Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ







Να έρχεσαι
Έχουν παγώσει μέσα μου
Οι ώρες κι οι μέρες
Στάζουν πάνω μου
Σαν όξινη βροχή

Να έρχεσαι
Τα χέρια που θυμάσαι
Γίναν κλαδιά για πέτρινα κοράκια
Κι έτσι κανένας δεν φωνάζει
 «Ποτέ πια»

Να έρχεσαι
Γιατί το σώμα αυτό που κουβαλώ
Έχει γεμίσει με άρρωστα μπαλώματα
Κι εγώ δεν ξέρω
Πως γιατρεύουνε τη σήψη

Να έρθεις
Γιατί κανείς δεν ξέρει πιο καλά
Πως ν’ αγκαλιάσει την αγάπη

Όταν κρυώνει


Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

2 σχόλια:

  1. Ωραίο ποίημα Μαρία. Με το καλό το βιβλίο σου.
    Μη κρυώνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ πολύ Σταύρο. Εσύ γνωρίζεις πόσο το αγαπάω αυτό το βιβλίο, πώς το έγραφα και πόσο πολύ το θέλω στα χέρια μου.

    Ως τότε θα κρυώνω. Ίσως και μετά.

    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή