ΣΩΠΑ

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

κόψ' τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους.

Κι αν ο λόγος είναι άργυρος

η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγαν:

"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου λέγε:

"κοίτα μην πείς τίποτα, και σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάστηξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια,

"Τι σε νοιάζει ", μου λέγαν,

"θα βρείς το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα".

Αργότερα φωνάζαν οι προϊστάμενοι:

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα".

Παντρεύτηκα  κι έκανα παιδιά  και τα μαθα να σωπαίνουν.

Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που του έλεγε "Σώπα".

Στα χρόνια τα δίσεκτα οι γείτονες με συμβουλεύανε :

"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"

Μπορεί να μην είχαμε με δ' αύτους γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες, μας ένωνε όμως το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα"

και μαζευτήκαμε πολλοί,

μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, και φτάσαμε ψηλά, μας δώσαν και παράσημα,

κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το Σώπα.

Μάθε το στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου και στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου

και κάν' την να σωπάσει.

Κόψ 'τηνε  σύρριζα.

Πέταχ’ την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,

χωρίς να μιλάς, να λές "έχετε δίκιο, είμαι με εσάς"

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,

θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.

 Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να σαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!

Αζίζ Νεσίν

Το κείμενο αυτό απήγγειλε η ηθοποιός  Μαριέττα Ριάλδη που έφυγε από την ζωή στις 8 Δεκεμβρίου 2013, στο Ηρώδειο. Το ποίημα ανήκει στον Τούρκο ποιητή Αζίζ Νεσίν. Παρ’ όλο που υπάρχει το κείμενο, αξίζει να ακούσετε την συγκλονιστική της ερμηνεία στο βίντεο που συνοδεύει την ανάρτηση.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ

Όλοι κάνουμε όνειρα για τους εαυτούς μας κι όλοι έχουμε επιθυμίες για το τι θέλουμε να γίνουμε. Να είμαστε. Πολλές καταστάσεις στο διάβα της ζωής μας βγάζουν από την πορεία μας. Μας απογοητεύουν. Δεν μας κάνουν όμως ποτέ να ξεχνούμε όλα όσα κάποτε θελήσαμε.

Όλα, τα πάντα έρχονται στην ώρα τους, όταν είναι όλα έτοιμα για να τα υποδεχτούν. Με τιμή και δόξα. Το παραμύθι αυτό που ακολουθεί μας διδάσκει την αλήθεια αυτού του πράγματος. Μην ξεχνάτε ποτέ τα όνειρά σας, αλλά να ξέρετε πως ίσως και να είναι πολύ μικρά και κάτι πολύ ανώτερο να υπάρχει εκεί έξω και να σας περιμένει.

Καλά Χριστούγεννα

Μαρία Χρονιάρη

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

"Ήρθαν για 'μένα, ο ήλιος αυτός

και ο χειμώνας."

Κοίτα απ' το τζάμι

σκουπίζοντας τα χνώτα σου

ένας ήλιος κυνηγημένος

είναι πεσμένος στην πόρτα σου.

Άνοιξε του, αν αντέχεις

- λίγο φως.

Πίσω του τρέχει

ένας χειμώνας• κρύα βρύση.

Tον μαστιγώνει με βροχή

για να αποκάμει πριν τη δύση.

Άνοιξε του, αν δε φοβάσαι•

είναι γυρτός.

Κι εγώ ο άμοιρος

σαν άβουλη σκιά σου

πως να μοιραστώ

το φως ή τη σκοτιά σου.

Άνοιξε του να διαλέξει αυτός

απ' τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει...

Eσύ άνοιξε απλά την αγκαλιά σου

και το σωστό

άσ' το πνιγμένο στη λαλιά σου.

Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός

ήρθαν για 'μένα.

Ήρθαν για 'μένα, ο ήλιος αυτός

και ο χειμώνας.

Κοιτάω απ' το τζάμι

σκουπίζοντας τα χνώτα μου,

ένας ήλιος κυνηγημένος

είναι πεσμένος στην πόρτα μου.

Δεν του ανοίγω, δεν αντέχω

άλλο φως.

Πίσω μου τρέχει

ένας χειμώνας• κρύα βρύση

με μαστιγώνει με βροχή

για να αποκάμω πριν τη δύση.

Δεν του ανοίγω, φοβάμαι•

είμαι γυρτός.

Κι εσύ ο άμοιρος

σαν άβουλη σκιά μου,

πως να μοιραστείς

το φως ή τη σκοτιά μου.

Άνοιξε μου να διαλέξω εγώ

απ' τα κρυμμένα.

Κι ό,τι γίνει...

Eγώ θ' ανοίξω απλά την αγκαλιά μου

και το σωστό

άσ' το πνιγμένο στη λαλιά μου.

Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός

ήρθαν και για 'σένα.

Ήρθαν και για σένα, ο ήλιος αυτός

και ο χειμώνας.

Active  Member

ΑΡΓΑ

Πάντα είχα

Μια εγκληματική αγάπη

Για τα χαμένα

Πόνταρα πάντα

Στα λάθος άλογα

Έκανα βραχιόλια

Τις υποσχέσεις

Με την υποψία

Πως

Ίσως γελάσω

Μια ζωή

Υποθήκευα

Την ζωή μου

Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ

Μιλάω και γράφω συχνά για την αγάπη, γιατί ξέρω πως είναι το τελευταίο οχυρό. Το τελευταίο καταφύγιο. Όλα έχουν αρχίσει να φθίνουν, να χάνονται. Η αγάπη είναι η δική μου πανοπλία. Την φορώ για να αντιμετωπίζω τον κόσμο. Με αυτή γεννήθηκα και με αυτή πορεύομαι.

Η ανθρώπινη ψυχή έχει μνήμη, το σώμα έχει μνήμη κι εκτός των άλλων, ο εγκέφαλος έχει την εκπληκτική ικανότητα να αναπαράγει την φωνή και τις λέξεις εκείνου ή εκείνης που αγαπάς. Να λέτε στους ανθρώπους πως τους αγαπάτε. Και κυρίως να φοβάστε μην τους χάσετε. Κανείς δεν είναι δεδομένος. Να φοβάστε μην χάσετε εκείνους που αγαπάτε.

Η ψυχή δεν ζητά πολλά. Μόνο ζέστη κι αυτό δίνεται μέσα από την αγάπη που την διεκδικείς μέρα την μέρα, ώρα την ώρα. Κρατήστε στη ζωή σας εκείνους που σας δείχνουν πως είστε μοναδικοί γι' αυτούς. Πως από όλον τον κόσμο στον πλανήτη, μόνο εσείς είστε η γαλήνη που ζητούν.

Μαρία Χρονιάρη

ΜΙΑ ΘΛΙΨΗ ΩΚΕΑΝΟΥ

Έχω κάνει μια χαρακιά στο κορμί μου 

Για να μπορεί να μπαίνει από εκεί όλη σου η λύπη 

Κι όλο να μεγαλώνει η πληγή

Κι όλο να επιμένω να την ξύνω

Και γίνεται ολότελα μια θάλασσα από θλίψη

Και γίνεται αθόρυβα ένας ωκεανός από πόνους

Και γίνεται συνέχεια μόνο θάνατος 

Που μέσα του χορεύω

Μαρία Χρονιάρη

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ

Στέκομαι απέναντί σου

Ντυμένη τα μαύρα πέπλα της γέννησης

Σε κοιτώ

Είσαι σαν πίνακας του Νταλί

Σταυρωμένος σ’ ένα κόκκινο ξύλο

Απ’ την πληγή της λόγχης στο πλευρό σου

Ρέουν τα πρόσωπα των ανθρώπων

Ψυχρά άμορφα

Με τις γλώσσες τους έξω

Εσύ χαμογελάς

Με τα βελούδινα μάτια σου λέγοντας

Κάθε ζωή που πεθαίνει

Είναι ένας αναστημένος θάνατος

Μην κλαις Μαρία

Κι όλα σαν από πόνο

Έγιναν θάλασσα

Όλα τα κύματα είναι δικά σου.

Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

Το ποίημα αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο του Σταύρου Σταυρόπουλου

Δείτε εδώ

http://sstavropoulos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_26.html

ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ

"Είν' όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
Ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;"


Έντγκαρ Άλλαν Πόε

ΕΣΥ ΠΟΣΟ ΒΙΑΙΟΣ ΕΙΣΑΙ; ΠΟΣΗ ΕΥΘΥΝΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ;

Το πείραμα του Μίλγκραμ (The Milgram Experiment) ήταν μια σειρά πειραμάτων κοινωνικής ψυχολογίας που διενεργήθηκαν από τον ψυχολόγο του Πανεπιστημίου του Γιέηλ (Yale), Stanley Milgram. Μετρήθηκε η προθυμία των συμμετεχόντων στο να υπακούν ένα πρόσωπο (Επιστήμονα) που συμβολίζει εξουσία και αυθεντία, όταν αυτός τους ζητούσε να κάνουν πράγματα που αντιτίθενται στην συνείδησή τους.

Τα πειράματα ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1961, τρεις μήνες μετά την έναρξη της δίκης του Γερμανού ΝΑΖΙ Adolf Eichmann για το Ολοκαύτωμα. Το πείραμα καλούνταν να απαντήσει στο ερώτημα: "Ο Eichmann και οι συνεργοί του, είχαν κοινό σκοπό τουλάχιστον ως αναφορά το σκοπό του Ολοκαυτώματος;".

Τα πειράματα του Milgram έδειξαν ότι είναι δυνατόν εκατομμύρια συνεργοί απλά ακολουθούν τις εντολές τους, ακόμα κι αν αυτές παραβιάζουν τις βαθύτερες ηθικές αρχές τους. Το παρόν είναι απόσπασμα από σύγχρονη επανάληψη του πειράματος στο πρόγραμμα Horizon του BBC 2, στη σειρά με θέμα "Πόσο βίαοι είμαστε", στο οποίο συμμετέχει ενεργά ο πρώην βουλευτής Michael Portillo.

Δείτε εδώ το πρώτο μέρος του βίντεο συνολικής διάρκειας 8:36 

Δείτε εδώ το δεύτερο μέρος του βίντεο, συνολικής διάρκειας 8:39 

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΕΚΑΤΗΣ

Βγήκε εψές η Σελήνη, πελώρια και φασματική, στύλωσε πάνω από τον Λυκαβηττό την ασπίδα του καθρέφτη της και άπλωσε το ερωτικό της φίλτρο πάνω στην Πολιτεία με τα σβησμένα φώτα. Οι άνθρωποι ένιωσαν μια στάλα από το χρυσό δηλητήριο να στάζει μέσα στην αδύνατη καρδιά. Τα δάχτυλα έγιναν φιλντισένια, τα μέτωπα αγνό κερί, και μέσα στα διάπλατα μάτια άναψαν πυρσοί από κίτρινο φώσφορο.

  Η Σελήνη χαμήλωσε πάνω στις ωραίες γυναίκες, πέρασε στο εκστατικό πρόσωπό τους την προσωπίδα από λεπτό φύλλο χρυσού, αυτή που φορούσαν οι πεθαμένες βασίλισσες των Μυκηνών. Τις κοιτάξαμε με θάμβος και είταν η πρώτη φορά που τόσο βαθιά τις είδαμε ως μέσα στη θηλυκή καρδιά τους. Γιατί είταν η Σελήνη που μας τις έδειξε.

  Είταν η ίδια, χλωμή και λυσίζωνη, αχόρταγη και σιωπηλή, όπως όταν μάγεψε τον Ενδυμίωνα, το μικρό βοσκόπουλο του Λάτμου, που το βρήκε να κοιμάται ολόγυμνο στη δροσερή σπηλιά. Τόνε σκέπασε με ύπνο βαρύ σα λιγοθυμιά, σφράγισε τα ματόκλαδά του με το φοβερό της φίλημα και τον έκαμε δικό της ολάκερη την αυγουστιάτικη νύχτα, χωρίς να λύσει από πάνω του τα μάγια του εξαντλητικού ύπνου.

  Ο έφηβος έγινε χλωμός και διάφανος, μέσα στο κορμί του έτρεχε το χρυσό φωσφορικό φίλτρο της Εκάτης. Το θαύμα έκλεισε το θεοφίλητο στόμα του με τη σιωπή και σαν ξύπνησε, μέσα στα εκστατικά μάτια του έκαιγε η σιγανή τρέλα του φεγγαρόφωτου. Όλη τη μέρα που περίμενε το άστρο του Απόλλωνα να σβήσει, ονειρευόταν τους γλυκούς βραχνάδες που θα του έφερνε η νύχτα. Μαζί με τη νύχτα έμπαινε αθόρυβα η Εκάτη στη σπηλιά του μικρού βοσκού, τον κοίμιζε, έγερνε πλάι του και βύζαινε ως την αυγή τον έρωτα από το μελαχρινό κορμί του.

  Πέθανε ο Ενδυμίων από την πολλήν αγάπη. Μια νύχτα είταν, μέσα στην ερωτική σπηλιά του Λάτμου, που δεν μπόρεσε νανοίξει ποτέ πια τα βαριά ματόφυλλα, να δει την Εκάτη να τον καίγει με τον πόθο της. Πάνω στα μάτια του έπηξαν αράγιστες οι ερωτικές σφραγίδες του θεϊκού φιλήματος. Και στο παιδικό πρόσωπο κρατούσε τη χρυσή προσωπίδα του θανάτου. Όταν τα θαυμαστά μέλη του επάγωσαν σιντεφένια πάνω στις παχειές προβιές και ήρθε η Αυγή να σκορπίσει τους πελινδούς ίσκιους των ονείρων, η σπηλιά είταν ακόμα γεμάτη από φεγγάρι. Οι πέτρες φωσφόριζαν, λαμπύριζαν σαν μάτια μικρών αγριμιών τα κρύσταλλα.

Τότε τα σκυλιά του μαζεύτηκαν στην έμπαση, σήκωσαν το υγρό ρύγχος προς την Εκάτη, και γάβγιζαν με υψηλά, μακριά ουρλιάσματα. Οι λαγκαδιές τα μεταπήραν και ολόλυξαν βαθιά, με τις σπηλιές των νυμφών και με τις βουερές χαράδρες, όπου ανήσυχα τέντωναν τα σουβλερά αυτιά οι σάτυροι. Από τότες η Εκάτη, έρχεται και λύνει πάνω στο Αιγαίο τις ξανθές πεταλούδες της, και γεμίζουν τα νυχτερινά νερά από χρυσούς βοστρύχους, που σαλεύουν σαν δεσμίδες φωτερά φίδια. 

Μέσα στα δάση, στις ρεματιές που γυρίζουν τα τσομπανόπουλα, στις πηγές, στάζουν τα βαριά φωσφορικά δάκρυά της. Από τότες τα σκυλιά σηκώνουν τη μουσούδα και ουρλιάζουν λυπητερά προς το πρόσωπο της Εκάτης. Έτσι βγήκε εψές πάλι η Εκάτη πάνω από το Λυκαβηττό, σα νάβγαινε από τη σπηλιά του Λάτμου.Την είδαμε ψηλά, ανάμεσα στα κλαδιά ενός μαύρου κυπαρισσιού, να κρέμεται σαν υπερφυής καρπός. Κατόπι φάνηκε να γυρίζει πάνω στην αμμουδιά του Σαρωνικού. Περπατούσε αργά, και δεν σφράγιζαν τη μαλακήν ακρογιαλιά τα χρυσά της βήματα.

 Μια συντροφιά σταμάτησε να μιλά τις ασήμαντες κουβέντες της, γύρισε και κοίταξε τη φιλέρημη Θεά ξαφνιασμένη. Κατόπι, άντρες και γυναίκες, ξανάρχισαν να μιλάνε, με τις φωνές χαμηλωμένες. Μόνο μια κόρη, μια μικρή παρθένα, με τα στήθη όχι πιο μεγάλα από δυο αχλάδια, απόμεινε να κοιτάζει κατάματα την πελιδνή Θεά.Τα μάτια της παιδούλας γέμιζαν σιγά – σιγά από ακατανίκητον τρόμο. Γέμιζαν φως φεγγαρίσιο, ψυχρό κ’ επικίντυνο.

 Είταν η ερωτική γοητεία της φοβερής Σελήνης, που άπλωνε ναγγίσει θανάσιμα το παιδί.Όταν η συντροφιά σηκώθηκε να  φύγει, η μικρή παρθένα γύριζε ακόμα πίσω το κεφάλι, κάθε τόσο γύριζε, τρομαγμένη και εκστατική, να ιδεί τα φωσφορικά μάτια της Εκάτης.Τότε προσέξαμε πως η Θεά της είχε φορέσει στο φοβισμένο πρόσωπο τη χρυσή προσωπίδα της, την προσωπίδα που φορούσαν οι πεθαμένες βασιλοπούλες των Μυκηνών.Δεν υπήρχε καμιά ελπίδα. Η μικρή παρθένα είτανε σφραγισμένη με τη θανάσιμη βούλα της Εκάτης.Της χλωμής Θεάς που μισεί τις παρθένες.

 Έτσι γύρισε η Θεά εψές όλη τη νύχτα μέσα στην Πολιτεία με τα σβησμένα φώτα. Περπάτησε μονάχη πάνω στην άσφαλτο, οι στράτες άστραψαν γυαλιστερές και τεντωμένες, η επιδερμίδα τους ρίγησεν ασημένια. Άγγισε τις σιδερένιες ράγιες κι αυτές έλυωσαν και σάλεψαν, χρυσά φίδια. Ανέβηκε τις μεταλλικές ανεμόσκαλες, άφησε την ασημόσκονη από τα πέλματά της πάνω σ’ όλα τα σκαλοπάτια.

 Μπήκε πατώντας στα δάχτυλα μέσα σ’ όλες τις κάμαρες του ύπνου, μπήκε από τανοιχτά παράθυρα, έσκυψε πάνου απ’ όλα τα κρεβάτια που κοιμούνται οι έφηβοι, πουθενά δε βρήκε τον χαμένο Ενδυμίωνα. Στο τέλος στάθηκε πάνω στη στέγη μου, ακούμπησε στην τετράγωνη καμινάδα. Εκεί είταν κουλουριασμένες δύο γάτες.Τα ιερά της ζώα.

  

Τα μάτια τους είταν χρυσοπράσινα, τέσσερα μάτια μεταλλικά, χτυπημένα από το φεγγάρι. Τα φτωχά ζωντανά λαβώθηκαν ως μέσα στα ζεστά σπλάχνα τους από το γλυκό δηλητήριο, τινάχτηκαν ανατριχιασμένα. Έκλεισαν τα μάτια τρομαγμένα, και ξέσκισαν τη φωσφορική νύχτα με τη μακρόσυρτην οιμωγή της οδυνηρής ηδονής, που έδεσε κόμπο τα ελαστικά τους σώματα.

  

Στρατής Μυριβήλης, από το "Κόκκινο Βιβλίο", 1953

ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Μέσα μου μπλέκονται χιλιάδες εποχές, χιλιάδων ανθρώπων, χιλιάδων προσώπων, χιλιάδων ζωών.  Όμως είναι όλα χειμώνας.

Μαρία Χρονιάρη

ΑΜΕΤΡΗΤΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ

Αμέτρητοι μέσα μας κατοικούν.
Άν σκεφτώ ή αισθανθώ κάτι, αγνοώ
Ποιός είναι αυτός που σκέφτεται ή αισθάνεται.
Είμαι ο τόπος μόνο
όπου σκέφτηκε ή αισθάνθηκε.

Ψυχές περισσότερες από μία έχω.
Περισσότερα εγώ απ' το εγώ το δικό μου.
Υπάρχω εντούτοις,
Αδιάφορος για όλους.
Τους κάνω να σιωπούν: εγώ μιλάω.

Διασταυρούμενες οι παρορμήσεις
Αυτού που νιώθω ή δε νιώθω
Για το ποιός είμαι ερίζουν.
Τις αγνοώ. Τίποτα δεν υπαγορεύουν
Στο εγώ που γνωρίζω: εγώ γράφω.

Ρικάρντο Ρέις, ετερώνυμος του Φερνάντο Πεσσόα.