Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΦΩΣ

Τα βράδια
Όταν η πόλη ερημώνει
Κι οι σιωπές των ανθρώπων
Αντηχούν
Μια λευκή δέσμη φωτός
Αχνοφέγγει στο μαξιλάρι μου

Την ακούω συχνά
Να πλανιέται στο χώρο
Να βαδίζει ήρεμα
Όπως πρέπει
Στο φως

Όταν ξημερώνει
Γίνεται σκιά
Που ακολουθεί τη σκιά μου

Τίποτε άλλο
Γι’ αυτήν
Δεν υπάρχει να πω
Όσες λέξεις κι αν ξέρω
Είναι λίγες

Μια ευχή μοναχά
Για το τέλος

Κάθε φορά
Που ο κόσμος ξεφτίζει
Να υπάρχεις εκεί

Να μου φέγγεις ζωή


Μαρία Χρονιάρη


(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)



4 σχόλια:

  1. Μαρία,

    Πέρασα να σου ψιθυρίσω "Χρόνια Πολλά" για τη γιορτή σου!

    Εύχομαι να περνάς όμορφα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αόρατη,

    σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου. Να είσαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αναφέρεις:"Κάθε φορά που ο κόσμος ξεφτίζει, να υπάρχεις εκεί να μου φέγγεις ζωή."

    Μα ζωή είναι ο ίδιος μας ο εαυτός! Πολλές φορές μπορεί να πέφτουμε ψυχολογικά στις πιο βαθιές χαράδρες του και να παλεύουμε να βγούμε στην επιφάνεια. Πρέπει να γευόμαστε όλες τις στιγμές μας, και μόνο εμείς μπορούμε να δώσουμε την αξία που του πρέπει ακόμα και στον ίσκιο του...ας γίνουμε ξανά οι Δον Κιχώτες της ίδιας μας της ζωής.

    Χρόνια πολλά και ότι επιθυμείς και πάλι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μοναδική Τριανταφυλλιά,

    το κείμενο αυτό γράφηκε για το φως της ζωής μου. Και για τη σκιά της.

    Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή