Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ



Είναι μια σκιά

Που μ’ ακολουθεί

Σαν παράνομο βλέμμα

Κάθε μέρα

Φυτεύει ευχές

Στο μπαλκόνι μου

Μετά

Τις ποτίζει η ζωή

Αφήνοντάς τες στο μαξιλάρι μου


Με το φως του ήλιου

Όλα έχουν γίνει αλλιώς

Η σκιά μου κι εγώ

Προχωράμε μαζί

Παράλληλα

Σ’ όλους τους δρόμους

Σ’ όλες τις κρυφές

Για τους άλλους στιγμές


Κι όταν πέφτει σιωπή

Εκεί

Που κανένας δεν βλέπει

Κανείς δεν χωράει να μπει

Γεννάμε θαύματα

Για τα χρόνια που θα ‘ρθουν


Η σκιά μου κι εγώ

Γινόμαστε ταχυδακτυλουργοί

Ελλείψει άλλων

Πραγματικών λύσεων



Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

Το ποίημα αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο του Σταύρου Σταυρόπουλου. Τον ευχαριστώ. Δείτε εδώ την ανάρτηση

4 σχόλια:

  1. Σε ευχαριστώ Σταύρο για το σχόλιο και για τις ταχυδακτυλουργίες.

    Η γνώμη σου μετράει πάντα πρώτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τόσο στοχευμένα αφαιρετική,τόσο πλήρης εννοιών που πιστεύω σε οτι γλώσσα και αν ήταν το κείμενο θα μεταφραζόταν αυτομάτως στο μυαλό μου χωρίς καν να ξέρω τη γλώσσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε ευχαριστώ πολύ John Styl.

    Είναι πολύ δυνατό το σχόλιό σου και πολύ τιμητικό. Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή