Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

ΣΩΠΑ







Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους.
Κι αν ο λόγος είναι άργυρος
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγαν:
"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου λέγε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, και σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάστηξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια,
"Τι σε νοιάζει ", μου λέγαν,
"θα βρείς το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα".

Αργότερα φωνάζαν οι προϊστάμενοι:
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα".

Παντρεύτηκα  κι έκανα παιδιά  και τα μαθα να σωπαίνουν.
Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που του έλεγε "Σώπα".

Στα χρόνια τα δίσεκτα οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δ' αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα"
και μαζευτήκαμε πολλοί,
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, και φτάσαμε ψηλά, μας δώσαν και παράσημα,
κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το Σώπα.

Μάθε το στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου και στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ 'τηνε  σύρριζα.
Πέταχ’ την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς, να λές "έχετε δίκιο, είμαι με εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
 Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να σαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!


Αζίζ Νεσίν


Το κείμενο αυτό απήγγειλε η ηθοποιός  Μαριέττα Ριάλδη που έφυγε από την ζωή στις 8 Δεκεμβρίου 2013, στο Ηρώδειο. Το ποίημα ανήκει στον Τούρκο ποιητή Αζίζ Νεσίν. Παρ’ όλο που υπάρχει το κείμενο, αξίζει να ακούσετε την συγκλονιστική της ερμηνεία στο βίντεο που συνοδεύει την ανάρτηση.




Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ



Όλοι κάνουμε όνειρα για τους εαυτούς μας κι όλοι έχουμε επιθυμίες για το τι θέλουμε να γίνουμε. Να είμαστε. Πολλές καταστάσεις στο διάβα της ζωής μας βγάζουν από την πορεία μας. Μας απογοητεύουν. Δεν μας κάνουν όμως ποτέ να ξεχνούμε όλα όσα κάποτε θελήσαμε.

Όλα, τα πάντα έρχονται στην ώρα τους, όταν είναι όλα έτοιμα για να τα υποδεχτούν. Με τιμή και δόξα. Το παραμύθι αυτό που ακολουθεί μας διδάσκει την αλήθεια αυτού του πράγματος. Μην ξεχνάτε ποτέ τα όνειρά σας, αλλά να ξέρετε πως ίσως και να είναι πολύ μικρά και κάτι πολύ ανώτερο να υπάρχει εκεί έξω και να σας περιμένει.


Καλά Χριστούγεννα

Μαρία Χρονιάρη




Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

ΧΕΙΜΩΝΑΣ



"Ήρθαν για 'μένα, ο ήλιος αυτός
και ο χειμώνας."




Κοίτα απ' το τζάμι
σκουπίζοντας τα χνώτα σου
ένας ήλιος κυνηγημένος
είναι πεσμένος στην πόρτα σου.
Άνοιξε του, αν αντέχεις
- λίγο φως.

Πίσω του τρέχει
ένας χειμώνας• κρύα βρύση.
Tον μαστιγώνει με βροχή
για να αποκάμει πριν τη δύση.
Άνοιξε του, αν δε φοβάσαι•
είναι γυρτός.

Κι εγώ ο άμοιρος
σαν άβουλη σκιά σου
πως να μοιραστώ
το φως ή τη σκοτιά σου.
Άνοιξε του να διαλέξει αυτός
απ' τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει...
Eσύ άνοιξε απλά την αγκαλιά σου
και το σωστό
άσ' το πνιγμένο στη λαλιά σου.
Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός
ήρθαν για 'μένα.

Ήρθαν για 'μένα, ο ήλιος αυτός
και ο χειμώνας.


Κοιτάω απ' το τζάμι
σκουπίζοντας τα χνώτα μου,
ένας ήλιος κυνηγημένος
είναι πεσμένος στην πόρτα μου.
Δεν του ανοίγω, δεν αντέχω
άλλο φως.

Πίσω μου τρέχει
ένας χειμώνας• κρύα βρύση
με μαστιγώνει με βροχή
για να αποκάμω πριν τη δύση.
Δεν του ανοίγω, φοβάμαι•
είμαι γυρτός.

Κι εσύ ο άμοιρος
σαν άβουλη σκιά μου,
πως να μοιραστείς
το φως ή τη σκοτιά μου.
Άνοιξε μου να διαλέξω εγώ
απ' τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει...
Eγώ θ' ανοίξω απλά την αγκαλιά μου
και το σωστό
άσ' το πνιγμένο στη λαλιά μου.
Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός
ήρθαν και για 'σένα.

Ήρθαν και για σένα, ο ήλιος αυτός

και ο χειμώνας.



Active  Member






Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

ΑΡΓΑ





Πάντα είχα
Μια εγκληματική αγάπη
Για τα χαμένα

Πόνταρα πάντα
Στα λάθος άλογα

Έκανα βραχιόλια
Τις υποσχέσεις
Με την υποψία
Πως
Ίσως γελάσω

Μια ζωή
Υποθήκευα

Την ζωή μου



Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)


Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ



Μιλάω και γράφω συχνά για την αγάπη, γιατί ξέρω πως είναι το τελευταίο οχυρό. Το τελευταίο καταφύγιο. Όλα έχουν αρχίσει να φθίνουν, να χάνονται. Η αγάπη είναι η δική μου πανοπλία. Την φορώ για να αντιμετωπίζω τον κόσμο. Με αυτή γεννήθηκα και με αυτή πορεύομαι.

Η ανθρώπινη ψυχή έχει μνήμη, το σώμα έχει μνήμη κι εκτός των άλλων, ο εγκέφαλος έχει την εκπληκτική ικανότητα να αναπαράγει την φωνή και τις λέξεις εκείνου ή εκείνης που αγαπάς. Να λέτε στους ανθρώπους πως τους αγαπάτε. Και κυρίως να φοβάστε μην τους χάσετε. Κανείς δεν είναι δεδομένος. Να φοβάστε μην χάσετε εκείνους που αγαπάτε.

Η ψυχή δεν ζητά πολλά. Μόνο ζέστη κι αυτό δίνεται μέσα από την αγάπη που την διεκδικείς μέρα την μέρα, ώρα την ώρα. Κρατήστε στη ζωή σας εκείνους που σας δείχνουν πως είστε μοναδικοί γι' αυτούς. Πως από όλον τον κόσμο στον πλανήτη, μόνο εσείς είστε η γαλήνη που ζητούν.


Μαρία Χρονιάρη



Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΘΛΙΨΗ ΩΚΕΑΝΟΥ






Έχω κάνει μια χαρακιά στο κορμί μου 

Για να μπορεί να μπαίνει από εκεί όλη σου η λύπη 

Κι όλο να μεγαλώνει η πληγή
Κι όλο να επιμένω να την ξύνω

Και γίνεται ολότελα μια θάλασσα από θλίψη
Και γίνεται αθόρυβα ένας ωκεανός από πόνους

Και γίνεται συνέχεια μόνο θάνατος 
Που μέσα του χορεύω


Μαρία Χρονιάρη






Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ


Στέκομαι απέναντί σου
Ντυμένη τα μαύρα πέπλα της γέννησης
Σε κοιτώ
Είσαι σαν πίνακας του Νταλί
Σταυρωμένος σ’ ένα κόκκινο ξύλο

Απ’ την πληγή της λόγχης στο πλευρό σου
Ρέουν τα πρόσωπα των ανθρώπων
Ψυχρά άμορφα
Με τις γλώσσες τους έξω

Εσύ χαμογελάς
Με τα βελούδινα μάτια σου λέγοντας

Κάθε ζωή που πεθαίνει
Είναι ένας αναστημένος θάνατος

Μην κλαις Μαρία

Κι όλα σαν από πόνο

Έγιναν θάλασσα

Όλα τα κύματα είναι δικά σου.


Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)



Το ποίημα αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο του Σταύρου Σταυρόπουλου

Δείτε εδώ