Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Η "ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ" ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΗΤΗΣ

Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος


Η "Αγέννητη γη" εκδ. Σοκόλης, ταξιδεύει στις ψυχές των αναγνωστών της και συνεχίζει να αγαπιέται. Ένα βιβλίο μου, που του χρωστάω πολλά και το ευγνωμονώ που με περίμενε να ανθίσω. Μιλήσαμε για τα ποιήματα που περιέχει, με τον ραδιοφωνικό παραγωγό Κώστα Ηλιάκη το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019, στην εκπομπή του "Μερικοί το προτιμούν Σάββατο. Τον ευχαριστώ για την ωραία συζήτηση και την τιμή της πρόσκλησης.

Καλή ακρόαση!



Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ



Στα σκοτεινά σημεία μάθε να αναζητάς το πιο μεγάλο φως μου.  Εκεί που η αλήθεια φανερώνεται γυμνή, για να τη δεις και να την μάθεις. Νύχτες Εκάτης.

Καλή ακρόαση.





Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ



Την ώρα που η νύχτα βάθαινε, την ώρα που η ζωή μετρούσε τα θύματά της, η Εκάτη έβλεπε από ψηλά να αλλάζουν τα χρώματα των ανθρώπων. Νύχτα με ποίηση των σωμάτων, με φωνή των λέξεων κι εσένα να υπάρχεις μέσα σε όλα αυτά. Κυρίαρχα.

Καλή ακρόαση!




Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ


Πρεμιέρα εχθές για την εκπομπή. Σε μια νύχτα γεμάτη με τη σιωπή του δρόμου, η Εκάτη άλλαξε τη ροή και έδωσε το παρόν. Και τα είπε, όλα.

Καλή ακρόαση!







Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

ΧΡΥΣΑΥΓΗ



Τις τελευταίες μέρες, απασχολεί τα χέρια μου μια πεπρωμένη φυγή. Όσο κάνω πως δεν υπάρχει, τόσο εφευρίσκει τρόπους για να με κάνει να την κρατώ. Διεκδικεί το δικαίωμα της ύπαρξής της, ζητώντας μου να την ακολουθήσω.

Στον δρόμο οι άνθρωποι από γυαλί φτιαγμένοι, αν τους φυσήξω θα διαλυθούν. Στα πρόσωπά τους, τα χαραγμένα χρόνια τους, θυμίζουν πέτρα σκαλισμένη απ’ το κύμα. Όπως περπατούν, αφήνουν πίσω τους μια αύρα στάχτης και οι κινήσεις τους προδίδουν σταθερή έλλειψη αγάπης.

Μια κουμπωμένη ψυχή θαρρείς και τους οδηγεί και καθορίζει τον τρόπο τους. Τους κοιτάζω για ώρα, μήπως μπορέσω να αποκωδικοποιήσω τις επιθυμίες, τις σκέψεις και τις πληγές τους. Μήπως και δω τον κόσμο τους και καταλάβω τι νιώθουν. Όμως κανείς δεν κοιτάει τα μάτια μου. Δείχνουν να τα φοβούνται. Μα εγώ πιστά, δεν χαμηλώνω το βλέμμα.

Συνεχίζω την προσπάθεια να διαρρήξω τα ρολά και να βάλω στην καρδιά τους το χέρι μου· να τους ξυπνήσω, να τους αφυπνίσω. Να τους φωνάξω πως τώρα ζωή, εδώ ζωή. Ύστερα κι αύριο δεν ξέρεις. Μα εκείνοι επιμένουν να μην κοιτούν και αν κάποιος κοιτά, να μη βλέπει.

Στον ουρανό τα σύννεφα το ένα δίπλα στο άλλο, μοιάζουν με χορωδία· μια σειρά φιλαρμονικής. Μελωδία νερού και αέρα να ποτίζει τη γη. Να δυναμώνει τις ρίζες για να ανθίσει το μέλλον τους. Περπατάω με βήμα αργό και προσεκτικά, μην τυχόν και πληγώσω το χώμα. Μην και γίνω η αιτία να χαθεί η αναπνοή. Για να μην χρεωθώ ένα σφάλμα του κόσμου. Δεν αντέχω στο σώμα μου άλλη πρόσθεση βάρους. Μία ακόμη ενοχή για μια λάθος απόφαση.

Πλησιάζω στο κατώφλι της πόρτας. Στο σπίτι μου κατοικεί η γεύση από γιασεμί. Στο δεξί μου χέρι κρατάω ακόμη τα παπούτσια μου και με το αριστερό, βάζω στην πόρτα το κλειδί. Παίρνω βαθιά αναπνοή και μπαίνω. Ποτέ ξανά δεν έχω υπάρξει πιο σίγουρη, γι’ αυτό το πρώτο βήμα.

Δεν υπάρχει νομοτέλεια όταν μιλάς για ψυχή.


Μαρία Χρονιάρη


Κείμενο από την μόνιμη στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ", στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Ολόγραμμα. Διαβάστε κι εδώ: https://ologramma.art/chrysaygi/

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

ΜΙΑ ΠΝΟΗ ΣΙΩΠΗΣ



Ο πιο μεγάλος πόνος
είναι εκείνος που κάνει τα
εκκωφαντικά


αθόρυβα


Μ. Χρονιάρη




Ευχαριστώ πολύ την Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου για την μετάφραση στα Ισπανικά του ποιήματός μου "Μια πνοή σιωπής", από την συλλογή μου "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλης 2017. Διαβάστε την μετάφραση εδώ: https://argy57.blogspot.com/2018/03/blog-post_30.html



Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019