Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

Την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, υποδεχθήκαμε τον νέο μήνα με τραγούδια που αγαπάμε πολύ να ακούμε. Αν κι εσείς επιθυμείτε να κάνετε το ίδιο, ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο και πατήστε το κουμπί του Play. "Πάντα η Εκάτη", πάντα η μουσική!

Καλή ακρόαση!

"Πάντα η Εκάτη" με την Μαρία Μαρίλια Χρονιάρη by Radio Maga by Radio Maga on Mixcloud

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Η Απόπειρα και η Μαρία Χρονιάρη σας καλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου «Η σκιά μου κι εγώ», την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στις 7.30 το βράδυ στο Polis Art Café στο αίθριο της Στοάς Βιβλίου.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο φιλόλογος δρ. φιλοσοφίας Πέτρος Μπερερής, ο κριτικός λογοτεχνίας Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος και ο ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Παπαδημητριάδης.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός Χριστίνα Χριστοδούλου.

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ

Samuel Bekket, από το βιβλίο του "Περιμένοντας τον Γκοντό".

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ

Όσο πιο κοντά βρεθούμε στην ψυχή μας, τόσο πιο εύκολα θα ζήσουμε. Εχθές στην εκπομπή "Πάντα η Εκάτη", ακούσαμε τραγούδια που μας έφεραν πολλή ζωή. Πατώντας το PLAY μπορείτε κι εσείς να βρεθείτε για λίγο εκεί.

Καλή ακρόαση!

"Πάντα η Εκάτη" με την Μαρία Μαρίλια Χρονιάρη on Radio Maga by Radio Maga on Mixcloud

ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Να γίνεσαι. Κι όταν γίνεσαι μουσική, τότε έχεις πετύχει να έρθεις πιο κοντά στην πηγή σου. Αυτό κάναμε χθες βράδυ στην εβδομαδιαία εκπομπή "Πάντα η Εκάτη" στο http://maga.gr/radio/, από τις 22.00 μ.μ ως και τα μεσάνυχτα. 

Ακολουθώντας τον σύνδεσμο και πατώντας το κουμπί του Play, αφήστε την ψυχή σας ανοιχτή και γίνετε νότες.

Καλή ακρόαση!

"Πάντα η Εκάτη"  στο Radio Maga με την Μαρία- Μαρίλια Χρονιάρη by Radio Maga on Mixcloud

ΤΥΦΛΗ ΑΦΟΣΙΩΣΗ

Δύο άνθρωποι, ένα συναίσθημα κοινό. Αληθινό και μεγάλο. Σίγουρα μεγαλύτερο από αυτό που είχαν μέσα στο μυαλό τους. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Παρακολουθήστε το βίντεο και όλα θα αποκαλυφθούν. Όπως όλα πάντα.

Μ. Χρονιάρη










Αναδημοσίευση από εδώ 

http://expandedconsciousness.com/2015/04/11/husband-catches-his-wife-crying-while-doing-laundry-then-she-tells-him-the-shocking-truth/

ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Οι φύλακες 
των φυλακών της ζωής μας
είναι πάντα
οι πιο αγαπημένοι μας

άνθρωποι



Μ. Χρονιάρη

Από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, 2020

ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

Πρεμιέρα χθές το βράδυ για την εκπομπή "Πάντα η Εκάτη" μέσα από την συχνότητα του http://maga.gr/radio/. Μια έναρξη μυσταγωγική, με μουσικές που χτυπούν κατευθείαν στο κέντρο της ψυχής μας. Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος κάθε βράδυ Δευτέρας από τις 22.00 μέχρι και τα μεσάνυχτα θα προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε την σκοτεινή μας πλευρά με την βοήθεια της μουσικής. Εκεί που το σκοτάδι της Εκάτης μας χαρίζει πάντα το πιο φωτεινό φως.

Όσοι δεν την ακούσατε ζωντανά αλλά κι εσείς που την θέλετε στην επανάληψη, δεν έχετε παρά να πατήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.

Καλή ακρόαση!

Μ. Χρονιάρη

"Πάντα η Εκάτη" παρέα με την Μαρία Μαρίλια Χρονιάρη by Radio Maga on Mixcloud

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Συνήθως προλογίζω τα παραμύθια που αναρτώ αλλά σήμερα δεν θα το κάνω. Θα αφήσω τα σχόλια στην δική σας καρδιά. Στην δική σας αγάπη.

Μ. Χρονιάρη

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Οκτώβρης. Ένας πάντα παράξενος μήνας. Η δική μου είσοδος φθινοπώρου. Βροχερού εντός, υγρού εκτός. Μα κάθε χρόνο εκτρέφει την ελπίδα του γενέθλιου. Του ερχόμενου στον ουρανό μήνα. Του ολόδικού μου χρόνου.

Καλό Οκτώβρη.

Μ. Χρονιάρη

Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.

Τις τελευταίες νύχτες κάθομαι στη μικρή πολυθρόνα μου κάνοντας ένα πέρασμα βαθιά στην ψυχή μου. Ο ίδιος δρόμος τόσα χρόνια, όμως κάθε φορά η αλήθεια του αλλάζει. Διαφοροποιείται ανάλογα με τις συνθήκες που περιβάλλουν την έξω ζωή. Άνθρωποι μπαίνουν, άνθρωποι βγαίνουν, άλλοι πορεύονται μαζί της. Κι όμως, σε κάθε περίπτωση εκείνη βιώνει τη δική της προσωπική ζωή. Γιατί έτσι είναι η ψυχή «Πάντα μαζί κι ωστόσο πάντα μόνοι».*

Κάθε διαδρομή και μια καινούρια εμπειρία μες στην πολύπλευρη πραγματικότητά της. Άραγε η μοναξιά είναι κάτι που το μαθαίνει κανείς; Κι αφού το μάθει, μετά πως ζει; Σκέψεις πάνε κι έρχονται σαν τους περαστικούς που περνούν απ’ το μπαλκόνι μου. Τους κοιτώ όλους μ’ ένα δέος ψυχής. Αναρωτιέμαι πως να νιώθουν καθώς βαδίζουν στο δρόμο. Πονούν, λυπούνται, χαίρονται;

Από που φύγαν κι ως που πάνε; Ποιον ρόλο φόρεσαν σήμερα στην ψυχή τους; Ποιο είναι εκείνο το συστατικό ζωής που κουμπώνει τέλεια μέσα τους; Ποια καλοσύνη ορίζει τη συχνότητα του βίου τους; Ρητορικά ερωτήματα θα σκεφτεί κανείς, ωστόσο όχι και τόσο. Γιατί κατά βάθος ο καθένας μας – στο μέτρο του δυνατού – μπορεί να γνωρίσει τον εσωτερικό του κόσμο.

Και μετά να τον ξεχάσει. Γιατί είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης να θυμάται και να αποδέχεται κατά το δοκούν, ακόμη κι εκείνα που αφορούν το ίδιο το άτομο. Ένα προκλητό είδος λήθης. Μια λησμοσύνη επιβεβλημένη γιατί η αποκάλυψη εκείνων που δεν αντέχουμε, μας πονά. Μας γεμίζει ενοχές κι ένα περίεργο αίσθημα μιας ακαθόριστης τύψης.

Γι’ αυτό που τόσα χρόνια κοιμόταν εντός και το ξύπνημά του μας φανέρωσε μια πλευρά μας που δεν θα θέλαμε να έχουμε. Η σκιά κι η ψυχή – δυο πραγματικότητες άυλες  μα τόσο πραγματικές.

Η διαδικασία της ενδοσκόπησης όσο οδυνηρή κι αν είναι, πάντα θα μας οδηγεί ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό μας. Ακόμη κι αν αυτό μας τρομάζει πολύ, θα είναι αέναα ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε την ουσία της ύπαρξής μας στην εδώ ζωή.

«Γιατί η ψυχή μας βαδίζει στο πλευρό μας».*

Μαρία Ι. Χρονιάρη

*Φράσεις από το ποίημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη «Η ψυχή μου»

Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ", όπου φιλοξενείται η μόνιμη στήλη μου, "Ιστορίες του ωκεανού". Την εφημερίδα μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή PDF και να την διαβάσετε εδώ:

http://www.ifonitonanogion.gr/media/files/FWNH-302.pdf

CHILDREN

Το «Children» ρίχνει μια κριτική ματιά στην εμμονή του εκπαιδευτικού συστήματος με την τελειότητα.

 Το «Children» είναι μια μικρή ταινία κινουμένων σχεδίων που εξερευνά τη σκοτεινή πλευρά της εκπαίδευσης. Δημιουργήθηκε από τον Ιάπωνα εικονογράφο Okada ​​Takuya, και απεικονίζει έναν γκρίζο κόσμο, μια γκρίζα γειτονιά, ένα γκρίζο σχολείο με γκρι τάξεις. 

Σε αυτό κάθονται σε σειρές γκρι παιδιά, που ξεχωρίζουν μεταξύ τους από τον αριθμό στη σφραγίδα που βρίσκεται στο κεφάλι τους. Είναι μια ταινία που προκαλεί τη σκέψη με πολλούς τρόπους, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά ΔΕΝ αντιμετωπίζονται ως άτομα εντός του εκπαιδευτικού συστήματος, και πώς μπαίνουν σε καλούπια, σαν τα πρόβατα. 

Μας αναγκάζει, επίσης, να εξετάσουμε την τεράστια πίεση που δέχονται τα παιδιά από τη στιγμή που ξεκινούν το σχολείο, και πόσο βαρετές μπορεί να είναι οι σπουδές τους. Πού χωράει το παιχνίδι με τόση εργασία και μελέτη για τις εξετάσεις; Πώς η πίεση του να πάρουν ΑΡΙΣΤΑ, τα επηρεάζει ψυχικά; Τα γκρίζα παιδιά κάθονται ήσυχα μέρα με τη μέρα, εργάζονται σκληρά για να πάρουν τους καλύτερους βαθμούς, για να κερδίσουν την επιβράβευση του δασκάλου τους. 

Ένα αγόρι αισθάνεται την πίεση να ξεχειλίζει μέσα του, καθώς περιμένει στην ουρά για να πάρει τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις. Εκρήγνυται ως αντίδραση ενάντια στην συνεχή πίεση, εμπνέοντας και τους υπόλοιπους μαθητές να κάνουν το ίδιο …

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα:
http://xenesglosses.eu/2015/09/tainia-kinoumenon-sxedion-gia-tin-pie/