσωπική ποιητική σου συλλογή «Η σκιά μου κι εγώ» (εκδ. Απόπειρα), παρατήρησα πως χρησιμοποιείς συχνά την λέξη «χρώμα», η οποία έρχεται σε μία αντίθεση με το μαύρο της σκιάς. Πως το ερμηνεύεις η ίδια αυτό;

Και ποιος σου είπε πως η σκιά είναι μαύρη; Μην πιστεύεις τις αντανακλάσεις Κωνσταντίνε, δεν λένε πάντα την αλήθεια. Έπειτα ο κάθε αναγνώστης προσλαμβάνει τελείως διαφορετικά ένα ποίημα, μια λέξη, μια εικόνα που θα σχηματιστεί μέσα του καθώς διαβάζει. Τα επεξεργάζεται και τα εξηγεί όλα, έχοντας ως σημείο εκκίνησης κι αναφοράς τον εαυτό του. Δεν είναι απαραίτητο η λέξη χρώμα να αναφέρεται στην παλέτα. Μπορεί να είναι μια παρομοίωση, μια ανάγκη έγχρωμης αντιμετώπισης κάποιων σκοτεινών καταστάσεων, ένας άνθρωπος που υπήρξε ή όχι. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά ακόμη και για εμένα.

Υπάρχουν ποιήματα που αφού τα γράψεις τα νιώθεις ως ξένο σώμα; Αν ναι, γιατί πιστεύεις πως συμβαίνει αυτό και ποια είναι η κατάληξη αυτών των δημιουργιών σου, τα φυλάς; Τα εξαφανίζεις;

Αυτά που γράφω είναι εγώ Κωνσταντίνε, οπότε όχι, δεν μπορώ να νιώσω τις λέξεις μου ως ξένο σώμα. Θα ήταν σαν να καταργούσα τον εαυτό μου. Μπορώ μόνο να επανέρχομαι κι εξονυχιστικά να τις κοιτώ τακτοποιημένες στο χαρτί, για να ανακαλύψω την αλήθεια και τον ήχο τους. Άρα και την δική μου αλήθεια, και τον δικό μου ήχο. Και να τους λέω κάθε φορά, ένα ευχαριστώ για την καλοσύνη τους να έρχονται.

Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πετούν τίποτα. Έχω κρατήσει γραπτά μου από τα χρόνια του σχολείου ακόμη και ανατρέχω μερικές φορές, για να μπορώ να βλέπω και να κατανοώ καλύτερα την αλλαγή που συμβαίνει στη ζωή μου, μέσα στην πάροδο των χρόνων. Σε όλα τα επίπεδα, ψυχικά και πνευματικά, αλλά και στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι και βλέπω τον κόσμο.

Ποια είναι η προσωπική σου άποψη για τον χώρο της λογοτεχνίας στην Ελλάδα;

Υπάρχει πολυφωνία και διαφορετικότητα κι αυτό είναι καλό. Η έκφραση μέσω του γραπτού λόγου – ανεξάρτητα από το λογοτεχνικό είδος που επιλέγει κάποιος – υπήρχε ανέκαθεν στον Έλληνα, από αρχαιοτάτων χρόνων. Είναι μέσα στα γονίδιά μας, νομίζω. Όπως και το τραγούδι. Μου αρέσει που βλέπω ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να γράφουν, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως υπάρχει σε όλα η ίδια ποιότητα. Ο κάθε συγγραφέας, ο κάθε ποιητής, βρίσκει πάντα το αναγνωστικό κοινό του, μεγάλο ή μικρό. Που κι αυτό επίσης μπορεί να είναι δυσανάλογο με την ποιότητα του κειμένου, ως ανάγνωσμα.

Υπάρχουν κάποιοι εκδοτικοί οίκοι, που βγάζουν σε κυκλοφορία πονήματα που ίσως να μην είναι όλες τις φορές αντάξια των προσδοκιών. Σαφώς δεν μιλώ ως κριτής, μην παρεξηγηθώ. Ούτε και αφοριστικά. Μιλώ κυρίως ως αναγνώστης. Θεωρώ πως ίσως τώρα, δεν φιλτράρονται τόσο καλά όσο παλιότερα, όλα τα βιβλία που βγαίνουν σε κυκλοφορία. Κι ενώ αυξάνει η προσφορά, μειώνεται δυστυχώς η ζήτηση. Δεν υπάρχει πια ποσοτικά το ίδιο αναγνωστικό κοινό που υπήρχε ίσως πριν πέντε, δέκα χρόνια. Και σε αυτό έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο και η οικονομική κατάσταση που βιώνουμε. Έχουμε δει ιστορικά βιβλιοπωλεία αλλά και εκδοτικούς οίκους να κλείνουν. Είναι βαθιά λυπηρό αυτό, όμως όταν δυσκολεύεσαι να τα βγάλεις πέρα με τις υποχρεώσεις του μήνα, σίγουρα δεν θα σκεφτείς να αγοράσεις ένα βιβλίο, ή κι αν το κάνεις δεν θα είναι με την συχνότητα που συνήθιζες στο παρελθόν.

Και για να μιλήσω για την ποίηση, μιας και είναι το λογοτεχνικό είδος που κατά κύριο λόγο ασχολούμαι, βλέπεις ακόμη και στον ψηφιακό κόσμο της πλατφόρμας του facebook, ανθρώπους να γράφουν, να αναρτούν, να αγαπούν την ποίηση, αλλά ελάχιστοι από αυτούς θα πάνε στα βιβλιοπωλεία να αγοράσουν μια ποιητική συλλογή κι ακόμη πιο λίγοι θα έχουν σωστή και ολοκληρωμένη γνώση του έργου του ποιητή που επιλέγουν. Κι όλα αυτά δείχνουν κάτι.

Κατάγεσαι από τα Ανώγεια Ρεθύμνης και ζεις στην Αθήνα. Περίγραψέ μας μια αγαπημένη εικόνα των παιδικών σου χρόνων.

Ο πατρογονικός τόπος καταγωγής μου, είναι για μένα μεγάλη κληρονομιά και υπερηφάνεια. Ωστόσο η εικόνα που θα σου περιγράψω δεν σχετίζεται με αυτόν, καθώς μεγάλωσα σε αστικό περιβάλλον και έτσι οι μνήμες μου είναι περισσότερο εντός των τειχών της Αθήνας.

Με θυμάμαι με τον πατέρα μου και την αδερφή μου να πηγαίνουμε στις κούνιες και να μην θέλω να κατέβω. Του ζητούσα να με ωθεί όλο και ψηλότερα, γιατί απολάμβανα αυτή την αίσθηση της ελευθερίας που έχεις όταν είσαι ψηλά. Δεν κρατιόμουν από τις αλυσίδες, αλλά έβαζα αντίσταση με τους ώμους μου για να μην πέσω· έκλεινα τα μάτια και άνοιγα τα χέρια. Γινόμουν εκείνη την ώρα με το μυαλό, την ψυχή και το σώμα μου πουλί.

Ακόμη και τώρα που μεγάλωσα, αν τύχει να βρεθώ σε παιδική χαρά, είναι απόλυτα σίγουρο πως θα κάνω κούνια για να ξεσκονίσω λίγο τα φτερά μου.

Πες μου έναν συγγραφέα και έναν ποιητή που ξεχωρίζεις και τους λόγους που σε αγγίζουν.

Δύσκολα μου βάζεις τώρα, γιατί κυρίως ποιητής είναι παραπάνω από ένας! Όσον αφορά στον συγγραφέα, ο Γιώργος Χειμωνάς. Ξεκίνησα να τον διαβάζω σε ηλικία που μπορούσα να κατανοήσω το μεγαλείο του έργου και της λογοτεχνικής κληρονομιάς του. Με συναρπάζει ο πρωτόγνωρος λογοτεχνικά τρόπος που σπάει τη γλώσσα, αλλά ταυτόχρονα της επιτρέπει να αναπνέει και να διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της. Το γεγονός πως δεν βάζει συχνά έως και καθόλου σε κάποια κείμενα σημεία στίξης, κι έτσι ο δικός μου εσωτερικός χτύπος μεταβάλλεται διαρκώς. Η λυρικότητα που έχουν όλα τα πεζά του και ο τρόπος που γράφει τις λέξεις τη μία δίπλα στην άλλη – που ελλείψει σημείων στίξης – μοιάζει σαν να αλλάζει το νόημα, κάτι που μπορεί να μην συμβαίνει.

Με εντυπωσιάζει το πώς μέσα στα κείμενά του τοποθετεί τον εαυτό του σε σχέση με τον κόσμο και το αντίστροφο, καθώς και το τρόπον τινά προφητικό στοιχείο που υπάρχει στα γραπτά του. Θα μπορούσα να σου μιλάω ατελείωτες ώρες, γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που με δονούν στον Γ. Χειμωνά.

Ποιητή θα σου απαντήσω τον Φερνάντο Πεσσόα, που όμως μέσα μου είναι ακριβώς στο ίδιο επίπεδο λατρείας που έχω στον Καβάφη. Το πολυσχιδές της προσωπικότητάς του, το γεγονός πως επινοούσε διαρκώς τον εαυτό του μέσα από τους ετερώνυμούς του, το βρίσκω συναρπαστικό. Έγραφε για τον ίδιο, μιλούσε εκ μέρους του, με την μεσολάβηση ωστόσο μιας επινοημένης ταυτότητας. Που δεν ήταν απλά φανταστική αλλά είχε τη δική της ξεχωριστή ζωή και καθημερινότητα. Και δεν το έκανε μόνο μια, αλλά πέντε φορές. Πέντε διαφορετικοί ετερώνυμοι. Μπορείς να συλλάβεις το μέγεθος του μυαλού αλλά και του πολύ ιδιαίτερου ψυχισμού, αυτού του υπέροχου ποιητή; Και πετύχαινε κάθε φορά ως ένας άλλος, να μας καταθέτει και τελείως ξεχωριστά ποιήματα ως έργο! Είναι εξαιρετικά θαυμάσιο και σίγουρα για μένα, πολύ δύσκολο. Η μελαγχολία του, η ανάγκη του για τη ζωή που φοβόταν να ανακαλύψει και να ζήσει, η εναγώνια προσπάθειά του να βγει από τον εαυτό του και να επαναπροσδιορίζεται συνεχώς, με συγκινούν. Ο αξιοπρεπής πόνος των ματαιωμένων ελπίδων του σε κάποια ποιήματα, με καθηλώνει.

Τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί που γράφει, που ονειρεύεται να κρατήσει στα χέρια του μια μέρα το δικό του βιβλίο;

Δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές, είμαι ο πιο αναρμόδιος άνθρωπος γι’ αυτό και κυρίως αν δε μου ζητηθεί. Πιστεύω πως ο καθένας οφείλει στον εαυτό του, να βρίσκει μόνος του το μονοπάτι που θα περπατήσει στον κόσμο και να αποφασίσει για τη ζωή του. Βαθιά μέσα μας, όλοι ξέρουμε τι αγαπάμε, τι είναι αυτό που αν το χάσουμε, αν δεν το πράξουμε δεν θα μπορέσουμε να είμαστε ήρεμοι κι ευτυχισμένοι στη ζωή μας. Η αγάπη για τις λέξεις είναι έμφυτη σε κάποιους ανθρώπους. Είναι ένα κάλεσμα τόσο δυνατό που καταλύει κάθε αντίσταση. Θέλει όμως φροντίδα και καλλιέργεια, όπως όλα. Θέλει μελέτη και αφοσίωση.

Αν κάποιος λοιπόν ερχόταν κι επέμενε να του πω κάτι, αυτό θα ήταν να έχει πίστη στον εαυτό του και στις δυνάμεις του και να διαβάζει. Να μην επαναπαύεται ποτέ και να μην ψάχνει την εύκολη λύση, γιατί κάποια μέρα οι λέξεις θα του το γυρίσουν. Κι αν νιώθει μέσα του τη φωτιά, να την ποτίζει για να μη σβήσει. Και θα του ευχόμουν μια μέρα, να έχω τη χαρά να διαβάσω το βιβλίο του.

Θέλω, πλάι στις παρακάτω αντιπροσωπευτικές έννοιες, να γράψεις την πρώτη λέξη/εις που σου έρχονται στον νου:

Πάθος: Άνθρωπος

Σκοπός: Άνθρωπος

Απωθημένα: Άνθρωπος

Ψυχή: Άνθρωπος

Φόβος: Άνθρωπος

Πες μου δυο λόγια για την επικείμενη ποιητική σου συλλογή.

Τιτλοφορείται «Αγέννητη Γη» και θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα από τις εκδ. Σοκόλη. Αποτελείται από συνολικά 58 ποιήματα· είναι μια κατάθεση μνήμης, μια αποτύπωση στιγμιότυπων και γεγονότων της ζωής μου.Τα έκανα λέξεις για να τα δω από απόσταση πια και να τα κατανοήσω καλύτερα· να τα εξαγνίσω και να τους επιτρέψω να περάσουν στην ιστορία, αφήνοντάς τα να ξεκουραστούν και να προχωρήσω παρακάτω, χωρίς να υπάρχει το παραμικρό που να με βαραίνει.

Τι θα έλεγες να κλείναμε με ένα ποίημά σου;

Γιατί όχι; Το ποίημα ονομάζεται «Άγονη γραμμή» και θα περιλαμβάνεται όχι στην επικείμενη ποιητική συλλογή μου, αλλά σε αυτή που ήδη έχω αρχίσει να γράφω. Αιτία και αφορμή για να γραφτεί, ήταν μια φωτογραφία του φίλου μου και εξαιρετικού φωτογράφου, Χάρη Τσιλόπουλου. Όταν την είδα, με έπιασε από την ψυχή και δεν μπορούσα ούτε και ήθελα να ξεφύγω. Κι εγένετο ποίημα. Και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή του την προσφορά.

«Άγονη γραμμή»



Θολό κι ακίνητο τοπίο

Κάτω απ’ το φόρεμα της νύχτας

όλες οι λέξεις μυρίζουν σιωπή



Σε θυμάμαι

να κοιτάς έναν σπασμένο ορίζοντα

κι από τα μάτια σου να στάζουν φωτιές



Βαρύς χειμώνας τούτος ο Αύγουστος

κι είναι το σώμα μου άνυδρη γη

Από τα νύχια μου βγαίνουν πουλιά

μα τα φτερά τους είναι σπασμένα



Καμιά ιστορία μου πια δε γελάει

Έλα

Στέκεται απέναντι η ζωή

και με σημαδεύει κατάστηθα

Έλα

Ίσα που προλαβαίνω να της ξεφύγω



Αναδημοσίευση της συνέντευξης από το IArt

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

ΗΡΕΜΙΑ

Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στον φωτογράφο Χάρη Τσιλόπουλο


Σ’ ακούω ηρεμία
Στα σωθικά μου αντηχείς
Εναρμονίζεις τους φόβους μου
και ξανά πάλι μεθάς

Σ’ ακούω ηρεμία

Μια μελωδία παράφωνη
αντλείται και μπορεί
Μα άοσμη πλανάται

Άχρωμα μου δίνεσαι
μου κρύβεσαι υπέροχα
Και γίνομαι ωχρόφαιος
λογικός και επιπόλαιος

Παράφρον θέμα
μοιάζει πλέον αυτή η ησυχία
Κυλά και χάνεται

Και πότε -  πότε επαναφέρεται


Χάρης Τσιλόπουλος





Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

(20/3/1976 - 20/7/2017)

Ο Τσέστερ Τσαρλς Μπένινγκτον (Chester Charles Bennington), γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1976. Ήταν Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης. Ήταν ο κύριος τραγουδιστής του nu metal συγκροτήματος Linkin Park, ενώ είχε συμμετάσχει και στο συγκρότημα Grey Daze, μεταξύ άλλων. 

Ο Μπένινγκτον βρέθηκε κρεμασμένος στο διαμέρισμα του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια στις 20 Ιουλίου του 2017, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο με τον ίδιο τρόπο του κολλητού φίλου του Αμερικανού μουσικού Chris Cornell. Ήταν και οι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους. Και οι δύο πάλευαν χρόνια με την κατάθλιψη.



"Take me down to the river - bend.
Take me down to the fighting end.
Wash the poison from off my skin
Show me how to be whole again.
'Cause i'm only a crack in this castle of glass.
Hardly anything left for you to see."





Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΣΤΑΧΤΥΣ ΘΑΝΑΤΟΣ



Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροῦσα ὡς τώρα...
πῶς ὅλα τὰ πράματα
βαδίζουν στὴ γῆ
μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.

Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.
Ἡ Θλίψη χλωμή.
Ὁ Ἔρωτας ρόδινος
Ο Θάνατος μαῦρος.
Ἔτσι θαρροῦσα...

Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,
μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.
Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα...
Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.

Ἔτσι νόμιζα.


Μενέλαος Λουντέμης

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ


Αύριο συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος από την ημέρα που ο Θάνος Ανεστόπουλος - frontman και ψυχή του συγκροτήματος "Διάφανα Κρίνα" - πέρασε στην άλλη όχθη, σε "μια γη που ανατέλλει". Υπάρχουν κάποιες απώλειες που δεν τις συνηθίζεις ποτέ. Απλά προσπαθείς να βαδίζεις αρμονικά δίπλα τους, κρατώντας πάντα στην ψυχή σου την αγάπη για τον άνθρωπο που έφυγε και τις στιγμές που ζήσατε. Έτσι κι εμείς, που γνωρίσαμε, αγαπήσαμε, ζήσαμε με τον Θάνο, ένα χρόνο τώρα ο καθένας με τον δικό του τρόπο, προσπαθούμε να κρατάμε ζωντανά όλα εκείνα που μας έδεσαν. Και είναι πολλά.

Πριν τρία χρόνια ο Θάνος ήταν καλεσμένος στον σταθμό μας http://magazen.gr/ και την εκπομπή της Εύας Κακλειδάκη "Το μήλο της Εύας" κι έδωσε μια πολύ όμορφη όμορφη συνέντευξη. Ανοίγοντας όπως πάντα την καρδιά του. 

Ας είσαι αναπαυμένος φίλε μας...




Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το Live της επανένωσης των "Διάφανων Κρίνων" προς τιμήν του Θάνου, που έγινε στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου 2015 στην Τεχνόπολη, Γκάζι


Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Η ΜΑΡΙΑ



Η Μαρία με τη λευκή φωνή.
Το λερωμένο φόρεμα.
Τα αγουροξυπνημένα μαλλιά.

Χιλιάδες φορές γεννημένη απ’ τα λάθη της.

Που περπατούσε χιλιόμετρα
για να διανύσει την απόσταση ενός βλέμματος.
Κι ας φοβόταν το σκοτάδι, επιστρέφοντας.
Και τα πουλιά που πετούσαν χαμηλά
όταν συννέφιαζε, φοβόταν.

Με χέρια μπερδεμένα απόδιωχνε τον ίσκιο τους
ρίχνοντας μαύρο ψωμί στον ουρανό.
Και το μέτωπό της έμενε αφύλαχτο.

Η Μαρία που γεννήθηκε με τα γόνατα θυμωμένα.

Χωρίς να βγάλει άχνα
όταν επίμονα τη ρώτησαν, «γιατί».
Μόνο ξεχνούσε επίτηδες
τα συρτάρια ανοιχτά, μεγαλώνοντας.


Κι ήξερε πως κανείς δε θα τη μάλωνε γι αυτό.


Νιόβη Ιωάννου 




Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΑΝΩΓΕΙΑ: Η ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ


Φωτό: Ανώγεια, 1945, μετά το Ολοκαύτωμα

Η καταγωγή μας, καθορίζει κατά ένα βαθμό μικρό ή μεγάλο, την ψυχή μας. Αυτό που είμαστε κι ίσως αυτό που θα γίνουμε. Εγώ, κατάγομαι από ένα μοναδικό χωριό του Ψηλορείτη, τα Ανώγεια. Χώρο πολιτισμού, χώρο ιστορικής και όχι μόνο μνήμης, χώρο μαρτυρικό. Το χωριό μου, ισοπεδώθηκε καιόμενο τρεις φορές, μα στάθηκε στα πόδια του, χάρη στη λεβεντιά και την ψυχή των κατοίκων του. Που δεν λιποψυχούν και δεν γονατίζουν. Που ζουν ελεύθεροι γιατί η ψυχή τους μόνο αυτό γνωρίζει.

Εκείνων των Κουρητών που ανάθρεψαν τον Δία. Περήφανη για τις ρίζες και την καταγωγή μου, μεγάλωσα με διηγήσεις της γιαγιάς μου για τις καταστροφές στο σπίτι μας, για τις στερήσεις, για την πίστη στις αξίες και τα ιδανικά των Ανωγειανών. Κι έμαθα από πολύ μικρή, πως να είμαι κι εγώ κομμάτι αυτής της ιστορίας. Και να ήθελα να κάνω αλλιώς, απλά δε γινόταν. Είναι θέμα γονιδίων. 

Από τις 28 Ιουλίου 2017, προβάλλεται στις οθόνες στις στάσεις του ΜΕΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ, ένα βίντεο για το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων, κάνοντας συμμέτοχους στην ιστορία μας, όλους όσοι το παρακολουθούν. Στις 13 Αυγούστου ημέρα ιστορικής μνήμης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, θα βρίσκεται στ' Ανώγεια και θα ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης. 

Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο αναφορικά με το βίντεο που ήδη προβάλλεται από την διαδικτυακή εφημερίδα "ΑΝΩΓΗ", καθώς και το βίντεο για όσους δεν κυκλοφορείτε με το ΜΕΤΡΟ. Αξίζει να διαβάσετε, αλλά και να δείτε.


"Οι κάτοικοι της Αθήνας, θα παρακολουθούν από σήμερα Παρασκευή 28 Ιουλίου στις οθόνες στις στάσεις του Μετρό, ένα υπέροχο βίντεο, αφιερωμένο στα Ανώγεια των αγώνων, τα Ανώγεια του Πολιτισμού, τα Ανώγεια των Ολοκαυτωμάτων και του ξεριζωμού. Πρόκειται για μια εξαιρετική παραγωγή από τον Δήμο Ανωγείων, με την αφιλοκερδή βοήθεια από τον τηλεοπτικό σταθμό ΚΡΗΤΗ TV, καθώς και τη βοήθεια του διευθύνοντα συμβούλου του Διοικητικού συμβουλίου και των διευθύνσεων της ΣΤΑΣΥ. Μέχρι και τις 13 Αυγούστου, ημέρα τιμής και μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων από τους Ναζί, το δίλεπτο αυτό βίντεο, συμπυκνωμένο σε ένα λεπτό  θα εμφανίζεται ανά τακτά διαστήματα στις οθόνες σε στάσεις του Μετρό των τρόλεϊ και του Ηλεκτρικού και θα δείχνει στους κατοίκους της πρωτεύουσας, τα δεινά που πέρασαν τα Ανώγεια των τριών Ολοκαυτωμάτων, τα οποία όμως ξεπέρασαν με αγώνες και Πολιτισμό και στάθηκαν στα πόδια τους ξανά.

Ανώγεια, η αετοφωλιά του Ψηλορείτη, όπως αναφέρεται στο ξεκίνημα του βίντεο, με εικόνες στη συνέχεια από το Ιδαίον Άντρο, το λίκνο που ανατράφηκε ο Δίας, τα χιλιάδες χρόνια συνέχειας μέσω της ιστορικής Ζωμίνθου. Τα Ανώγεια τόπος Αντίστασης και Πολιτισμού, οι 161 νεκροί και οι 940 ισοπεδωμένες οικίες, περνούν με εικόνες από το υπέροχο αυτό βίντεο, διανθισμένες και με τον Πολιτισμό των Ανωγείων, τη μουσική, την ποίηση και τους ανθρώπους που κρατούν ψηλά αυτό τον τόπο. Μια εξαιρετική παραγωγή του Δήμου Ανωγείων και της ΚΡΗΤΗ TV που όλοι αξίζει να δείτε, και που από σήμερα θα εμφανίζεται παντού και στην Αθήνα.

Μιλώντας στην “Α’ ο δήμαρχος Ανωγείων Μανόλης Καλλέργης αναφέρει σχετικά:” Ήταν μια πρωτοβουλία μας να κάνουμε αυτό το βίντεο, που θα παίζει από σήμερα μέχρι και τις 13 Αυγούστου στην Αθήνα και θα θυμίζει σε όλο τον κόσμο τα δεινά του φασισμού και τα συντρίμμια που άφησε στον τόπο μας. Κανείς μας δεν ξεχνά. Πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω θερμά τόσο την ΚΡΗΤΗ TV, την  ΣΤΑΣΥ και τα μέλη της Πολιτιστικής επιτροπής του Δήμου, Μπαγκέρη Μαίρη και Καλομοίρη Αγάπη για την τεράστια βοήθεια που μας προσέφεραν ώστε να δημιουργηθεί αυτό το βίντεο.” καταλήγει."


Πηγή:







Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΣΙΩΠΗ



Μια παράξενη σιωπή κατοικεί
στη μορφή σου
Μια αλήθεια που αποφεύγεις
να πεις

Κάθε νύχτα, όταν δραπετεύει το φως
κλέβω πάντα το βλέμμα σου
απ' τις φωτογραφίες
για να διασώσω τα θαύματα

Τις μικρές σου στιγμές που ανόθευτα ζήσαν

Έμαθα ν' αγαπάω
κάθε αδυναμία σου
κάθε πληγή
που αφήσαν στα χέρια σου
κάθε γιατί που σε κάνει
να είσαι

Και για όλα αυτά μονάχα ένα σου ζήτησα

Τις κρύες ώρες του κόσμου
να ανάβεις το γέλιο σου

ν' ακουμπάω τη ζωή μου

Μ. Χρονιάρη (από τη νέα μου ποιητική συλλογή που ετοιμάζεται) 





Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ VOL. 3



Όταν η ψυχή ακούει στο όνομα αυτής της μελωδίας.Όταν σε φωνάζουν έτσι. Όταν ζεις αυτόν τον τρόπο. Όταν τα μάτια.

Μαρία Χρονιάρη







H μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Η μουσική ενώνει. Δεν γνωρίζει φυλές και σύνορα, γιατί πολύ απλά η μουσική δεν έχει σύνορα.

Σε μια καταπληκτική εκτέλεση στην κορυφή του κόσμου, στα Ιμαλάια, το συγκρότημα ΑΝΝΑ RF (Roy Smila and Ofir J. Rock) στέλνει μήνυμα μέσω της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη.

Οι ΑΝΝΑ RF κατάγονται από το Ισραήλ και παρουσιάζουν ένα μίγμα μεταξύ δυτικής και ανατολίτικης μουσικής, συνδέοντας αρχαία και μοντέρνα μουσικά όργανα, συνδυάζοντάς τα με ηλεκτρονικό ήχο! Όπως οι ίδιοι αναφέρουν "το παρελθόν, συναντά το παρόν σε έναν ήχο του μέλλοντος".