Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ





"Σ' αυτές τες σκοτεινές καμάρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ γιανά βρω τα παράθυρα. - Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. - Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται ή δεν μπορώ να τάβρω. Και καλύτερα ίσως να μην τα βρω. Ίσως το φως θάναι μια νέα τυρρανία. Ποιός ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει."


Κ.Π. Καβάφης

4 σχόλια:

  1. Επικαιρος ο στοχασμος αυτος για τις μερες μας. Αληθεια, πιος ξερει αραγε τι καινουργια πραγματα θα δειξει το "φως" μεσ' το σκοταδι που αναμενουμε...

    Την καλησπερα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αόρατη, το φως και το σκοτάδι είναι για τον καθένα έννοιες υποκειμενικές κατά την γνώμη μου. Το ποίημα αυτό είναι από τα αγαπημένα μου του Αλεξανδρινού γιατί μιλάει πλήρως μέσα μου.

    Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν αναμένω τίποτα. Προσπαθώ μόνο, να με διατηρώ όσο μπορώ αναμμένη. Όσο μπορώ.

    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...όμως μια ακόμη Νάξος μπορεί να σε κάνει κάρβουνο.

      Τέλος πάντων, καλύτερα που δεν μπορούμε να βρούμε τα παράθυρα. Θά ταν μια ευκολία, μια προσπέλαση της επινοητικότητας.
      Όταν σου παρουσιάζεται η λύση, ξεχνάς τον λόγο για τον οποίον την έψαχνες.
      Μέγας Καβάφης.

      Διαγραφή
  3. Σταύρο, θέλω πάντα Νάξο. Και να γίνομαι κάρβουνο. Δεν την φοβάμαι την φωτιά.

    Όσο για τα παράθυρα, είναι κάτι σαν τους βαρβάρους. Είναι κι αυτά μια κάποια λύση. Μέγας Καβάφης αναμφιβόλως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή