ΔΙΧΩΣ ΑΝΟΙΞΗ

Αυτή η άνοιξη καθόλου δεν μ' αγγίζει.

ΕΚΑΤΗ

Άρχισε πάλι να σηκώνει σιωπή

Κοιτάζοντας τον καθρέφτη

Βλέπω μια ψευδή αντανάκλαση

Χλωμής πραγματικότητας

Ένα κόκκινο σήμερα που

Ντυμένο σαν λύκος μου γελά μάταια

Ήρθε η ώρα Σαχάρα

Ένα κύκνειο άσμα βροχής

Ένα τέλος προς την πλευρά της Εκάτης

Εκεί που αντέχει η νύχτα να ουρλιάζει στην σκόνη

Μαρία Χρονιάρη


(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

Σ' ΕΧΩ ΔΕΝ Σ' ΕΧΩ

Και να πονάς και να μην μπορείς να πεις κουβέντα. Πουθενά. Να στροβιλίζεσαι μέσα σου και να ψάχνεις να βρεις το μέσα σου. Κι όλα πάλι από την αρχή. Κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται στους ρυθμούς της ζωής που έχει απομείνει να θυμίζει ζωή. Μ' έχω δεν μ' έχω.

Μαρία Χρονιάρη

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Κάθε μέρα  - άλλες ώρες, ο Πέτρος της οδού Δημοσθένους, καβαλάει το μηχανάκι του γεμάτος βαρβιτουρικά αισθήματα, πάντα κρατώντας στα χέρια του μια τσάντα ανακύκλωσης για να χωράει τις σιωπές.

Πατάει τη μίζα βάζοντας το κλειδί στα μάτια του. Λίγο πριν γκαζώσει για το μεταξύ που ενώνει τις πορείες του, ισιώνει βιαστικά το μαύρο σακάκι του. Και καθώς απομακρύνεται, ο μπουχός της εξάτμισής του, γράφει με κεφαλαία γράμματα την αρχή της παράστασης του τρόμου.

Μαρία Χρονιάρη

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ ΜΕ ΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ

Από προχθές επανακυκλοφόρησαν ταυτόχρονα και τα δύο βιβλία μου από τις εκδόσεις Απόπειρα που εδώ και καιρό ήταν εξαντλημένα. Επειδή λάμβανα σε μεγάλη συχνότητα προσωπικά μηνύματα εκφράζοντας την επιθυμίας σας να τα βρείτε, τώρα πια μπορείτε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία ή στα συνοικιακά σας να τα παραγγείλετε.

Άν θέλετε μπορείτε να έρθετε σε επαφή και με τις εκδόσεις Απόπειρα Ναυαρίνου 18-20. Σας ευχαριστώ πολύ για την στήριξη και την υπομονή σας τόσο καιρό αλλά κυρίως για την αγάπη σας απέναντι στα γραπτά μου. 

Μαρία Χρονιάρη

MIA KATAXNIA

Έχω μέσα μου κάτι σαν καταχνιά

Που με πνίγει, αλλά δεν είναι τίποτα.

Νοσταλγία του τίποτα

Ακαθόριστη επιθυμία.

Τυλιγμένος σαν σε ομίχλη

Είμαι απ' το ίδιο υλικό και βλέπω

Το μακρινό, λαμπρό αστέρι

Από την καύτρα του τσιγάρου πάνω.

Κάπνισα τη ζωή μου. Αβέβαιο

Ό, τι είδα ή διάβασα. Όλος

Ο κόσμος ένα μεγάλο ανοιχτό βιβλίο είναι

Που με χλευάζει σε μιαν άγνωστη γλώσσα.

Φερνάντο Πεσσόα, 16/7/1934

ΩΣΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ;

Αν δεν βγαίνει από μέσα σου ορμητικά

σε πείσμα όλων,

μην το κάνεις.

Αν δε βγει απρόσκλητο

από την καρδιά κι απ’ το μυαλό σου κι απ’ το στόμα

κι απ’ τα σωθικά σου,

μην το κάνεις.

Αν κάθεσαι με τις ώρες

και κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου

ή σκύβεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου

ψάχνοντας βασανιστικά τις λέξεις,

μην το κάνεις.

Μην το κάνεις για τα λεφτά

Ή για τη δόξα,

Ας’ το καλύτερα.

Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα σου φέρει

γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,

μην το κάνεις.

Αν κάθεσαι εκεί πέρα και

γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια,

μην το κάνεις.

Αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,

τότε μην κάνεις.

Αν προσπαθείς να γράψεις όπως άλλος,

ξέχνα το.

Ας το καλύτερα.

Αν περιμένεις να βγει μουγκρίζοντας από μέσα σου,

τότε περίμενε υπομονετικά.

Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό,

κάνε κάτι άλλο.

Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου

ή στην γκόμενά σου ή στον γκόμενό σου

ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλον,

δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

Μην γίνεις σαν τόσους και τόσους γραφιάδες,

μην γίνεις σαν κι αυτούς τους μύριους

που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,

μην γίνεις κουτός και πληκτικός

και ξιπασμένος,

μην αφήνεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν

πνιγεί στο χασμουρητό

με το σινάφι σου.

Μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.

Μην το κάνεις.

Αν δεν εκτοξεύεται απ’ την ψυχή σου σαν πύραυλος,

Ας το καλύτερα.

Καν’ το μονάχα αν νιώσεις ότι το να μην το κάνεις

Θα σε οδηγήσει στην τρέλα,

στην αυτοκτονία ή στο φόνο.

Αλλιώς, μην το κάνεις.

Αν δεν νιώσεις ότι ο ήλιος μέσα σου

σου καίει τα σπλάχνα,

μην το κάνεις.

Όταν έρθει στ’ αλήθεια η ώρα,

κι αν έχεις το χάρισμα,

θα συμβεί

από μόνο του

και θα συνεχίσει να συμβαίνει

ώσπου να πεθάνεις ή ώσπου να πεθάνει εκείνο.

Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει.

Ποτέ δεν υπήρξε.

ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ 

ΜΙΑ ΚΡΥΦΗ ΠΛΗΓΗ

ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ

Κανείς μύθος δεν είναι μύθος, αν πρώτα δεν έχει υπάρξει ως πραγματικότητα.

Μαρία Χρονιάρη

ΜΙΑ ΡΕΒΑΝΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΡΕΣ

Διάλεξες να φύγεις μια μέρα που μάλλον το πάει για βροχή. Για να μπερδευτούν οι σταγόνες με τα δάκρυά μας. Καλό παράδεισο Σάκη.

"Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή

Κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο

Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή

Κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί

Τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις

Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή

Πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ό,τι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Ό,τι αγάπησες σε πόνεσε πολύ

Κι εσύ το πόνεσες μετά με τη σειρά σου

Και τώρα ξέρεις όταν έρχεται βροχή

Πως δε πετάς αν είν' βρεγμένα τα φτερά σου

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ό,τι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει"

ΝΑ ΚΟΒΕΙΣ ΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΣΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ

 Οδός Σταδίου. Τελευταίος σταθμός. Ασπρόμαυρος. Μιας ερωτικής πολιτείας ανέκδοτα σταυρωμένης. Καβαλέτο κι ένας ακρωτηριασμένος πίνακας. Τι απάντηση να δώσει κανείς στον έρωτα όταν αφαιρετικά τον κάνεις ρήμα;

Δύο. Διό. Να ζει μαζί με την Περσεφόνη. Στο νεκρομαντείο της Πρέβεζας, στα μυστήρια μιας πόλης στερητικής. Με την κατάληξη ενός βουνού που παραδίδει εντολές. Τον κοιτά κάνοντας ανάτρηση. Δάχτυλα κίτρινα, τσιγάρα πολλά, ησυχία.

Ένα φάντασμα χορεύει δίπλα σ' έναν τοίχο στα Εξάρχεια και χάνεται λαθραία μέσα σ' ένα ταξί. Η τιμή έληξε. Μια ημερομηνία και στην είσοδο ένα ασθενοφόρο. Να κόβεις τις φλέβες σου οριζόντια. Ποτέ κάθετα.

Μαζί ποτέ.


Μαρία Χρονιάρη

Η ΓΥΜΝΗ ΨΥΧΗ ΣΟΥ

"Το γυμνό σώμα σου θα πρέπει να ανήκει σε αυτόν που ερωτεύεται τη γυμνή ψυχή σου." 

Τσάρλι Τσάπλιν