Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

ΠΕΙΡΑΜΑ



Που ξημερώνουν τον πόνο
Οι άνθρωποι;
Τι είναι αυτό
 Που μου ζητούν
Να τους δώσω;
Τι σχήμα έχει
Η θάλασσα μαμά;

Ξέρω
Όπως όλα τα ψέματα
Μου τα ’παν
Γι’ αλήθειες

Σκότωσα όλα
Τα παιχνίδια μου
Για να τα σώσω

Άλλωστε εγώ
Στον πόλεμο

Ήμουν πάντα
Με τους Ινδιάνους

Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

3 σχόλια:

  1. Μαμά, υπάρχει "Χώρα των χρωμάτων?"...
    ...αθώα απορία του ίδιου, με τη θάλασσα, περίεργου μικρού σου ήρωα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι ερωτήσεις των παιδιών δεν σταματούν να με τροφοδοτούν αλλά και να μου εμφανίζουν όλες τις απαντήσεις. Είναι εκπληκτικός ο κόσμος τους και η αλήθεια τους που εμείς, οι "μεγάλοι" αποκαλούμε φαντασία.

    Σαφώς και υπάρχει η χώρα των χρωμάτων. Βρίσκεται ακριβώς εκεί που τελειώνει το σχήμα της θάλασσας. Κι εκεί που αρχίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντα με τους ινδιάνους...εκεί είναι η σοφία της απλής Ζωής...η δικη μας αλήθεια δηλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή