Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΘΛΙΨΗ ΩΚΕΑΝΟΥ






Έχω κάνει μια χαρακιά στο κορμί μου 

Για να μπορεί να μπαίνει από εκεί όλη σου η λύπη 

Κι όλο να μεγαλώνει η πληγή
Κι όλο να επιμένω να την ξύνω

Και γίνεται ολότελα μια θάλασσα από θλίψη
Και γίνεται αθόρυβα ένας ωκεανός από πόνους

Και γίνεται συνέχεια μόνο θάνατος 
Που μέσα του χορεύω


Μαρία Χρονιάρη






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου