Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Κάθε μέρα  - άλλες ώρες, ο Πέτρος της οδού Δημοσθένους, καβαλάει το μηχανάκι του γεμάτος βαρβιτουρικά αισθήματα, πάντα κρατώντας στα χέρια του μια τσάντα ανακύκλωσης για να χωράει τις σιωπές.

Πατάει τη μίζα βάζοντας το κλειδί στα μάτια του. Λίγο πριν γκαζώσει για το μεταξύ που ενώνει τις πορείες του, ισιώνει βιαστικά το μαύρο σακάκι του. Και καθώς απομακρύνεται, ο μπουχός της εξάτμισής του, γράφει με κεφαλαία γράμματα την αρχή της παράστασης του τρόμου.

Μαρία Χρονιάρη

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ ΜΕ ΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ

Από προχθές επανακυκλοφόρησαν ταυτόχρονα και τα δύο βιβλία μου από τις εκδόσεις Απόπειρα που εδώ και καιρό ήταν εξαντλημένα. Επειδή λάμβανα σε μεγάλη συχνότητα προσωπικά μηνύματα εκφράζοντας την επιθυμίας σας να τα βρείτε, τώρα πια μπορείτε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία ή στα συνοικιακά σας να τα παραγγείλετε.

Άν θέλετε μπορείτε να έρθετε σε επαφή και με τις εκδόσεις Απόπειρα Ναυαρίνου 18-20. Σας ευχαριστώ πολύ για την στήριξη και την υπομονή σας τόσο καιρό αλλά κυρίως για την αγάπη σας απέναντι στα γραπτά μου. 

Μαρία Χρονιάρη

MIA KATAXNIA

Έχω μέσα μου κάτι σαν καταχνιά

Που με πνίγει, αλλά δεν είναι τίποτα.

Νοσταλγία του τίποτα

Ακαθόριστη επιθυμία.

Τυλιγμένος σαν σε ομίχλη

Είμαι απ' το ίδιο υλικό και βλέπω

Το μακρινό, λαμπρό αστέρι

Από την καύτρα του τσιγάρου πάνω.

Κάπνισα τη ζωή μου. Αβέβαιο

Ό, τι είδα ή διάβασα. Όλος

Ο κόσμος ένα μεγάλο ανοιχτό βιβλίο είναι

Που με χλευάζει σε μιαν άγνωστη γλώσσα.

Φερνάντο Πεσσόα, 16/7/1934

ΩΣΤΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ;

Αν δεν βγαίνει από μέσα σου ορμητικά

σε πείσμα όλων,

μην το κάνεις.

Αν δε βγει απρόσκλητο

από την καρδιά κι απ’ το μυαλό σου κι απ’ το στόμα

κι απ’ τα σωθικά σου,

μην το κάνεις.

Αν κάθεσαι με τις ώρες

και κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου

ή σκύβεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου

ψάχνοντας βασανιστικά τις λέξεις,

μην το κάνεις.

Μην το κάνεις για τα λεφτά

Ή για τη δόξα,

Ας’ το καλύτερα.

Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα σου φέρει

γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,

μην το κάνεις.

Αν κάθεσαι εκεί πέρα και

γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια,

μην το κάνεις.

Αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,

τότε μην κάνεις.

Αν προσπαθείς να γράψεις όπως άλλος,

ξέχνα το.

Ας το καλύτερα.

Αν περιμένεις να βγει μουγκρίζοντας από μέσα σου,

τότε περίμενε υπομονετικά.

Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό,

κάνε κάτι άλλο.

Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου

ή στην γκόμενά σου ή στον γκόμενό σου

ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλον,

δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

Μην γίνεις σαν τόσους και τόσους γραφιάδες,

μην γίνεις σαν κι αυτούς τους μύριους

που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,

μην γίνεις κουτός και πληκτικός

και ξιπασμένος,

μην αφήνεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν

πνιγεί στο χασμουρητό

με το σινάφι σου.

Μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.

Μην το κάνεις.

Αν δεν εκτοξεύεται απ’ την ψυχή σου σαν πύραυλος,

Ας το καλύτερα.

Καν’ το μονάχα αν νιώσεις ότι το να μην το κάνεις

Θα σε οδηγήσει στην τρέλα,

στην αυτοκτονία ή στο φόνο.

Αλλιώς, μην το κάνεις.

Αν δεν νιώσεις ότι ο ήλιος μέσα σου

σου καίει τα σπλάχνα,

μην το κάνεις.

Όταν έρθει στ’ αλήθεια η ώρα,

κι αν έχεις το χάρισμα,

θα συμβεί

από μόνο του

και θα συνεχίσει να συμβαίνει

ώσπου να πεθάνεις ή ώσπου να πεθάνει εκείνο.

Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει.

Ποτέ δεν υπήρξε.

ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ 

ΜΙΑ ΚΡΥΦΗ ΠΛΗΓΗ

ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ

Κανείς μύθος δεν είναι μύθος, αν πρώτα δεν έχει υπάρξει ως πραγματικότητα.

Μαρία Χρονιάρη

ΜΙΑ ΡΕΒΑΝΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΡΕΣ

Διάλεξες να φύγεις μια μέρα που μάλλον το πάει για βροχή. Για να μπερδευτούν οι σταγόνες με τα δάκρυά μας. Καλό παράδεισο Σάκη.

"Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή

Κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο

Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή

Κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί

Τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις

Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή

Πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ό,τι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Ό,τι αγάπησες σε πόνεσε πολύ

Κι εσύ το πόνεσες μετά με τη σειρά σου

Και τώρα ξέρεις όταν έρχεται βροχή

Πως δε πετάς αν είν' βρεγμένα τα φτερά σου

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ό,τι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει"

ΝΑ ΚΟΒΕΙΣ ΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΣΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ

 Οδός Σταδίου. Τελευταίος σταθμός. Ασπρόμαυρος. Μιας ερωτικής πολιτείας ανέκδοτα σταυρωμένης. Καβαλέτο κι ένας ακρωτηριασμένος πίνακας. Τι απάντηση να δώσει κανείς στον έρωτα όταν αφαιρετικά τον κάνεις ρήμα;

Δύο. Διό. Να ζει μαζί με την Περσεφόνη. Στο νεκρομαντείο της Πρέβεζας, στα μυστήρια μιας πόλης στερητικής. Με την κατάληξη ενός βουνού που παραδίδει εντολές. Τον κοιτά κάνοντας ανάτρηση. Δάχτυλα κίτρινα, τσιγάρα πολλά, ησυχία.

Ένα φάντασμα χορεύει δίπλα σ' έναν τοίχο στα Εξάρχεια και χάνεται λαθραία μέσα σ' ένα ταξί. Η τιμή έληξε. Μια ημερομηνία και στην είσοδο ένα ασθενοφόρο. Να κόβεις τις φλέβες σου οριζόντια. Ποτέ κάθετα.

Μαζί ποτέ.


Μαρία Χρονιάρη

Η ΓΥΜΝΗ ΨΥΧΗ ΣΟΥ

"Το γυμνό σώμα σου θα πρέπει να ανήκει σε αυτόν που ερωτεύεται τη γυμνή ψυχή σου." 

Τσάρλι Τσάπλιν

THE CRYSTAL SHIP

Before you slip into unconsciousness

I'd like to have another kiss

Another flashing chance at bliss

Another kiss, another kiss

The days are bright and filled with pain

Enclose me in your gentle rain

The time you ran was too insane

We'll meet again, we'll meet again

Oh tell me where your freedom lies

The streets are fields that never die

Deliver me from reasons why

You'd rather cry, I'd rather fly

The crystal ship is being filled

A thousand girls, a thousand thrills

A million ways to spend your time

When we get back, I'll drop a line

WOLF SONG

Εγώ είμαι λύκος και ξέρω, άνθρωπε, να σπάω τη σιωπή σου με το ουρλιαχτό μου.

I hear your voice on the wind

And I hear you call out my name

"Listen, my child," you say to me

"I am the voice of your history

Be not afraid, come follow me

Answer my call, and I'll set you free"

I am the voice in the wind and the pouring rain

I am the voice of your hunger and pain

I am the voice that always is calling you

I am the voice, I will remain

I am the voice in the fields when the summer's gone

The dance of the leaves when the autumn winds blow

Never do I sleep thoughout all the cold winter long

I am the force that in springtime will grow

I am the voice of the past that will always be

Filled with my sorrow and blood in my fields

I am the voice of the future, bring me your peace

Bring me your peace, and my wounds, they will heal

I am the voice in the wind and the pouring rain

I am the voice of your hunger and pain

I am the voice that always is calling you

I am the voice

I am the voice of the past that will always be

I am the voice of your hunger and pain

I am the voice of the future

I am the voice, I am the voice

I am the voice, I am the voice

ΑΛΕΚΤΑ

Τις κρύες ώρες της νύχτας

Προσπαθώ να κεντήσω

Κάτι άπνοα όνειρα

Προσπαθώ να θυμηθώ

Πως ακριβώς μοιάζουν

Τα χρώματα

Καμία στιγμή

Δεν πονάει πιο πολύ

Εκτός από εκείνη

Που ξέρεις

Πως τώρα πια πάει

Έχασες

Καμία νίκη

Δεν είναι αρκετή

Να σου δώσει πίσω

Μια ζωή

Που ξεθώριασε άδικα

Σαν φωνή

Που ποτέ δεν βρήκε ηχώ

Σαν ρωγμή

Που όποτε βρέχει

Σταγονίζει

Το δέρμα σου με οξύ

Σαν πάντα

Που ευθύς σαν το ένιωσες

Έγινε πριν

Και κανείς

Δεν πρόλαβε να το σώσει

Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)