Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ



Έχω ένα φόνο να αποσιωπήσω
εκείνη τη νύχτα που μεσουρανούσε το φως
Να καθαρίσω τη λάμα
απ’ της ψυχής τα αίματα
Να εξαφανίσω τα ίχνη μιας πράξης πικρής
που δε βρίσκει μέρος για να κρυφτεί

Να εξιλεώσω τον δολοφόνο
και να προστατεύσω το δέρμα του
Να χαϊδεύω τις λέξεις του
και να ξεχνώ τις δικές μου

Έχω αφήσει τη θάλασσα να κοιμάται στο σπίτι

Μη φοβάσαι, δεν θα πω σε κανέναν
ότι ο άντρας που αγάπησα
είναι το μαχαίρι που τεμάχισε


τη ζωή μου


Μ. Χρονιάρη


(Από τη νέα μου ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Σοκόλη. Artwork εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου