Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

ΑΔΕΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ


"Από τότε που σ' έχασα με καταδιώκει η σιωπή.
Οι ήχοι σαλεύουν τις μικρές φτερούγες τους
μια στιγμή, και μετά στο κύμα αφήνονται
της κούρασης που αθόρυβα αιωρείται.

Κι όταν ο κόσμος απ' το δρόμο
με μονότονη οχλοβοή περνά
κι όταν το θέατρο στενάζει και στενάζει
με βαθύ βραχνό αναστεναγμό,
κι όταν ο αέρας αναδεύει το φως
πάνω απ' το μαύρο, βαθύ ποτάμι
κι όταν οι τελευταίοι απόηχοι της νύχτας 
κάνουν να αναρριγεί η χαραυγή,
εγώ ακούω τη σιωπή που προσδοκά
τα πάντα να ρουφήξει
μες στην πληρότητά της, αδειάζοντας
τον ήχο των ανθρώπων."

D.H. Lawrence, 1928

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου