THINKING ONLY OF YOU

Με τη σκέψη στραμμένη μόνο σε σένα. Καλή ακρόαση!

Zola Jesus - Okovi

 

Το έκτο άλμπουμ της Nika Roza Danilova, - γνωστή ως Zola Jesus -  την βρίσκει όχι μόνο να τελειοποιεί τον ήχο της, αλλά και να κάνει ένα τεράστιο βήμα, προς την κατανόηση της ζωής. Έχοντας αγωνιστεί με μια κατάθλιψη που έκανε το γράψιμό της σχεδόν αδύνατο, η Danilova μετακόμισε από το Seattle και επέστρεψε στο Merrill, όπου προσπάθησε να βρει και να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

Φυσικά και ευτυχώς για εμάς, κατάφερε να βρει τον δρόμο της ξανά, αλλά και να συνειδητοποιήσει, ότι και όλοι εκείνοι που βρίσκονταν γύρω της, αγωνίζονταν εξίσου για τις δικές τους ζωές. Ένας στενός της φίλος διαγνώστηκε με καρκίνο, ενώ ένας άλλος προσπάθησε να αυτοκτονήσει δυο φορές. Αντιμετωπίζοντας αυτή την υπαρξιακή ταλάντωση, η Danilova χρησιμοποίησε τις εμπειρίες της - μαζί με εκείνες των γνωστών της - και τροφοδότησε το Okovi, με αποτέλεσμα ένα ολοκληρωμένο έργο, αλλά και μια δυνατή εξέλιξη του ήχου της.

Έχοντας στο νου ότι η λέξη Okovi, σημαίνει «αλυσίδες» σε κάθε σλαβική γλώσσα, θα ήταν λογικό να περιμένουμε ένα καταπιεστικό και περίεργο άλμπουμ. Υπάρχει μια σαφής Gothic και σκοτεινή απόχρωση, αλλά γνωρίζοντας πλέον το υπόβαθρο του project αυτού, η Danilova στην πραγματικότητα, το έχει λούσει με μια πανέμορφα κρυμμένη θετικότητα.  

Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι η ανάληψη της ζωής, του ελέγχου και της ύπαρξης από την Danilova, είναι πάντα μια εύκολη ακρόαση. Το «Soak» για παράδειγμα, είναι μια λαμπρή ηχητική γιορτή, που περιστρέφεται γύρω από ένα άγκιστρο στίχων όπως το «you should know that I will never let you down». Το γεγονός ότι είναι γραμμένο από την οπτική γωνία ενός θύματος, το οποίο περιμένει την δολοφονία του και δέχεται την μοίρα του, είναι αρκετά καλά κρυμμένο. Είναι το αίσθημα της ελευθερίας, που προέρχεται από την ζωή σε μια στιγμή, απογυμνώνοντας τον σκοπό και επιτυγχάνοντας μια αίσθηση ειρήνης. Μπουμ! Θετικότητα.

Τα  «Witness», «Siphon» και «Half Life» είναι μια τριλογία, που απευθύνεται στην προσπάθεια αυτοκτονίας του φίλου της. Σε χτυπάει σκληρά, με ένα μήνυμα αγάπης και ανησυχίας. Όμορφα trip hop μονοπάτια, με την Danilova κατά κάποιον τρόπο, να κατορθώνει να καθηλώσει τον ακροατή με την απόκοσμη βαριά φωνή της, δεμένη με φωνητικούς τόνους που συνεχίζουν να παραμένουν στο μυαλό, ακόμα και μετά το τέλος του άλμπουμ.

Το «Wiseblood» αμφισβητεί το κόλλημα σε μια κατάσταση, και εξυμνεί την αλλαγή με υπέροχους στίχους. Στο τέλος του κομματιού αμφισβητείς ακόμα και τη ζωή σου. «Is this all there is, or am I blind to it? I tried to open up, but I find nothing»  μας λέει στο «Remains», ένα gothic pop κομμάτι που όταν το άκουσα live πριν από λίγες

μέρες στην συναυλία της, μπήκα ακόμα περισσότερο στην ψυχοσύνθεση της, μέσα από την υπέροχη και γεμάτη νόημα φωνή και σκηνική παρουσία. Η Danilova, όσο και να προσπαθεί να γίνει mainstream, είναι ιδιαίτερη.

Ένας διαλογισμός για τον θάνατο και την ασθένεια. Αυτό είναι το Okovi. Ένα θλιβερό, κλειστοφοβικό ταξίδι που έχει στρωθεί με σφάλματα, μώλωπες και τραύματα, πάνω σε ένα θετικό μοτίβο με πολύ έξυπνο τρόπο. Ωστόσο, μερικές φορές φαίνεται απομακρυσμένο και κυνικό. Χάνει στο να σε βάλει σε ένα αληθινό και συναισθηματικό επίπεδο κατανόησης. Η Danilova το προσπαθεί πολύ όμως, και μας δίνει την πιο ουσιαστική της δουλειά.  

Χάρης Τσιλόπουλος    

 Δείτε εδώ:

http://www.postmodern.gr/okovi-i-diapragmatefsi-tis-zola-jesus-me-ton-thanato-ke-tin-asthenia/

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΑ

Θέλεις να πατάς σταθερά

Σ' αρέσουν οι ρηχές θάλασσες

σ' αρέσει να γυρνάς τον κόσμο

αλλά πάντα στα ρηχά

Εμένα μ' αρέσουν οι βαθιές θάλασσες

κι ας μη γυρνώ τον κόσμο

κι ας με νομίζεις κολλημένο

στο ίδιο σημείο

Δεν υπάρχει σύμπαν

Υπάρχουν μόνο στιγμές,

συμπαντικές στιγμές

Αν φτάσεις στην ακινησία,

μπορείς παντού να ταξιδέψεις.

Γι' αυτό το ξέχασες που σου 'λεγα,

μωρό μου, κείνο το πρωινό

δίπλα στη σκάλα, πως η ζωή

κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος

Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης

Εγώ δε χρειάζομαι τον κόσμο

κακώς έχεις νομίσει

Για μένα δεν υπάρχει κόσμος

Χρειάζομαι απλά

να δημιουργώ κόσμους.

Ν. Άσιμος

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ

Έχω ένα φόνο να αποσιωπήσω

εκείνη τη νύχτα που μεσουρανούσε το φως

Να καθαρίσω τη λάμα

απ’ της ψυχής τα αίματα

Να εξαφανίσω τα ίχνη μιας πράξης πικρής

που δε βρίσκει μέρος για να κρυφτεί

Να εξιλεώσω τον δολοφόνο

και να προστατεύσω το δέρμα του

Να χαϊδεύω τις λέξεις του

και να ξεχνώ τις δικές μου

Έχω αφήσει τη θάλασσα να κοιμάται στο σπίτι

Μη φοβάσαι, δεν θα πω σε κανέναν

ότι ο άντρας που αγάπησα

είναι το μαχαίρι που τεμάχισε

τη ζωή μου

Μ. Χρονιάρη

(Από τη νέα μου ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Σοκόλη, 2017 Artwork εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος)

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Οι άνθρωποι, είναι τόποι. Είναι ατέρμονη γη. Ταξίδια μέσα σε άλλα ταξίδια, που συναντώνται και κάνουν ζωή.  Σε ένα διαρκές και άχρονο τώρα.  Εκεί, στην Εκάτη που ενώνει.

Καλή ακρόαση!

ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ

Φωτό Εξωφύλλου: Χάρης Τσιλόπουλος

58 ποιήματα, 58 πράξεις πληγής  στα περιθώρια του χρόνου. Μια «Αγέννητη γη», έτοιμη να υποδεχτεί το μέλλον, που έρχεται επιβεβαιωμένο και σίγουρο. Ποιήματα που αιμορραγούν, σχηματίζοντας ένα νέο ορίζοντα. Σηματοδοτώντας εκείνη την αρχή, που περίμενε να ανθίσει, ως γενέθλιος τόπος.

Η ζωή που αναγεννιέται, η ζωή που κερδίζεται· η ζωή που είναι παρούσα για να θυμίζει, πως κάθε φορά που η αλήθεια αποσιωπάται, οι λέξεις  - κοφτερές σαν νυστέρι – θα δείχνουν πάντα τον δρόμο.

Ίχνος ρωγμής

Κι όταν σε ρωτήσουν

να μην τους πεις ποτέ

πως μ’ αγάπησες

Νοίκιασε μόνο ένα παράλληλο ψέμα

κι άφησέ το να στέκει έρμαιο

απέναντί μου

Ούτως η άλλως

την αλήθεια σ’ αυτή τη σφαγή

μόνο εγώ τη γνωρίζω

(από το Δελτίο Τύπου του βιβλίου)

Μ. Χρονιάρη

Το βιβλίο κυκλοφορεί από σήμερα 8 Νοεμβρίου 2017, σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης, από τις Εκδ. Σοκόλη. Όσοι διαμένετε εκτός Ελλάδας, μπορείτε να το προμηθευτείτε μέσω του Ηλ. Site των Εκδ. Σοκόλη στο http://www.sokolis.gr/ . Επίσης όσοι μένετε στην περιφέρεια, μπορείτε να το παραγγείλετε μέσω των τοπικών σας βιβλιοπωλείων. Τα δικαιώματα της φωτογραφίας του εξωφύλλου, ανήκουν στον φωτογράφο Χάρη Τσιλόπουλο. Απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή της φωτογραφίας του εξωφύλλου, χωρίς την έγγραφη άδεια του εκδότη και του φωτογράφου.

ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΔΥΟ

Μεταξύ ουρανού και γης. Φαντασμαγορία για δύο.

Καλή ακρόαση!

ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ

There is freedom waiting for you,

On the breezes of the sky,

And you ask "What if I fall?"

Oh but my darling,

What if you fly?

Erin Hanson

ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΨΥΧΗΣ

Όσο οι νύχτες θα ξημερώνουν το μέσα μας φως, τόσο τα τραγούδια θα είναι ο βελούδινος τόπος της παρουσίας μας.

Καλή ακρόαση!

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Σε ονόμασα βασίλισσα.

Υπάρχουν πιο ψηλές από σένα, πιο ψηλές.

Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.

Υπάρχουν πιο ωραίες από σένα, υπάρχουν ωραιότερες.

Όμως εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στους δρόμους

κανένας δε σε αναγνωρίζει.

Κανείς δε βλέπει το κρυστάλλινο στέμμα σου,

κανένας δεν κοιτά

το χαλί από κόκκινο χρυσάφι

που πατάς όπου περνάς,

το χαλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν φανείς

αντηχούν όλα τα ποτάμια

στο κορμί μου, σείουν

τον ουρανό οι καμπάνες,

κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ,

μόνο εσύ κι εγώ, αγάπη μου,

τον ακούμε.

Πάμπλο Νερούδα

ΕΙΣΑΙ Ο ΣΤ(Η)ΧΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΟΥ

Ο Bob Marley έχει πει: «Ένα καλό της μουσικής είναι πως όταν σε "χτυπάει" δε νιώθεις πόνο!» Κι αυτή τη νύχτα Δευτέρας, εμείς δυναμώσαμε την ένταση των ηχείων μας, και αφήσαμε τις νότες, να μπουν σε κάθε πόρο του δέρματός μας. Κι έγινες εσύ, ο στ(ή)χος της μουσικής μου.

Καλή ακρόαση!

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ

Τον Γέρο τον βρήκαμε μετά από ώρα να κάθεται και να κείτεται νεκρός σε μια γωνία του καφενείου ενώ έκλεινε ένα αδιάφορο βράδυ Τετάρτης ενός ακόμη πιο αδιάφορου Φθινοπώρου. Τα κάποτε ψαρά γένια του Γέρου είχαν ασπρίσει άσκημα πιο κίτρινα παρά άσπρα, το πρόσωπο του είχε σπάσει – τα παγωμένο του μάτια είχαν βυθιστεί βαθιά μέσα στο κρανίο του, πια δυο κενές κουκκίδες χωμένα σε μια ρυτιδιασμένη σταφίδα. Ότι απέμεινε από ένα μισοφαγωμένο μουστάκι που κάποτε ήταν περήφανη μουστάκα κουνούσε με πείσμα πέρα δώθε στο δροσερό βραδάκι που έγλυφε το λιμάνι χλευάζοντας το πετρωμένο του χείλος.

Οι φήμες στο χωριό λέγανε ότι ο Γέρος είχε φτάσει πολλά χρόνια πριν, πολύ πριν πεθάνουν οι τελευταίοι που ζούσανε ακόμη όταν αυτός είχε πρώτο έρθει. Όταν ζούσε, λίγα έκανε, και ακόμη πιο λίγο μιλούσε. Κάθε Κυριακή και Δευτέρα πρωί έφτανε πρώτος στο γωνιακό καφενείο στο λιμάνι και μου παράγγελνε έναν Ελληνικό βαρύ και ένα στριφτό τσιγάρο.

— Τα δάχτυλα μου, βλέπεις, μου έλεγε κάθε φορά, δεν είναι τα δάχτυλα που ήτανε κάποτε.

Έτσι, ρολόι εγώ κι ο γέρος βγάζαμε τα πρωινά μας κάθε Κυριακή και Δευτέρα που άνοιγα το μαγαζί. Καφές βαρύς, με καθόλου ζάχαρη και γεμάτος πίκρα. Κάποιες φορές έστριβα δύο τσιγάρα – ένα για εκείνον, και ένα για μένα. Κάτι χειμωνιάτικα πρωινά με βροχή, αέρηδες, και κύμα επέμενε αυτός και καθόμασταν έξω απ’ το μαγαζί – στο τραπεζάκι που αφήναμε χειμώνα-καλοκαίρι να το σημαδεύει ο καιρός και ο καφές του Γέρου.

Μια φορά τον ερώτησα το όνομα του.

— Τι σημασία έχει πια; έλεγε με μισό γέλιο, αφού πια δεν έχει σημασία.

— Ε τι δεν έχει σημασία ρε Παππού; τον ρωτούσα.

(Γέρο δεν τον έλεγα ποτέ, δεν μου ‘βγαινε.)

— Δεν έχει, συνέχιζα, σημασία το ποίος είσαι;

Έβγαλε ένα ψαροκάπελο σάπιο από την αλμύρα και βαμμένο με αλάτι και χάιδεψε σαν από παλιά συνήθεια τα λίγα μαλλιά που του είχαν απόμείνει. Με χοντρά, μακριά και άτσαλα δάχτυλα έφερε στα ξεραμένα χείλη του το τσιγάρο που του είχα στρίψει και τον περίμενε. Σκύβοντας προς το μέρος του, του έδωσα φωτιά και πήρε βαθιά, κουρασμένη ανάσα και την κράτησε.

Τα σκοινιά τέντωναν με τον καιρό, τα καΐκια γέρνανε με το κύμα – ο θόρυβος έκοβε την αναμεταξύ μας σιωπή.

Με το μανίκι του σκούπισε την μύτη του που έσταζε. Ένα του μάτι ήταν πάντα κόκκινο, και όλο του έτρεχαν υγρά. Συχνά πυκνά τον έβλεπα από μακριά – χάζευα το μάτι αυτό το μονιμοδακρυσμένο και δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν θλιμμένος ή θυμωμένος.

Μπορεί να ήταν και τα δύο.

— Γιατί βρε παιδί μου, αναστέναξε, το ποίος είμαι, το ποίος είσαι, δεν είναι τίποτα. Δεν είναι παρά μια σειρά από ιστορίες, που άλλες θα ακούσεις από μένα και άλλα θα τα ακούσεις από άλλους. Όλοι οι άνθρωποι δεν είναι παρά το σύνολο των συλλογικών αυτών ιστοριών. Και όταν μια μέρα δεν έχει μείνει κανένας άλλος να πει με άλλο τρόπο της ιστορίες σου τότε μόνο παύεις να είσαι πια το οτιδήποτε – γίνεσαι ο Κανένας, γίνεσαι και ο Οποιασδήποτε.

Σάστισε. Πήρε την επόμενη του τζούρα και τον περίμενα σιωπηλός.

— Τι λένε για μένα οι αγαπημένοι μου συγχωριανοί;

Χαμογέλασα πικρά.

— Τίποτε δε λένε μωρέ.

— Λέγε βρε, είπε χαριτολογώντας, τ’ απόλαμβάνω γω αυτά.

— Να μωρέ… Λένε ότι έφτασες στο νησί μια μέρα απάνω σε ένα τσακισμένο καΐκι. Ότι είχες μουρλαθεί από τον ήλιο και πίνοντας θαλασσόνερο. Πως έφτασες φωνάζοντας για γοργόνες και πειρατές και τρικυμίες και άλλες τέτοιες…κουταμάρες.

— Τι σόι κουταμάρες;

Σηκώθηκα απότομα.

— Άσε μας ρε Γέρο Δευτεριάτικα!

Μια σκιά πέρασε πάνω από το βλέμμα του, σα να τον απόγοήτευσα, σα να ένιωθε ότι κατά βάθος τον λυπόμουν και ράγιζε η καρδιά μου κάθε φορά που τον έβλεπα τις δύο μόνο φορές της εβδομάδας που μου έκανε παρέα από το άνοιγμα μέχρι το κλείσιμο.

Σα να ήξερε ότι φοβόμουν πως εκεί που είμαι ήταν και εκεί που είναι θα ‘μαι.

— Οι μισοί, ξεφύσηξα, λένε ότι έφυγες τρέχοντας αφήνοντας πίσω σου γυναίκα με παιδί. Οι άλλοι μισοί λένε ότι έσφαξες την γυναίκα σου όταν την βρήκες να πηδιέται με έναν λαουτιέρη. Μαλακίες τώρα, τι με βάζεις να επαναλαμβάνω;

Φόρτωσα τον καφέ στον δίσκο και έφυγα, κρύφτηκα πίσω από το μπαρ. Δεν ξαναβγήκα έξω μέχρι να σηκωθεί, αφού βράδιασε, να φύγει. Όρθιος, με κοιτούσε μέσα από το θολωμένο τζάμι. Με ένα χέρι τράβηξε κοντά του τον γιακά ενός μάλλινου παλτό και το άλλο το σήκωσε για να με χαιρετίσει.

— Καληνύχτα Νικόλα.

Δεν με περίμενε να του απαντήσω και με αργό βάδην χάθηκε από μπροστά μου έχοντας γίνει πλέον ένα με τη νύχτα.

Βγήκα να μαζέψω το τραπέζι, τα κέρματα ήταν εκεί όπως κάθε φορά σε μια στοίβα. Τα μάζεψα σε μια ποδιά και σήκωσα το τασάκι.

Σταμάτησα.

Κάτω από το τασάκι ένα κιτρινισμένο χαρτί διπλωμένο – με μαύρο μελάνι γραμμένο μια ημερομηνία παλιά. Άφησα κάτω τον δίσκο με προσοχή. Παρά το κρύο τα δάχτυλα μου καίγανε με μια ακατανίκητη έλξη. Άρπαξα λαίμαργα το χαρτί και το ξεδίπλωσα εμφανίζοντας μια ξεθωριασμένη φωτογραφία.

Μια υπέροχη νύφη, με φουσκωμένη κοιλιά και τα χέρια εξαιρετικά επιτακτικά τοποθετημένα με προσοχή γύρω από το αγέννητο ακόμη βρέφος. Τα μαλλιά της, μακριά και ξανθοκάστανα, έπεφταν γύρω από του ώμους της και πάνω από ένα σεμνό χαμόγελο περίμεναν υπομονετικά δύο μάτια λιονταρίνας.

Κρατούσε ένα ανθισμένο κλαδί κερασιάς.

Ήταν η ομορφότερη γυναίκα που είχα δει στη σύντομη μου ζωή.

***

Την επόμενη Κυριακή έθαψα τον Γέρο σε έναν φθηνό τάφο που έβλεπε λιγάκι θάλασσα.

George A. Pappas

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το http://kissmygrass.gr/85570/%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B4/