ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ

Ιστιοφόρο με τα πανιά του ανοιγμένα. Να μη λυπάμαι, να μην καταλαβαίνω. Αυτούς που με πετάνε στη φωτιά να τους ζεσταίνω.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Το βίντεο που συνοδεύει αυτή την ανάρτηση θα μπορούσε να ονομαστεί: "Ο άνθρωπος και οι καταστροφικές συνέπειες της ύπαρξής του." Είναι δυστυχώς ένας τίτλος που δεν έκανε καθόλου κόπο να τον κερδίσει και ακόμη δυστυχέστερα δεν καταβάλει καμία προσπάθεια να τον αποποιηθεί.

ΑΝ - ΗΚΟΥΣΤΑ

Υπάρχουν λέξεις που φοβούνται και σιωπές που αντέχουν να ακουστούν. Το θέμα είναι εσύ τι επιλέγεις να ζήσεις.

Μαρία Χρονιάρη

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ

"Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα
Κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο
Μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα έναν κρότο
Σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στην ξώπορτά μου."


Έντγκαρ Άλλαν Πόε, απόσπασμα από το ποίημά του "Το κοράκι"

ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ - ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Από αυτή την Τετάρτη 2 Οκτωβρίου και κάθε απόγευμα Τετάρτης 18.00 - 20.00, για δύο ώρες θα είμαστε και μουσικά μαζί, μέσω της διαδικτυακής συχνότητας του Clipartradio. Θα μοιραζόμαστε σκέψεις, σιωπές, αγαπημένα μας βιβλία αλλά και πολλή μουσική. 

Μπορείτε να συνδέεστε με τον σταθμό από την δεξιά μπάρα του ιστολογίου, απλά πατώντας επάνω στην εικόνα του Επειδή Μαζί. Ή και εδώ:

http://www.clipartradio.gr/player/

Επειδή Μαζί, όλα γίνονται πιο ανθρώπινα και ζεστά.

Μαρία Χρονιάρη

ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ

Φοβήθηκα τη μνήμη
Και την σκότωσα
Όμως εκείνη έζησε
Τραυματισμένη
Δύσμορφη
Τυρρανική
Και μου θυμίζει επίμονα
Κάθε φορά που γράφω
Πως είμ' εγώ
Κι όχι ένας άλλος


Μάνος Χατζιδάκις

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ

Θέλω να φύγω να πετάξω, θέλω τον κόσμο στα μέτρα μου ν' αλλάξω. Το μίσος των ανθρώπων προσπαθώ να αποφύγω. Ο δικός μου ο ήλιος δεν καίει των ονείρων τα φτερά.

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.

Απ’ το παράθυρό μου, κοιτάζω την βροχή που πέφτει. Κάθε σταγόνα - μια έκρηξη μέσα μου. Στάλα στάλα μαζεύω τις χαμένες ευχές μου. Θυμάμαι τα χρόνια που ήμουν παιδί.  Τότε που όλα διαρκούσαν και το ποτέ δεν υπήρχε. Όλος ο χρόνος ήταν κερδισμένος.  Τίποτα δεν υπήρχε που να με κάνει να χάσω. Γιατί τίποτα δεν ήταν λίγο. Οι χειμώνες και τα καλοκαίρια, ήταν προφάσεις αλλαγής. Στην πραγματικότητα, καμία αλλαγή δεν ήταν ικανή να με κάνει να νιώσω ελλείψεις.

Όλοι οι άνθρωποι είναι βιβλία. Είναι ταξίδια μέσα σε άλλα ταξίδια. Σελίδες βγαλμένες απ’ τα δάκρυα που έχυσαν όταν ήταν παιδιά. Υπάρχει μια ιεροσύνη στα δάκρυα. Κυρίως, όταν αυτά συνεχίζουν να σε ακολουθούν κι όταν μεγαλώσεις. Δείχνουν πως καλώς ή κακώς, ακόμη διατηρείς εκείνη την παιδική αθωότητα, που μάταια προσπαθείς να δικαιολογήσεις στους απέξω. Στον κόσμο που δεν βλέπει και δεν σκέφτεται όπως εσύ. Σ’ εκείνους που δεν επιτρέπουν στην ψυχή τους να θυμάται.

Γιατί η ψυχή, οφείλει να ξέρει να μην ξεχνάει. Είναι το μόνο ασφαλές καταφύγιο, για τις ώρες που μέσα κι έξω βρέχει.

Στην απέναντι γωνία, κάτω από ένα σκέπαστρο, έχει κουλουριαστεί ένας σκύλος. Καθώς γυρνάει δεξιά κι αριστερά το κεφάλι του, υψώνει τα μάτια προς το παράθυρό μου. Κοιταζόμαστε για ώρα. Ίσως στο δωμάτιό μου να βρέχει πιο πολύ τώρα. Ίσως εκείνος να είναι πιο στεγνός.

Είναι δύσκολο να διατηρήσεις την αγνότητά σου σ’ έναν κόσμο λερωμένο. Σ’ έναν κόσμο κουρασμένο κι άγριο που δεν σου αντιστοιχεί. Σ’ έναν κόσμο που δεν σου μοιάζει. Είναι σκληρό να μην χωράς πουθενά και να αναζητάς διαρκώς ένα απάγκιο να ξαποστάσεις. Κι έτσι, στρέφεσαι ακόμη πιο πολύ στον εαυτό σου. Κλειδώνεις πόρτες, παράθυρα και πετάς τα κλειδιά προς το μέρος του σκύλου.

Η βροχή έξω έχει σταματήσει και τα φώτα αντανακλούν ζωή στο ακόμη βρεγμένο οδόστρωμα.  Δίπλα στο κομοδίνο μία φωτογραφία: Τα πρόσωπα δύο αγοριών μου γελούν συνωμοτικά. Μου λένε για κόσμους μακρινούς. Μου μιλούν με παραμύθια και χρώματα. Με ευχές και όνειρα που δεν τελειώνουν. Μου απλώνουν το χέρι να πάω μαζί. Όσο υπάρχουν παιδιά που γελούν κι ονειρεύονται, τίποτε δε μπορεί να χαθεί.

Ο Χάρης μια νύχτα, μου είπε πως το φεγγάρι φτιάχνεται απ’ τα σύννεφα.

Κι εγώ τον πιστεύω.

Μαρία Ι. Χρονιάρη

Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ", όπου φιλοξενείται η μόνιμη στήλη μου, "Ιστορίες του ωκεανού". Την εφημερίδα μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή PDF, και να την διαβάσετε, εδώ:

http://www.ifonitonanogion.gr/media/files/FWNH-294.pdf

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ 20

Η βροχή σώζει τα αυλάκια στην ψυχή μου. Νερό βαλτωμένο και κρύο. Μια μέρα θα σου χαρίσω τη ζέστη της. Να την κάνεις ομπρέλα για τη φυγή σου.

Μαρία Χρονιάρη, από το βιβλίο μου, "Εκεί που αλλάζω ζωές", εκδ. Απόπειρα 2010

MEA REQUIES

Είναι μια λύπη που στάζει μέσα μου
Με το μαύρο μελάνι της
Ζωγραφίζει βροχή
Κι όλο να μεγαλώνει το χάος
Ανάμεσα στις ματιές μας
Κι όλο οι παλάμες
Να ιδρώνουν από εκείνο
Που λείπει 

Ένας νεκρός φωτισμός 
Διαγράφει στιγμές
Και κάτι χαμένα φωνήεντα
Που είχαν σωθεί για ώρα ανάγκης
Τώρα σβήνουν σαν ίχνη που 
Φοβούνται το πριν

Κανείς δεν χωράει εδώ
Μόνο αν φύγεις
Να μην ξεχάσεις να φορέσεις
Εκείνο το παιδικό σου χαμόγελο
Και κάτι ήλιους που φωνάζαν ζωή

Τώρα όλες οι σιωπές μου 
Γίναν νύχτες στα χέρια σου

Μαρία Χρονιάρη


(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

THE CRAWL

Κανένα αντίδοτο. Καμία φωνή να κλάψει αντίο.

Μαρία Χρονιάρη

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΙ

Μόνο μία επιλογή είναι η σωστή. Γι' αυτό πριν επιλέξεις σκέψου τι αξίζει πιο πολύ.

Μαρία Χρονιάρη