Ενδοχώρα

Με κρατάς χωρίς τέλος

αγάπη βαρύτητας μηδενικής

Με χωράς χωρίς τέλος

μου συμβαίνεις

Μ. Χρονιάρη

Από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, 2020

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

ο πατέρας μου

δεν άφηνε κανέναν

να κάθεται στο παγκάκι

«περιμένω τα βήματα», έλεγε

να μ’ ελευθερώσουν

είχε μια πληγή από σοκολάτα στο στήθος

κι όλο έδειχνε τα χέρια του

που ήτανε καθαρά

άρχιζε, λησμονώντας πως με λένε

μετά θυμόταν

το τσαλακωμένο χαρτί

στο παλτό του

«στα σκουπίδια να ψάχνεις την αλήθεια, Μαρία»…

ο πατέρας μου

κοιμήθηκε

για να πεθάνει

στα ψέματα

έτσι δεν καλυτέρευσε τον κόσμο

του άρεσε μόνο

να παίζει φυσαρμόνικα

κοιτάζοντας τα πουλιά

Νιόβη Ιωάννου

Από την ποιητική συλλογή «Εις άτοπον» εκδ. Μανδραγόρας, 2017

Σώμα κενό

Καμιά φορά συμβαίνει

να έρχεσαι στον ύπνο μου

με τα μαχαίρια σου ακονισμένα

Και με χέρια που στάζουν αίματα

να χαϊδεύεις με λύσσα

ό,τι απέμεινε ζωντανό μέσα στα καμένα

Κι εγώ

Που να σου αρνηθώ την ψυχή μου

ποτέ δεν μπόρεσα

αφαιρώ σπυρί – σπυρί

τα μικρά της κομμάτια

Μήπως και κάποτε καταλάβεις

πως η μόνη ελευθερία στην αγάπη

ονομάζεται θάνατος

Μ. Χρονιάρη, από την ποιητική συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ" ΣΤΟΝ GREEK PULSE RADIO ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗΣ

Την Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020 είχα την τιμή και την χαρά να βρίσκομαι καλεσμένη στην εκπομπή "ΒΙΒΙΛΙΟΘΕΑΣΗ Live" που παρουσιάζουν η Άννα Τζάκου και ο Χρήστος Μαστραντώνης, στον Ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό Greek Pulse Radio, στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας.

Μιλήσαμε για την ποιητική συλλογή μου "Αγέννητη γη", για τον θεατρικό μονόλογο που προέκυψε από το βιβλίο, για την ποίηση και πολλά άλλα. Όσοι επιθυμείτε μπορείτε να πατήσετε επάνω στον σύνδεσμο για να την ακούσετε.

Καλή ακρόαση!

Στέφαν - ει

Θέλω να σας μιλήσω γι’ αυτή την γυναίκα. Με τα ξανθοκόκκινα μαλλιά και τα γαλάζια μάτια. Με τα βλέφαρα γεμάτα ρυτίδες στα 24 χρόνια της. Για την κραυγή, που στάζει ασταμάτητα από την ίριδα κάθε που σε κοιτάει, και για τα άδεια από φροντίδα χέρια της.

Θέλω να σας μιλήσω για το χαμόγελο που όλο γερνάει στο στόμα της, χωμάτινο, άνυδρο και κρυωμένο. Οι ρωγμές στα χείλη της μαρτυρούν την ανάγκη για φίλημα. Λίγη βροχή να πέσει επάνω τους, να σωθούνε. Απ’ την πληγή, απ’ την ματαίωση, από την αχρηστία της ύπαρξης. Το σώμα της είναι φαρδύ κι ανήλιαγο και μόνιμα θλιμμένο. Δεν ξέρει τι να κάνει την τόση αναπνοή.

Αν πλησιάσεις, διακρίνεις πάντα το συρματόπλεγμα, και στις ματωμένες γωνίες του κίτρινα αγκάθια έχουν φυτρώσει. Τα ρούχα της  - πάντα στο χρώμα του μπλε - μου θυμίζουν νερό που έχει πάψει να ρέει. Στην λευκή καρέκλα της τα κενά απ’ τις ενώσεις, θαρρείς πως έγιναν για να δραπετεύσει. Μα δεν γυρίζει ποτέ να τα δει. Μόνο κοιτάει παράταιρα και όλο κάτι σφυρίζει.

Την ακούω συνέχεια να λέει το ίδιο τραγούδι· σαν να μιλάει στα πουλιά και να ζητάει να φτάσουν. Έχω την αίσθηση πως μόνο περιμένει. Τα πάντα. Κι όλο φοβάται να τα δεχτεί. Οι τρύπες απ’ τα παπούτσια της όσο πάνε και μεγαλώνουν. Παράξενο για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν κουνιέται. Κι εκείνη να κάνει πως δεν το γνωρίζει, μην τυχόν χρειαστεί να κλάψει, γι’ αυτά που αφήνει και πάντα της φεύγουν.

Έχει ομίχλη ο ουρανός και στο βουνό εδώ και μέρες συνέχεια βρέχει. Μα δεν μοιάζει να την ενοχλεί. Στέκομαι μπροστά της, δείχνοντας με το δάχτυλο το απέναντι σπίτι στο δάσος. Ακολουθεί με το κεφάλι της την φορά απ’ το χέρι μου, όμως λίγο πριν φτάσει το βλέμμα της, σφίγγει με πόνο τα μάτια.

Μια λέξη πνίγεται στο λαρύγγι μου και με κάνει να βήχω. Βήχω τόσο πολύ, που η ανάσα μου κόβεται και στο τέλος λιποθυμώ. Νιώθω μια ζέστη να με περπατάει. Ανοίγω τα μάτια και βλέπω γύρω μου ένα χαλί από λέξεις. Όμως δεν είναι δικές μου. Τις σχηματίζουν τα νύχια της που το δέρμα μου γραντζουνάνε. Χαμογελάω κι ακίνητη την κοιτώ.

Άρχισε να σουρουπώνει. Ανοίγει το στόμα της και σχηματίζει με την φωνή της έναν αλλόκοτο ήχο. Ένα κοράκι πετάει κοντά της και με τα πόδια του τα μαλλιά της αγγίζει. «Είναι η φωλιά του», μου λέει. «Εδώ γεννήθηκε και εδώ θα πεθάνει». Κι ύστερα αίφνης έγινε ολόκληρη ένα μαύρο πουλί.

Ήθελα να σας πω γι’ αυτή την γυναίκα κι αλήθεια προσπάθησα. Μα δεν ξέρω αν η ψυχή σας κατάλαβε, για ποιόν καθρέφτη από όλους σας μιλούσα.

Μαρία Χρονιάρη

Νέο κείμενο στην στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ", στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Ologramma. Δείτε κι εδώ: https://ologramma.art/stefan-ei/?fbclid=IwAR07gTR69HWogKqgpVvtMiQWIj5eszkXgzn5BhSciTsKsMoVokWTusutrjg

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ "ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ" ΣΤΟΥΣ 100 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Στις 4 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 19.00, στο Πολύκεντρο Νεολαίας Δήμου Ηρακλείου στην Κρήτη, έλαβε χώρα η εκδήλωση "100 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ", όπου είχα την χαρά και την τιμή να διαβαστούν τρία ποιήματα από την ποιητική μου συλλογή "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017, από τον Δημοσιογράφο και Ραδιοφωνικό Παραγωγό Κώστα Ηλιάκη. 

Και ήταν διπλή η ευχάριστη έκπληξη για εμένα -  και λόγω του ότι συνέπεσε η διοργάνωση αλλά και η επιλογή του Κώστα Ηλιάκη να διαβάσει από το βιβλίο μου, με την ημέρα των γενεθλίων μου. Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ για αυτή την τιμητική παρουσίαση τόσο τον Κώστα Ηλιάκη όσο και την Κλαρίτα Σελμάνι, η οποία εκτός από ποιήτρια είναι η εκπρόσωπος του κινήματος στην Ελλάδα αλλά και η διοργανώτρια της βραδιάς. 

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου της εκδήλωσης καθώς και στο τέλος του κειμένου, ο σύνδεσμος που παραπέμπει στο ιστολόγιο των "100 ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ"

"Το κίνημα «100 Χιλιάδες ποιητές για την αλλαγή» σχεδιάστηκε αρχικά από τον Michael Rothenberg και την Terri Carrion από την Καλιφόρνια των Η.Π.Α. τον Μάρτιο του 2011, ως ένα παγκόσμιο σύνολο εκδηλώσεων, που πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα στις 24 Σεπτεμβρίου 2011. 

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2011, η πόλη της Σάντα Ρόσα της Καλιφόρνιας δήλωσε την ημερομηνία 24 Σεπτεμβρίου του 2011 ως παγκόσμια ημέρα των «100 χιλιάδων ποιητών για την αλλαγή». Άμεσα εξαπλώθηκε σε περισσότερες από 90 χώρες, πραγματοποιώντας πάνω από 500 εκδηλώσεις ποίησης ετησίως, με στόχο την περιβαλλοντική και κοινωνική ευαισθητοποίηση του κοινού στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης.

Το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ αρχειοθετεί, κάθε χρόνο, όλα τα έγγραφα και τα οπτικοακουστικά αρχεία των εκδηλώσεων.

Στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, είναι απαραίτητη και η προσωπική και η συλλογική προσπάθεια για την αλλαγή, στοχεύοντας σε ένα καλύτερο αύριο".

Δείτε τα ποιήματα που αναγνώστηκαν αλλά και το βίντεο της βραδιάς εδώ: https://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/2019/10/klarita-selmani-heraklion-krete-greece-november-4-2019/?fbclid=IwAR1uorNPTQF9mQEb7wWXeorJ2sIH4VOVCuERLEH9KZowDAHpaxfy5h2PTjM

"Πεποίθησή μου είναι πως η ζωή και η αγάπη, δεν μας αφαιρούν ποτέ τίποτα που να μην μπορούμε να το πάρουμε πίσω. Κάθε χρονιά που φεύγει μας αφήνει με δώρα - ακόμη κι όταν όλα φαίνονται πως δεν είναι ακριβώς έτσι. Μας αφήνει με μαθήματα ζωής και αγάπης, για να τα αξιοποιήσουμε στο μέτρο του δυνατού στον χρόνο που θα έρθει.

Το 2020 το αγαπάω από τώρα γιατί είναι στρογγυλό και ολόκληρο. Εύχομαι σε όλους μας να είμαστε ολόκληροι μέσα μας, γεμάτοι με αρμονία και γαλήνη. Ισορροπία για να πέφτουμε όσο μπορούμε λιγότερο, μα κι αν αυτό συμβεί, να βρίσκουμε χέρια να μας σηκώσουν όσες φορές κι αν χρειαστεί.

Εύχομαι υγεία και τύχη και δύναμη. Να έχουμε καλοσύνη και χέρια ανοιχτά, για να προσφέρουμε σε συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη. Να αγκαλιάζουμε και να χαϊδεύουμε τα τραύματα όχι μόνο των άλλων μα και τα δικά μας.

Περισσότερη δικαιοσύνη και λογική στην ανθρωπότητα στο σύνολό της, γιατί διαφορετικά δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε.

Εύχομαι να μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια δίχως ντροπή για κάτι που πράξαμε και προκαλέσαμε πόνο. Εύχομαι γέλια, χαρές, αγκαλιές, φιλία, φιλιά και προσωπικά θαύματα.

Εύχομαι αγάπη που να μην πληγώνει. Αγάπη που να βρίσκει ανταπόκριση και να μείνει ζωντανή και γενναία στις ζωές μας.

Εύχομαι σε όλους ζωή και κάθε μέρα στο μέτρημα να μην λείπει κανένας και καμία. Να είμαστε όλοι παρόντες.

Υγεία, Τύχη, Αγάπη, Καλοσύνη, Δικαιοσύνη, Ζωή.

Καλή Χρονιά με τις ψυχές μας γεμάτες."

Μαρία Χρονιάρη - Ευχές για το νέο έτος στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Paspartou

Δείτε κι εδώ: https://paspartou.gr/index.php/maria-hroniari/i-poiitria-maria-hroniari-eyhetai-gia-2020

THE SHORE

Η αγάπη μου για την μουσική. Η αγάπη μου για την ψυχή της. Για την αλήθεια της που ξεδιπλώνεται σε κάθε νότα, σε κάθε λέξη και τραγουδιέται μέσα μου. Και από μέσα μου. Η αγάπη μου για εκείνους που την γράφουν και της εμφυσούν κι άλλη ζωή. Για τους Sediment Bruise και για την νέα δισκογραφική τους δουλειά IN - BETWEEN, που κυκλοφορεί από την Ikaros Records.

Και για τις ακτές που ακόμη με προσμένουν.  

Μ. Χρονιάρη

ΠΑΤΡΙΔΑ

Είναι μια χώρα που γεννιέται στο δωμάτιο. Αναδύεται από τα σπλάχνα του μάρμαρου και πιάνεται από τα έπιπλα και τους τοίχους. Γαντζώνεται επάνω στα χέρια και τα πόδια μου, μπλέκεται στα μαλλιά μου και στην γλώσσα μου καίγεται, γεμίζοντάς την με αλάτι. Γίνεται νερό που αχόρταγα πίνω, που περνάει στις φλέβες και τα αιμοφόρα αγγεία μου, ρίχνοντας φως στις κεντρικές μου αρτηρίες, καθώς στερεώνεται στα τρίσβαθα της ψυχής μου.

Στο ταβάνι μου χτίζει τον ουρανό της αγκαλιάζοντας όλα τα σύννεφα, και συμπυκνώνει τον αέρα μου σε θερμοκρασία ηφαιστείου. Νιώθω τη σιωπή της να βαθαίνει τις λέξεις μου και να τις κάνει να τρέμουν. Να δαγκώνει τα σύμφωνα διαιρώντας κάθε φωνήεν. Την μοναξιά μου να γδέρνει και να σκοτώνει την εξορία της. Να γονατίζει τους πόνους μου και να τους κάνει να σπάνε.

Είναι μια χώρα που αλλάζει το δωμάτιο. Γραντζουνάει τα τζάμια μου και χορεύει με τις κουρτίνες. Τις μέρες μου οργανώνει με ζάχαρη και γεύσεις από σοκολάτα, και τις νύχτες ρίχνεται στον γκρεμό με τα χέρια ορθάνοιχτα για να τρομάζει το τέλος. Την ταΐζω στο στόμα με μικρές μπουκιές και γλείφω γύρω απ’ τα χείλη της, για να προλάβω την ζωή της.

Έχει σώμα, φωνή και όνομα. Έχει δίψα για θαύματα και δεν φοβάται να χάσει. Στην φωτιά γιγαντώνεται και από μέσα μου βγαίνει, δυνατή και γενναία. Έχει μάτια από κυπαρίσσι και η μυρωδιά από τα χρόνια της, μου δείχνει μόνο τον δρόμο. Την κοιτάζω να έρχεται, να μεγαλώνει στον χώρο και να αγκαλιάζει το αόρατο, παίρνοντάς με μαζί της.

Δεν δειλιάζει στα τραύματα και τις ουλές μου χαϊδεύει με φροντίδα που μένει. Κι εγώ, για όλα αυτά ως αντίδωρο, δένω σφιχτά στον λαιμό μου τον σταυρό απ’ τους πόνους της.

Και της ορκίζομαι την ζωή μου.

Μαρία Χρονιάρη

Νέο κείμενο στην στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ", στο Πολιτιστικό Magazino Ologramma. Διαβάστε κι εδώ: https://ologramma.art/patrida/?fbclid=IwAR2OL1tiAf7OOSZ12m4IzMWBmPJtC-1npui3v5EziQN-C-blRJCBNeLEPLk

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ - ΑΓΕΝΝΗΤΗ ΓΗ

Τέχνη είναι εκείνο το ευρύ πεδίο όπου όλα μπορούν να συμβούν. Όλα μπορούν να συνυπάρξουν, να επηρεάσουν, να συνομιλήσουν. Όταν η ποίηση εμπνέει και αγγίζει τον εικαστικό, προτρέποντάς τον να δημιουργήσει ένα έργο, αυτομάτως το ποίημα αναγεννάται κάτω από ένα άλλο τόσο ψυχικό όσο και οπτικό πρίσμα. Αυτό συνέβη και με το ποίημά μου "Ανακινώντας το φως" από την ποιητική συλλογή μου "Αγέννητη γη" Εκδ. Σοκόλη 2017. 

Η συμπαρουσίαση ποιημάτων και εικαστικών έργων με συνδετικό κρίκο την αναφορά τους στο σώμα, δημιουργήθηκε με αφορμή την διατομική έκθεση "Έσω Σώμα" της Χαρούλας Νικολαϊδου και της Χριστίνας Παπαϊωάννου, που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου Κρήτης

Παραθέτω τον πίνακα της Χριστίνας Παπαϊωάννου - "Amorioton" , 160x192cm, Ακρυλικά, λαδοπαστέλ, μολύβι και ξυλομπογιά σε καμβά 2019 - και περισσότερες λεπτομέρειες στον σύνδεσμο που ακολουθεί. Ευχαριστώ πολύ για την τιμή τον Δημήτρη Λάμπρου, εικαστικό και επιμελητή της έκθεσης.

Ανακινώντας το φως

Κάθε φορά που λείπεις

σκύβω μέσα μου για να σε βρω

Στο σημείο που φέγγει

αναγνωρίζω το σώμα σου

Δεν υπάρχει στιγμή

χωρίς να ξέρω που είσαι

Μ. Χρονιάρη, "Αγέννητη γη", εκδ. Σοκόλη 2017

Δείτε κι εδώ: https://ologramma.art/ymnos-sto-soma-exi-poiimata-exi-eikastika-erga-mia-diigisi/

Θέλγ-εισί

Η επιθυμία έχει σώμα, φωνή και όνομα. Μάτια κόκκινα απ’ την αϋπνία και χείλη δαγκωμένα απ’ τη φωτιά. Τις νύχτες κάνει τα σεντόνια να ιδρώνουν και το πρωί σκίζει τα αποτυπώματα που έμειναν καρφωμένα. Η επιθυμία είναι λέξεις και άρωμα. Είναι μάτια που σε θερίζουν και χέρια που σε κρατούν. Έχει νύχια που ξεσκίζουν τη σάρκα σου κι ύστερα την φτύνει για να την γεννήσει ξανά.

Είναι νερό που σε πνίγει και χάνεσαι, μόνο για να σε σώσει. Ξεγυμνώνει τα λάθη σου και σε αφήνει εκτεθειμένο στο φως. Η επιθυμία είναι αίμα και σίδερο. Κάνει τις φλέβες σου να λυγίζουν και ρουφάει το οξυγόνο σου για να σε δει να πονάς. Κρατάει τσίλιες την άνοιξη και τον χειμώνα πέφτει και καίγεται, φτάνει να της μιλήσεις.

Σε γκρεμούς γκρεμίζεται να σπαρταράει το κορμί σου και μετά ανασταίνεται, για να την δεις να πεθαίνει. Σε τυλίγει σαν θάλασσα και σαν έρημος χάνεται, αχανής και γενναία. Κι όταν δεν την κοιτάς, καταστρώνει το μέλλον σου σε τοπία πνιγμένα. Σε πετάει ψηλά και σε πιάνει. Σου ορμάει με δύναμη και δαγκώνει με λύσσα.

Σπάει όλα τα σύνορα, ανατινάζει βουνά, και με οργή πυρώνει το μέσα σου, όταν αρνείσαι να την αγγίξεις. Σε χλευάζει όταν δεν την δέχεσαι και ξαπλώνει δίπλα σου όταν κλαις και λυπάσαι. Η επιθυμία είναι όαση και η ειρωνεία της αλήθειας πως εσύ την ορίζεις. Μανιασμένα μακριά τρέχει όταν την ψάχνεις και επιστρέφει στα γόνατα να ζητήσει συγγνώμη.

Ξέρει να γδέρνει τη γλώσσα σου και να τρυπάει την καρδιά σου. Είναι καρφί και σταυρός και μαρτύριο. Είναι η θέωση και η πληγή της. Γραπώνεται πάνω σου και τα κοντέρ μηδενίζει. Ο παραβάτης νόμος σου, η φυλακή σου και τα κλειδιά της. Είναι η γεύση, το φιλί και το όνειρο.

Είναι μόνο εσύ. Και η αναπνοή μου που κόβεται κάθε που καίω μαζί σου.

Μαρία Χρονιάρη

Κείμενο από την στήλη μου "Όταν ο λύκος είναι εδώ" στο Πολιτιστικό Magazino Ologramma. Δείτε κι εδώ: https://ologramma.art/thelg-eisi/?fbclid=IwAR0SChtFZw_ZOxPbXmuq3tfG3WQmsn2pqb0bLAoTlk4Q1WnuqWX6354aKPw

Η ΣΕΛΗΝΗ ΕΣΥ

Όταν γεμίζει η Σελήνη δείχνει πάντα μόνο εσένα. Η εκπομπή της Δευτέρας 17 Ιουνίου 2019 παρέα με την πρώτη πανσέληνο του καλοκαιριού. Που όπως πάντα την είδαμε από την πλευρά της Εκάτης.

Καλή ακρόαση!