Αντιμετάθεση

 

Τη νύχτα εκείνη

που καιγόταν το φως

πάνω κάτω στον αδιάβαστο δρόμο

είδα όλα τα χρόνια μου

να αλλάζουν μορφή

 

Απ’ το χέρι κράτησα

τις κόκκινες λύπες μου

και μέσα τους φύσηξα

να ξεχάσουν να ζούνε

 

Θάλασσες έφτιαξα

για να μάθεις να βλέπεις

και τα χέρια μου άπλωσα

φτερά να πετάς

 

Για σένα μόνο τον κόσμο γύρισα

και λίγο πριν ξημερώσει

 

Τα μάτια μου άλλαξα

για να έχεις φωνή

ακροστιχίδες φτιάχνοντας

 

σε στιγμές 24

 

Μαρία Χρονιάρη

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Allyou.gr Θερμές ευχαριστίες στη συγγραφέα Αγγελική Λάλου για την πρόσκληση. 50 ποιητές γράψαμε ποιήματα για να καλωσορίσουμε το 2024. Για να τα διαβάσετε όλα πατήστε στον σύνδεσμο https://www.allyou.gr/living/proti-yli/66740-atophio-chrysaphi-kalosorizoume-to-2024-me-poiese-24-karation?fbclid=IwAR0UAZbkgw6Do-Drav8zNv7YsA9oPNp1iaHZdSVs_iSQgGR1C9TD1gENfss

Spiritus θα πει Πνεύμα

 

Στη μνήμη του αγαπημένου μου θείου Σπύρου Καπώνη

 

Και ξαφνικά τα δωμάτια συστέλλονται και διαστέλλονται. Χώρος και χρόνος μια ευθεία γραμμή. Για την ανάγκη του καθορισμού. Της πραγματικότητας. Που δεν υπάρχει. Εισπνοή και μαζεύω. Καταπίνω ό,τι άφησες πίσω σου. Εκπνοή και φυσάω. Να φύγει το κακό. 

Ξημερώνει και βραδιάζει κι όλα παραμένουν στη θέση που τα άφησες. Κι ας μετακινούνται διαρκώς. Μοιάζει να έχουμε κολλήσει στην άσφαλτο. Μια Πέμπτη που αποφάσισες για εσένα, αποφασίζοντας για εμάς. Ποιος μίλησε για αυτεξούσιο; Ποιος πίστεψε σ’ αυτό και ποιος το όρισε; Όταν χτυπάει το τηλέφωνο τρομάζω. Κλείνω τα αυτιά μου με τις παλάμες μου και μετράω ώρες. Τρεις το ξημέρωμα, τέσσερις και οδηγείς, πέντε και φτάνεις, έξι με επτά φτου και βγαίνεις. ΜΠΑΜ!

Όταν ακούω κρότο ουρλιάζω. «Μη μου πεις, δε θέλω να ξέρω». Και μετά τίποτα. Η γραμμή νεκρή. Λευκός θόρυβος. Σειρήνες, κόσμος, φασαρία. Βήματα στα σκαλιά κι ερωτήσεις. «Ήταν δικός σας;» Μάτια θολά και άδεια. Και το κενό ένας τόπος που όλους μας χώρεσε δραματικά. Υποδήματα, ρούχα, σπαρμένα αντικείμενα. Στην αναγνώριση ένας κορμός. Πού είναι τα φωτεινά σου μάτια; Πού είναι τα χείλη και το γέλιο σου;

Καλοκαίρι απόγευμα να περπατάς γρήγορα στο βουνό. «Μη βιάζεσαι, δεν σε προλαβαίνω». Σιωπή. Μόνο βήματα γρήγορα κι ανάσες δύσκολες. «Το φεγγάρι, δες! Σε ξέρει με το όνομά σου. Θα νικήσουμε, ακούς;» Ησυχία. Τώρα εδώ σφίγγω τα δόντια για να βγαίνει η μέρα. Κάνω στα ψέματα πως γελώ να μην ξέρει κανείς πως πονάω.

Μου χρωστάς τόσες βόλτες γαμώτο! Εσύ με έμαθες να αγαπάω τις μηχανές, την ταχύτητα, το μαύρο και το κόκκινο χρώμα. Νύχτα ζεστή, ένα ποτάμι, δρόμος φαρδύς. «Κρατιέσαι καλά;» «Ναι, πάτα το γκάζι πιο πολύ. Κοίτα! Πετάμε!» Από εδώ και μπρος όλα τα άλογα θα τα φωνάζω «Ντάνυ» κι όταν τη σέλα θα καβαλάω, θα κοιτάω πάντα πίσω μου να σε δω. Θα ρωτάω, «Έτοιμος;» Θα τρέχει το άλογο και θα σου λέω «Κρατήσου γερά. Πετάμε!» Και κάθε που θα διασχίζω την εθνική οδό, θα ψάχνω πάντα τα ίχνη απ’ τις ρόδες σου, να περπατήσει η ψυχή μου εκεί που πάρκαρες για να φύγεις.

Θα ρωτάω τα πουλιά αν σε αντάμωσαν και θα ζητάω ένα μήνυμα να μου φέρουν. Τη μυρωδιά και τον ήχο σου. Ένα τραγούδι η φωνή σου. «Μωρέ μαραίνομαι ο καημένος. Μια μολυβιά που σβήνει». Θα σου δώσει χέρι ο Γιώργος να χορέψεις. Μήνας Νοέμβριος. Μία γέννηση και δύο θάνατοι. Αρχή και τέλος μαζί. Πώς να χωρέσει τόσος κόσμος στις μέρες του;

Κόλαση και παράδεισος και στη μέση εγώ. Αν από κάπου μας βλέπεις, έλα και άπλωσε τα χέρια σου γύρω μας και με τη δύναμη της ανάσας σου, δώσε μας λίγη απ’ τη ζωή που πήρες μαζί σου. Κι εγώ κάθε μέρα θα κοιτάω ψηλά μήπως και φανείς και θα φωνάζω στον ουρανό.

«Venceremos. Ακούς; Ηττηθήκαμε».

 

Μαρία Χρονιάρη - Sandhu

Νέο κείμενο στη στήλη μου "Οταν ο λύκος είναι εδώ" στο Πολιτιστικό Site Ologramma. Δείτε κι εδώ: https://ologramma.art/spiritus-tha-pei-pneyma/

Ακούστε τη συνέντευξή μου ως καλεσμένη του συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου στην εκπομπή του "Εγώ και Εσείς" στο Greek News And Radio FL

Στις 3 Νοεμβρίου 2023 είχα τη χαρά να συνομιλήσω με τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο, ως καλεσμένη στην εκπομπή του "Εγώ και Εσείς" στον Greek News and Radio FL, στο Μαϊάμι των Η.Π.Α. Τον ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου έκανε και για την τιμή της πρόσκλησης. Όσοι την χάσατε αλλά και όσοι επιθυμείτε να την ακούσετε ξανά, μπορείτε να πατήσετε επάνω στον ακόλουθο σύνδεσμο.

Για όλα αυτά, Πατέρα - Μαρία Χρονιάρη

Ευχαριστώ θερμά το κανάλι akako.gr για το βίντεο που δημιούργησε και δημοσίευσε, με το κείμενο που έχω γράψει για τον πατέρα μου. Ευγνώμων για την οπτικοποίηση και την δημιουργία.

ΤΟ "ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ" ΣΤΟ akako.gr

Ευχαριστώ θερμά το Πολιτιστικό Site akako.gr για τη δημοσίευση ποιημάτων μου από την ποιητική μου συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, 2020. Για να διαβάσετε τα ποιήματα παρακαλώ πατήστε στον ακόλυθο σύνδεσμο:

https://www.akako.gr/2020/10/blog-post.html?fbclid=IwAR0tDJTMNwuj-3Kq1zaOBvXF_PsWUGW7hPNr5tXX4v4JMwYegNWAxlcpgnI

 

ΠΥΛΗ ΕΙΣΟΔΟΥ

 

Άρχισα να γράφω μην ξέροντας για τί θέλω να μιλήσω. Αποφάσισα να αφήσω τα δάκτυλα να χτυπούν στο πληκτρολόγιο, μόνα τους, ελεύθερα. Χωρίς τη δική μου επιρροή, χωρίς τη δική μου δύναμη πάνω στις λέξεις. Ίσως έτσι να είναι πιο καθαρά τα λόγια της ψυχής μου.

Παρατηρώ, ακούω, νιώθω, θυμάμαι και αποδέχομαι. Παρατηρώ, δεν ακούω, δεν νιώθω, δεν θυμάμαι, δεν θέλω να αποδεχτώ. Το μίσος, την κακία, τον θάνατο και τη φωνή του. Τα ερείπια που γύρω του αφήνει και το μέσα βάσανο, που ποτέ κανείς δεν θα το δει. Ποτέ κανείς δεν θα το ονομάσει με το πραγματικό του όνομα.

Περπατάω στον δρόμο ψάχνοντας ένα μέρος για να ξαποστάσω. Έχω ξεχάσει πόσες ώρες περπατάω και από πού ξεκίνησα. Κοιτάζω το ψηφιακό ρολόι που δένει στον καρπό μου, αυτό που μετράει τα βήματα. 37.824 έχουν εγγράψει στα αρχεία του σήμερα. Πού πήγα; Τι είδα και τι άφησα; Ποιες συναντήσεις κατέγραψε η ψυχή μου και ποιες το μυαλό μου κατήργησε;

Τι θα θυμάμαι από όλα αυτά και τι έχω ήδη ξεχάσει; Τα γεγονότα των ανθρώπων σκάνε επάνω στην καρδιά μου. Βόμβες κανονικές, πυρηνικές κεφαλές, σφαίρες άγνωστων μιλιμετρ και κάννης. Ποιος οπλίζει και ποιος λαβώνεται; Ποιος δικαιώνει τέτοιο αίμα και πίνοντάς το ζητάει εξιλέωση;

Οι γνωστές άγνωστες γλώσσες των ανθρώπων. Μια συνεχής βιβλική Βαβέλ να τους χωρίζει και να μεγαλώνει το τραύμα επ’ άπειρον. Κι αυτή η μία λέξη, η κοινή, που είναι γραμμένη πάντα στην κόρη των ματιών, σαν ανάξια να στέκει, και να φωνάζει και να οδύρεται, και να ματώνει πιότερο από κάθε ουλή στο σώμα.

Αγάπη τη λένε. Κι αδελφοσύνη. Και άνθρωπο. Όλα σε μία ενώνονται από καταβολής του κόσμου. Μα θα μου πεις, ποιος νοιάζεται; Ποιος είναι αυτός που την ακούει και ποιος κλείνει το στόμα της και τη γεμίζει δάκρυα και πόνο;   

Αναζητώ μια λύση όπως κι εσύ που τώρα με διαβάζεις. Γυρεύω να βρω μια πόρτα που θα αλλάζει διάσταση και θα οδηγεί σε έναν καλύτερο κόσμο. Να δώσω το σύνθημα και να σε πάρω μαζί μου. Κι εσύ να πάρεις έναν άλλον άνθρωπο, και όλοι να γίνουμε αλυσίδα και την πόρτα να περάσουμε. Αντί για κιβωτό ζητώ μια πόρτα. Που θα χωρέσει όλης της γης την καλοσύνη και το δίκαιο, και θα ενώσει αντί να κόψει.

Στον ουρανό το βλέμμα θέλησε να πάει και το άφησα. Κι είδα μια σκάλα κι ένα φως. Καθώς έκανα να φύγω σκόνταψα σε κάτι μεταλλικό και στιβαρό. Στα παπούτσια μου είχαν κολλήσει κάτι κλειδιά. Τα πήρα στα χέρια μου, χαμογέλασα και κατηφόρισα τον δρόμο.

Δεν ξέρω που θα φτάσω. Ούτε και πόσα βήματα θα γράψει το ρολόι μου. Θα σε συναντήσω όμως στη διαδρομή και θα στα δείξω. Έρχεσαι; 

 

Μαρία Χρονιάρη Sandhu

Νέο κείμενο στη στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ" στο Πολιτιστικό Site Ologramma. Διαβάστε κι εδώ: https://ologramma.art/pyli-eisodoy/

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ GREEK NEWS AND RADIO FL ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Αύριο Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2023, είμαι καλεσμένη στη ραδιοφωνική εκπομπή του συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου «Εγώ κι εσείς» - Μια εκπομπή για την τέχνη και τον Πολιτισμό. Θα μιλήσουνμε για τα βιβλία μου, θα κάνω ανάγνωση ποιημάτων και θα απαντήσω και στις δικές σας ερωτήσεις. Η εκπομπή μεταδίδεται ζωντανά στις 18.00 το απόγευμα ώρα Ελλάδας, από τον ραδιοφωνικό σταθμό Greek News & Radio FL, με έδρα τη Φλόριντα των Η.Π.Α.

Η Μαρία Χρονιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τα Ανώγεια της Κρήτης και έχει βραβευθεί πολλάκις από τον Όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων και την International Action Art για την προσφορά της στα Ελληνικά γράμματα και τον Πολιτισμό.

Για να την ακούσετε αλλά και για να συμμετέχετε στο Live Chat της εκπομπής, πατήστε το κουμπί του PLAY στον ακόλουθο σύνδεσμο https://radio.greekradiofl.com/?fbclid=IwAR3tfXBx5vxzs5qZNiTCZ6ZvKgNG72176-7_8LlKb7xL3mj3GZVlkUQC9bY

ΦΑΙΝΟΜΑΙ(ΝΟ)

 

Συμβαίνουν τόσα πολλά ταυτόχρονα, που το μυαλό μου δεν έχει τον απαιτούμενο χρόνο για να τα επεξεργαστεί. Να τα κατανοήσει. Να τα μπορέσει. Γύρω όλα είναι μια αδυσώπητη πραγματικότητα γεμάτη με μείον. Όλα έχουν μια αφαίρεση, λες και υπάρχουν μόνο γι' αυτή. Λες και ζουν για να λείπουν. Άλλες φορές χωρίς, πριν καν να υπάρξουν. Βουίζει το μέσα στο μυαλό μου. Η ουσία από την οποία είναι φτιαγμένο. Και με προκαλεί, με προσκαλεί να ουρλιάξω. Με παρακαλεί. Με προστάζει. Αλλά εγώ το στόμα μου κρατάω σφαλισμένο.

Με πείσμα. Με αυτό το πείσμα που σου δίνει η απόγνωση. Γιατί γνωρίζεις πως δεν θα ακουστείς. Φωτιές. Παντού φωτιές. Γύρω όλα μυρίζουν στάχτη και θάνατο. Το χρώμα έφυγε και άφησε στη θέση του την τρύπα του κενού. Της ζωής που ήταν μα έφυγε κι αυτή. Την φύγαμε. Εμείς. Κι ίσως κάποια στιγμή ξεχάσει να γυρίσει.

Κάθε μέρα ανοίγω τα μάτια μου και ξεδιπλώνω το ταβάνι μου. Έπειτα στρώνω έναν δικό μου ουρανό κι επάνω του καρφιτσώνω όλα τα μελλούμενα. Και τα κοιτάζω να ανθίζουν, να μεγαλώνουν, να γιγαντώνονται. Να απλώνουν και το σύμπαν να αγκαλιάζουν. Η δική μου πραγματικότητα έχει δύναμη. Τη δύναμη. Να αλλάξει, να μεταμορφώσει, να δημιουργήσει, και να δώσει πνοή σε ό,τι το εντός μου θέλει να ονοματίσει.

Θα καταργήσω λέξεις όπως έλλειψη, απελπισία, πόνος, καταστροφή. Στη θέση τους λουλούδια θα φυτέψω. Δέντρα και φως και θάλασσες. Νέα φωνήεντα θα ιδρύσω, να πολλαπλασιάζω τη χαρά και την ελπίδα.

 

Και κάθε νύχτα τις ευχές μου θα φυσάω στον Θεό, τόπο για να τις κάνει.

 

Μαρία Χρονιάρη Sandhu

Νέο κείμενο στη στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ" στο Πολιτιστικό Site Ologramma. Δείτε κι εδώ: https://ologramma.art/fainomai-no/

51ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ

 

Το Φεστιβάλ Βιβλίου μετά από χρόνια επιστρέφει φέτος στον τόπο του, στο αναγεννημένο Πεδίον του Άρεως και σας περιμένουμε να γιορτάσουμε τη γνώση, τη δημιουργία, τον άνθρωπο. Από την 1η Σεπτεμβρίου μέχρι και τις 17, από Δευτέρα έως Κυριακή. Αυτή η επιστροφή έχει αφιέρωμα στη Γυναίκα. Στο "Πολυσύνθετο Ανάγνωσμα". 

Τα βιβλία μου κι εγώ θα σας συναντήσουμε στα περίπτερα 96 - 97 των Εκδόσεων Σοκόλη.

Σας περιμένουμε! 

Corpus

 

 

Διεκδικούσα να μάθω

μέσα σε όλα όσα έγιναν

τι σημαίνει να πυρώνεις

τις στάχτες σου

να ξεστρατίζει ο φόβος

 

Μα τίποτα ως τώρα ικανό δεν στάθηκε

να αναγνωρίζει το τραύμα

 

Έτσι κι εγώ

βάζω φωτιά στις ευχές μου

για να σωθούν απ΄ τη ματαίωση

από τη λάθος μετάφραση

της συνείδησής μου

 

Μια γρατζουνιά άφησα μόνο ανέπαφη

για να ελπίζει στη σωτηρία

Έτσι κι αλλιώς ο πόνος

 

είναι πάντα θέμα χρόνου στιγμής

 

 *Σώμα

 Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", Εκδ. Σοκόλη 2020. Φωτογραφία Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος

An important mudra to digest negative emotions & food

Ένα πολύ διαφωτιστικό βίντεο για το πως μπορούμε να χωνέχουμε τις αρνητικές μας σκέψεις, αλλά και το φαγητό μας. Κάνετε την εγγραφή σας στο κανάλι του Dhieyo για περισσότερα βίντεο. 

Καλή προβολή!

 

ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΣΩΜΑ

 

Μερικές φορές στη ζωή είσαι και το πιόνι και η σκακιέρα. Πότε λευκό και πότε μαύρο. Πότε ο βασιλιάς και πότε το άλογο. Θέλει σοφία εσωτερική για να διακρίνεις κάθε φορά τον ρόλο σου. Να μπορείς να κινηθείς σωστά, ανάλογα με τις περιστάσεις.

Δεν είναι όμως πάντα εύκολο. Εσύ διαλέγεις τον ρόλο σου; Κι αν όχι, ποιος; Κι εσύ γιατί τον αποδέχεσαι; Κι αν δεν τον αποδεχτείς, σε ποια χέρια θα τον αφήσεις; Είναι λιγότερο ή περισσότερο ασφαλή από τα δικά σου;

Μεγάλη υπόθεση τα χέρια. Σου, τους, των. Άλλοτε μικρά κι άλλοτε μεγάλα, με την ίδια δύναμη, με λιγότερη δύναμη, κοφτερά μακρινά ή κοφτερά αγαπημένα, δίκαια ή άδικα, λάθος ή σωστά, τα χέρια είναι πάντα εκεί.

Να σε τραβήξουν επάνω ή κάτω, να σε βγάλουν απέναντι ή να σε χάσουν. Κι όμως… Πάντα αυτά θέλουμε. Σε αυτά κατευθυνόμαστε για να ξεχάσουμε και να αγαπηθούμε. Για να κλάψουμε και να γιορτάσουμε. Σε χέρια γεννιόμαστε και σε χέρια πεθαίνουμε. Σε αναζήτηση των χεριών μια ζωή στη ζωή μας.

Τυχερός ο άνθρωπος που βρέθηκε από τη φωτεινή τους πλευρά. Που είδε μέσα τους το γέλιο και το χάραμα. Που δεν ένιωσε φόβο, πόνο, απόρριψη και πίκρα. Που τα χέρια δεν τον γέλασαν. Που μόνο του γελούσαν απέραντα και πάντα δικά.

Που τον κράτησαν γερά και τον συντρόφευσαν σε δρόμο ίσιο και σε βουνό. Που του τραγούδησαν, που έγιναν πρόσφορο να μεταλάβει κι από τις χούφτες τους δεν χανόταν νερό. Χέρια χάδι, χέρια βάλσαμο, χέρια αντοχή, χέρια αγκαλιά κι ανάσα, χέρια σφιχτά, χέρια ουρανός, χέρια ζωή και θάλασσα. Χέρια που όπου κι αν μπουν στη σκακιέρα, όποιο πιόνι κι αν είναι, δεν θα πληγώσουν ποτέ.

 

Γιατί στις ρίζες τους θα γεννιέται διαρκώς η φωνή της αγάπης.

 

Μαρία Χρονιάρη - Sandhu

Νέο κείμενο στη στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ" στο Πολιτιστικό Site Ologramma.art Διαβάστε κι εδώ: https://ologramma.art/prosforo-soma/