Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

ΛΑΙΔΗ ΛΑΖΑΡΟΣ





Το κατάφερα πάλι.
Μια φορά στα δέκα χρόνια
Το καταφέρνω –
Ένα είδος θαύματος που περπατάει, το δέρμα μου
Λαμπερό σαν αμπαζούρ των Ναζί,
Το δεξί μου πόδι
Ένα βάρος για τα χαρτιά,
Το πρόσωπό μου ένα χωρίς χαρακτηριστικά, τέλειο
εβραϊκό λινό.
Τράβηξε την πετσέτα
Ω εχθρέ μου.
Σε τρομοκρατώ; -
Η μύτη, οι κόγχες, ολόκληρες οι οδοντοστοιχίες;
Η χαλασμένη αναπνοή
θα χαθεί σε μια μέρα.
Γρήγορα, γρήγορα η σάρκα
Που έφαγε ο σοβαρός τάφος θα είναι
Σα στο σπίτι της πάνω μου
Κι εγώ μια χαμογελαστή γυναίκα.
Είμαι μόνο τριάντα ετών.
Και σαν τη γάτα έχω εννέα φορές για να πεθάνω.
Αυτή είναι ο Αριθμός Τρία.

Τι χαλασμός κόσμου
Για να εκμηδενίσει κανείς κάθε δεκαετία.
Τι ατέλειωτα νήματα.
Το πλήθος που μασουλάει
Σπρώχνεται μέσα για να τους δει
Να με ξετυλίγουν από το κεφάλι ως τα πόδια –
Το μεγάλο στριπτήζ.
Κύριοι, κυρίες,
Αυτά είναι τα χέρια μου,
Τα γόνατά μου.
Μπορεί να είμαι πετσί και κόκαλο,
Εντούτοις, είμαι η ίδια, αυθεντική γυναίκα.
Την πρώτη φορά ήμουνα δέκα ετών.
Ήταν ένα ατύχημα.
Τη δεύτερη φορά το εννοούσα
Να κρατήσω ως το τέλος και να μην επιστρέψω καθόλου.
Κουνούσα κλειστή
Σα μια αχιβάδα.
Χρειάστηκε να φωνάζουν και να φωνάζουν
Και να μαζέψουν τα σκουλήκια από πάνω μου σα γλοιώδη μαργαριτάρια
Το να πεθαίνεις
Είναι μια τέχνη, σαν καθετί.
Το κάνω ιδιαίτερα καλά.
Το κάνω τόσο καλά που είναι η κόλαση.
Το κάνω τόσο καλά που μοιάζει αλήθεια.
Θα μπορούσατε να πείτε ότι το έχω ταλέντο.
Είναι αρκετά εύκολο σε ένα κελί.
Είναι αρκετά εύκολο να το κάνεις και να μείνεις έτσι.

Είναι η θεατρική
Επιστροφή στο φως της μέρας
Στον ίδιο τόπο, στο ίδιο πρόσωπο, στην ίδια κτηνώδη
Απολαμβάνουσα φωνή:
«Έγινε ένα θαύμα!»
Αυτό μου κόβει την αναπνοή.
Πρέπει να πληρώσετε
Για να δείτε τις ουλές μου, πρέπει να πληρώσετε
Για ν’ ακούσετε την καρδιά μου –
Πραγματικά χτυπάει
Και πρέπει να πληρώσετε, να πληρώσετε, να πληρώσετε πολύ ακριβά,
Για μια λέξη ή για ένα άγγιγμα
Ή για λίγο από το αίμα μου
Ή για ένα κομμάτι από τα μαλλιά ή τα ρούχα μου.
Έτσι, έτσι λοιπόν, Χερ Ντόκτορ.
Έτσι, Χερ Εχθρέ μου.
Είμαι το έργο σου,
Είμαι το πολύτιμό σου,
Το όλο χρυσό μωρό
Που λιώνει σε μια κραυγή.
Περιστρέφομαι και καίγομαι.
Μη νομίσετε ότι υποτιμώ τη μεγάλη σας προσοχή.
Στάχτη, στάχτη –
Χώνετε κάτι και ανακατεύετε,
Σάρκα, κόκαλα, δεν υπάρχει τίποτα –
Ένα κομμάτι σαπούνι,
Ένα δαχτυλίδι γάμου,
Ένα χρυσό σφράγισμα.
Χερ Θεέ, Χερ Λούσιφερ,
Πρόσεχε.
Πρόσεχε.
Μέσα από τη στάχτη
Βγαίνω με τα κόκκινα μαλλιά μου στη μέρα
Και τρώω τους άντρες σαν αέρα.

SYLVIA PLATH


Μτφ. Νανά Ησαΐα
Από την ποιητική συλλογή Ariel


2 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι το Lady Lazarus είναι ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα αυτοαναφορικά ποιήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, γνωστό και ως "ποίημα του Ολοκαυτώματος", από την διακριτική αναφορά της Πλαθ στους Ναζί. Το ποίημα αναφέρεται στις δυο προηγούμενες "συναντήσεις" της Πλαθ με τον θάνατο, μια κάθε δεκαετία: Στα 10, ατύχημα, στα 20 αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, στα 30, στις 11 Φεβρουαρίου του 1963, το τέλος. Η συλλογή Ariel που το περιλαμβάνει, κυκλοφόρησε δυο χρόνια μετά το θάνατό της, με την φροντίδα του πρώην συζύγου της, Τέντ Χιούζ, άρα η Σύλβια δεν το είδε ποτέ τυπωμένο. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτό που είπε η ίδια, για το ποίημα, μιλώντας στο BBC. Το παραθέτω:

    "Στο ποίμα μιλάει μια γυναίκα που διαθέτει το υπέροχο και τρομακτικό χάρισμα της αναγέννησης. Το μόνο πρόβλημα είναι πως πρέπει πρώτα να πεθάνει. Είναι ο Φοίνικας, το Ελεύθερο Πνεύμα. Είναι επίσης, μια καλή, απλή και πολύ ευρηματική γυναίκα."

    Τέλος της πολυλογίας μου.

    Ωραία ανάρτηση, Μαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σταύρο ποτέ δεν πολυλογείς και κάθε πληροφορία που μου δίνεις όχι μόνο για την λογοτεχνία αλλά και για την ζωή μου είναι πάντα χρήσιμη.

    Το ποίημα αυτό το αγάπησα από την πρώτη στιγμή που το διάβασα - όπως και την Σύλβια Πλαθ. Κοίτα τελικά πόσες συμπτώσεις έχει η ζωή ή μήπως όχι;

    Για τα λεγόμενα της ίδιας αναφορικά με το ποίημα, καταλαβαίνεις πως κάθε σχόλιο από μεριάς μου θα ήταν το λιγότερο άστοχο.

    Σε ευχαριστώ για όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή