Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ



Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου,
σ' όλο το μάκρος του μεγάλου δρόμου,

- μα αν και βαδίζουμε έτσι, πάντα πλάι,
ποτέ δε με κοιτάει, δε μου μιλάει

θαρρείς και κουβεντιάζουμε σα φίλοι,
κι όμως δε βγαίνει λέξη από τα χείλη

βαδίζουμε σκυμμένοι και θλιμμένοι,
πάντα σαν αδελφοί, - και πάντα ξένοι...

Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου,
σ' όλο το μάκρος του μεγάλου δρόμου,

και μες στη νύχτα που μας ανταμώνει,
πάντα μαζί, - κι ωστόσο πάντα μόνοι...

Μαζί στο δρόμο, περπατάμε, Θε μου,
μα τι ζητά, δεν το 'μαθα ποτέ μου.

κι ειν' έτσι πάντα αμίλητη, κι αν ταίρι,
- που λέω, πολλές φορές, πως δε με ξέρει!

...Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου:
και τώρα νιώθω, μ' ένα ρίγος τρόμου,

πως σαν έρθ' η στιγμή να χωριστούμε,
θα χαθούμε, χωρίς να γνωριστούμε...


Ναπολέων Λαπαθιώτης






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου