DEAF RADIO – ALARM: Ένα λάγνο road trip

Τα τελευταία χρόνια, αυτό που γίνεται στα μέρη μας είναι άξιο αναφοράς. Η Underground μουσική σκηνή, μας έχει χτυπήσει την πόρτα δίνοντας βροντερό παρόν. Το θέμα είναι, ότι αυτό υπάρχει σε κάθε είδος μουσικής και είμαι πραγματικά χαρούμενος.

Ως πρώτη μου κριτική δεν επέλεξα κάτι πρόσφατο, αλλά μια Ελληνική μπάντα η οποία ελπίζω να μας μαγνητίσει τα επόμενα χρόνια, γιατί έχουμε ανάγκη από τέτοιους ήχους και τέτοιες world class παραγωγές.

Το ντεμπούτο τους, “Alarm”, ήχησε σαν βόμβα τον περασμένο Ιανουάριο. Είχα να ακούσω καιρό τόσο μεστό και σέξι Stoner Rock. Right to the porno list. Αυτοί είναι οι Deaf Radio.

Σε πρώτη ακρόαση, η σύνδεση με τους Queens of the Stone Age είναι αναπόφευκτη. Στην συνέχεια όμως, ακούγοντας περισσότερες λεπτομέρειες, η μπάντα δεν είναι άλλος ένας κλώνος του επιτυχημένου σχήματος του Josh Homme. Είναι αρκετά δύσκολο σήμερα να ακούγεται κάτι πρωτότυπο και να μας δίνει καινούρια μουσικά ερεθίσματα. Ειδικά σε αυτού του είδους τη μουσική.

 Τα “Revolving Doors” και “Trapped” μας δείχνουν μια διαφορετική πλευρά της μπάντας και αυτό τους κάνει original. Δένουν όλες τις επιρροές που έχουν στον ήχο τους και μας βάζουν σε μια νέα ατμόσφαιρα, και αυτά τα δυο κομμάτια είναι και η ταυτότητα του ήχου τους. Δεν γίνεται πάντα όλες οι μπάντες να βγάζουν μια καινοτομία. Υπάρχουν άλλα θέματα τα οποία μπορούν να μας κρατήσουν, και αυτό είναι η ευχαρίστηση που σου δίνει απλόχερα αυτό το άλμπουμ!

Αυτά τα απλά αλλά δυνατά ριφς, που σου βγάζουν το πιο σεξουαλικό σου ένστικτο. Και αυτό είναι η Stoner Rock. Απλή, όμορφη και ελεύθερη. Μια ευχαρίστηση στα όρια της αμαρτίας και όχι μια καινοτομία.

Το “Alarm” των Deaf Radio είναι ένα λάγνο road trip.

Χάρης Τσιλόπουλος

Δείτε εδώ:
http://www.postmodern.gr/deaf-radio-alarm-ena-lagno-road-trip/

ΗΡΕΜΙΑ

Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν στον φωτογράφο Χάρη Τσιλόπουλο

Σ’ ακούω ηρεμία

Στα σωθικά μου αντηχείς

Εναρμονίζεις τους φόβους μου

και ξανά πάλι μεθάς

Σ’ ακούω ηρεμία

Μια μελωδία παράφωνη

αντλείται και μπορεί

Μα άοσμη πλανάται

Άχρωμα μου δίνεσαι

μου κρύβεσαι υπέροχα

Και γίνομαι ωχρόφαιος

λογικός και επιπόλαιος

Παράφρον θέμα

μοιάζει πλέον αυτή η ησυχία

Κυλά και χάνεται

Και πότε -  πότε επαναφέρεται

Χάρης Τσιλόπουλος

ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

(20/3/1976 - 20/7/2017)

Ο Τσέστερ Τσαρλς Μπένινγκτον (Chester Charles Bennington), γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1976. Ήταν Αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης. Ήταν ο κύριος τραγουδιστής του nu metal συγκροτήματος Linkin Park, ενώ είχε συμμετάσχει και στο συγκρότημα Grey Daze, μεταξύ άλλων. 

Ο Μπένινγκτον βρέθηκε κρεμασμένος στο διαμέρισμα του στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια στις 20 Ιουλίου του 2017, λίγους μόλις μήνες μετά τον θάνατο με τον ίδιο τρόπο του κολλητού φίλου του Αμερικανού μουσικού Chris Cornell. Ήταν και οι δύο από τους καλύτερους της γενιάς τους. Και οι δύο πάλευαν χρόνια με την κατάθλιψη.

"Take me down to the river - bend.

Take me down to the fighting end.

Wash the poison from off my skin

Show me how to be whole again.

'Cause i'm only a crack in this castle of glass.

Hardly anything left for you to see."

Ο ΣΤΑΧΤΥΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-

θαρροῦσα ὡς τώρα...

πῶς ὅλα τὰ πράματα

βαδίζουν στὴ γῆ

μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.

Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.

Ἡ Θλίψη χλωμή.

Ὁ Ἔρωτας ρόδινος

Ο Θάνατος μαῦρος.

Ἔτσι θαρροῦσα...

Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,

μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.

Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.

Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα...

Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.

Ἔτσι νόμιζα.

Μενέλαος Λουντέμης

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Αύριο συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος από την ημέρα που ο Θάνος Ανεστόπουλος - frontman και ψυχή του συγκροτήματος "Διάφανα Κρίνα" - πέρασε στην άλλη όχθη, σε "μια γη που ανατέλλει". Υπάρχουν κάποιες απώλειες που δεν τις συνηθίζεις ποτέ. Απλά προσπαθείς να βαδίζεις αρμονικά δίπλα τους, κρατώντας πάντα στην ψυχή σου την αγάπη για τον άνθρωπο που έφυγε και τις στιγμές που ζήσατε. Έτσι κι εμείς, που γνωρίσαμε, αγαπήσαμε, ζήσαμε με τον Θάνο, ένα χρόνο τώρα ο καθένας με τον δικό του τρόπο, προσπαθούμε να κρατάμε ζωντανά όλα εκείνα που μας έδεσαν. Και είναι πολλά.

Πριν τρία χρόνια ο Θάνος ήταν καλεσμένος στον σταθμό μας http://magazen.gr/ και την εκπομπή της Εύας Κακλειδάκη "Το μήλο της Εύας" κι έδωσε μια πολύ όμορφη όμορφη συνέντευξη. Ανοίγοντας όπως πάντα την καρδιά του. 

Ας είσαι αναπαυμένος φίλε μας...




Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το Live της επανένωσης των "Διάφανων Κρίνων" προς τιμήν του Θάνου, που έγινε στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου 2015 στην Τεχνόπολη, Γκάζι

Η ΜΑΡΙΑ

Η Μαρία με τη λευκή φωνή.

Το λερωμένο φόρεμα.

Τα αγουροξυπνημένα μαλλιά.

Χιλιάδες φορές γεννημένη απ’ τα λάθη της.

Που περπατούσε χιλιόμετρα

για να διανύσει την απόσταση ενός βλέμματος.

Κι ας φοβόταν το σκοτάδι, επιστρέφοντας.

Και τα πουλιά που πετούσαν χαμηλά

όταν συννέφιαζε, φοβόταν.

Με χέρια μπερδεμένα απόδιωχνε τον ίσκιο τους

ρίχνοντας μαύρο ψωμί στον ουρανό.

Και το μέτωπό της έμενε αφύλαχτο.

Η Μαρία που γεννήθηκε με τα γόνατα θυμωμένα.

Χωρίς να βγάλει άχνα

όταν επίμονα τη ρώτησαν, «γιατί».

Μόνο ξεχνούσε επίτηδες

τα συρτάρια ανοιχτά, μεγαλώνοντας.

Κι ήξερε πως κανείς δε θα τη μάλωνε γι αυτό.

Νιόβη Ιωάννου 

La Ballade of Lady and Bird

Ένα υπέροχο βίντεο μάθημα ζωής για την ζωή.

Μαρία Χρονιάρη

ΑΝΩΓΕΙΑ: Η ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

Φωτό: Ανώγεια, 1945, μετά το Ολοκαύτωμα

Η καταγωγή μας, καθορίζει κατά ένα βαθμό μικρό ή μεγάλο, την ψυχή μας. Αυτό που είμαστε κι ίσως αυτό που θα γίνουμε. Εγώ, κατάγομαι από ένα μοναδικό χωριό του Ψηλορείτη, τα Ανώγεια. Χώρο πολιτισμού, χώρο ιστορικής και όχι μόνο μνήμης, χώρο μαρτυρικό. Το χωριό μου, ισοπεδώθηκε καιόμενο τρεις φορές, μα στάθηκε στα πόδια του, χάρη στη λεβεντιά και την ψυχή των κατοίκων του. Που δεν λιποψυχούν και δεν γονατίζουν. Που ζουν ελεύθεροι γιατί η ψυχή τους μόνο αυτό γνωρίζει.

Εκείνων των Κουρητών που ανάθρεψαν τον Δία. Περήφανη για τις ρίζες και την καταγωγή μου, μεγάλωσα με διηγήσεις της γιαγιάς μου για τις καταστροφές στο σπίτι μας, για τις στερήσεις, για την πίστη στις αξίες και τα ιδανικά των Ανωγειανών. Κι έμαθα από πολύ μικρή, πως να είμαι κι εγώ κομμάτι αυτής της ιστορίας. Και να ήθελα να κάνω αλλιώς, απλά δε γινόταν. Είναι θέμα γονιδίων. 

Από τις 28 Ιουλίου 2017, προβάλλεται στις οθόνες στις στάσεις του ΜΕΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ, ένα βίντεο για το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων, κάνοντας συμμέτοχους στην ιστορία μας, όλους όσοι το παρακολουθούν. Στις 13 Αυγούστου ημέρα ιστορικής μνήμης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, θα βρίσκεται στ' Ανώγεια και θα ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης. 

Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο αναφορικά με το βίντεο που ήδη προβάλλεται από την διαδικτυακή εφημερίδα "ΑΝΩΓΗ", καθώς και το βίντεο για όσους δεν κυκλοφορείτε με το ΜΕΤΡΟ. Αξίζει να διαβάσετε, αλλά και να δείτε.

"Οι κάτοικοι της Αθήνας, θα παρακολουθούν από σήμερα Παρασκευή 28 Ιουλίου στις οθόνες στις στάσεις του Μετρό, ένα υπέροχο βίντεο, αφιερωμένο στα Ανώγεια των αγώνων, τα Ανώγεια του Πολιτισμού, τα Ανώγεια των Ολοκαυτωμάτων και του ξεριζωμού. Πρόκειται για μια εξαιρετική παραγωγή από τον Δήμο Ανωγείων, με την αφιλοκερδή βοήθεια από τον τηλεοπτικό σταθμό ΚΡΗΤΗ TV, καθώς και τη βοήθεια του διευθύνοντα συμβούλου του Διοικητικού συμβουλίου και των διευθύνσεων της ΣΤΑΣΥ. Μέχρι και τις 13 Αυγούστου, ημέρα τιμής και μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων από τους Ναζί, το δίλεπτο αυτό βίντεο, συμπυκνωμένο σε ένα λεπτό  θα εμφανίζεται ανά τακτά διαστήματα στις οθόνες σε στάσεις του Μετρό των τρόλεϊ και του Ηλεκτρικού και θα δείχνει στους κατοίκους της πρωτεύουσας, τα δεινά που πέρασαν τα Ανώγεια των τριών Ολοκαυτωμάτων, τα οποία όμως ξεπέρασαν με αγώνες και Πολιτισμό και στάθηκαν στα πόδια τους ξανά.

Ανώγεια, η αετοφωλιά του Ψηλορείτη, όπως αναφέρεται στο ξεκίνημα του βίντεο, με εικόνες στη συνέχεια από το Ιδαίον Άντρο, το λίκνο που ανατράφηκε ο Δίας, τα χιλιάδες χρόνια συνέχειας μέσω της ιστορικής Ζωμίνθου. Τα Ανώγεια τόπος Αντίστασης και Πολιτισμού, οι 161 νεκροί και οι 940 ισοπεδωμένες οικίες, περνούν με εικόνες από το υπέροχο αυτό βίντεο, διανθισμένες και με τον Πολιτισμό των Ανωγείων, τη μουσική, την ποίηση και τους ανθρώπους που κρατούν ψηλά αυτό τον τόπο. Μια εξαιρετική παραγωγή του Δήμου Ανωγείων και της ΚΡΗΤΗ TV που όλοι αξίζει να δείτε, και που από σήμερα θα εμφανίζεται παντού και στην Αθήνα.

Μιλώντας στην “Α’ ο δήμαρχος Ανωγείων Μανόλης Καλλέργης αναφέρει σχετικά:” Ήταν μια πρωτοβουλία μας να κάνουμε αυτό το βίντεο, που θα παίζει από σήμερα μέχρι και τις 13 Αυγούστου στην Αθήνα και θα θυμίζει σε όλο τον κόσμο τα δεινά του φασισμού και τα συντρίμμια που άφησε στον τόπο μας. Κανείς μας δεν ξεχνά. Πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω θερμά τόσο την ΚΡΗΤΗ TV, την  ΣΤΑΣΥ και τα μέλη της Πολιτιστικής επιτροπής του Δήμου, Μπαγκέρη Μαίρη και Καλομοίρη Αγάπη για την τεράστια βοήθεια που μας προσέφεραν ώστε να δημιουργηθεί αυτό το βίντεο.” καταλήγει."

Πηγή:

http://www.anogi.gr/p22857

ΧΑΡΑΜΑΔΑ

Ένα ρήγμα βουβό κατοικεί

στη μορφή σου

Είναι αυτά που φοβάσαι

και αποφεύγεις να δεις

Κλέβω συνέχεια τα χνάρια σου

απ' τις φωτογραφίες

για να διασώσω τα θαύματα

τις μικρές σου στιγμές που ανόθευτα υπήρξαν

Έμαθα να αγκαλιάζω

κάθε αδυναμία σου

κάθε πληγή

που τα χέρια σου δείξαν

κάθε γιατί που σε κάνει

να είσαι

Και για όλα αυτά μονάχα ένα σου ζήτησα

Σαν δραπετεύει το φως

να ανάβεις το γέλιο σου

ν' ακουμπάω την ψυχή μου

Μ. Χρονιάρη 

Από την ποιητική συλλογή "Μετά από αυτό που προηγήθηκε", εκδ. Σοκόλη, 2020 

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ VOL. 3

Όταν η ψυχή ακούει στο όνομα αυτής της μελωδίας.Όταν σε φωνάζουν έτσι. Όταν ζεις αυτόν τον τρόπο. Όταν τα μάτια.

Μαρία Χρονιάρη

H μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Η μουσική ενώνει. Δεν γνωρίζει φυλές και σύνορα, γιατί πολύ απλά η μουσική δεν έχει σύνορα.

Σε μια καταπληκτική εκτέλεση στην κορυφή του κόσμου, στα Ιμαλάια, το συγκρότημα ΑΝΝΑ RF (Roy Smila and Ofir J. Rock) στέλνει μήνυμα μέσω της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη.

Οι ΑΝΝΑ RF κατάγονται από το Ισραήλ και παρουσιάζουν ένα μίγμα μεταξύ δυτικής και ανατολίτικης μουσικής, συνδέοντας αρχαία και μοντέρνα μουσικά όργανα, συνδυάζοντάς τα με ηλεκτρονικό ήχο! Όπως οι ίδιοι αναφέρουν "το παρελθόν, συναντά το παρόν σε έναν ήχο του μέλλοντος".

Ο ΜΟΝΑΧΟΛΥΚΟΣ

Ήτανε μια φορά κι ένα καιρό ένας μοναχόλυκος που μιλούσε όμορφα στις σιωπές. Τον αγαπούσαν οι λίμνες που αντιφέγγιζαν τις λιακάδες του Θεού στα βουρκωμένα νερά τους, σαν τις θωρούσε. Τον πρόσμεναν με λαχτάρα κάθε δείλι τα σύννεφα, να τα πάρει αγκαλιά, να ταξιδέψουν πέρα μακριά, στα αλαργινά του ουρανού, εκεί που η βροχή όλη, τα καρτερούσε μαζεμένη. Κάθε βράδυ άναβε τους καθρέφτες των ματιών του, άνοιγε τις ξώπορτες των χειλιών, και ζωγράφιζε φιλόξενες σιωπηρές πατρίδες, να 'χουν οι εξόριστες φωνές μια γη να ζεσταθούν.

Ακούστηκε στα πέρατα η φήμη του πως γιατροπόρευε κάθε παράφωνη βουή και καραβάνια αρρώστων έρχονταν να τον απαντήσουν. Τους σκιαζόταν τους ανθρώπους όμως. Τους έτρεμε. Τους φοβόταν, όπως η ερημιά το βουερό τύμπανο. Και έτρεχε κάθε που τον πολιορκούσαν οι αλαλαγμοί τους. Και ριχνόταν αναστατωμένος στο κατόπι της σκιάς του και την έσπρωχνε με όση δύναμη είχε. Πίσω της να χωθεί, να χαθεί.

Όταν έμενε μόνος, άρχιζε και πάλι να υπηρετεί τις γυμνές κραυγές των βουνών, να γλείφει απαλά τις πληγές των φύλλων, να σταλάζει απανεμιά στις αντάρες της θάλασσας, να δένει τους σπασμένους λυγμούς της άπνοιας, με μικρά χρωματιστά κορδελάκια μελτεμιού. Η μεγάλη του τέχνη ήταν όμως να μαζεύει τις σκόρπιες λέξεις. Αυτές που άφηναν ξωπίσω τους οι άνθρωποι αξόδευτες, με τσαλακωμένα τα φωνήεντα, με χτυπημένα στις γωνίες τα σύμφωνα να παρασύρονται αναίτια από χείλια σε χείλια.

Τις τοποθετούσε απαλά στα χέρια του, τις έλουζε, τις στόλιζε, τις χάιδευε με αγάπη και μετά τις έθαβε βαθιά στα μέσα του, να τις έχει για στρώμα τους χειμώνες.

Δεν ήξερε το όνομα του. Μάλλον δεν είχε ένα όνομα, είχε πολλά, για να μπορεί να κλειδώνει πάνω τους όλες τις ανομάτιστες βουές.

……………………………………………………………………………

Όταν τον δεις, μη του μιλήσεις. Θα νιώσει τον κόμπο που σου φράζει το λαιμό. Θα τον αφουγκραστεί. Θα ‘ρθει σιγά- σιγά σιμά σου και θα ψάξει με το σκουριασμένο βλέμμα του, πούθε τρέχει ο λαβωμένος ήχος. Ναι… θα σου διώξει μακριά τα γρέζια από τις λέξεις που πονάν τα αφτιά σου… Τις ανείπωτες υποσχέσεις που δεν άκουσες ποτέ.

Πικρό κατάπικρο το στόμα, θα στο γλυκάνει με την ανατροπή του παραμυθιού. Με την κατολίσθηση του.

Με την έκθαμβη θέα που κρύβεται στο τέλος του.

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο χρόνος, ο ανίκητος αυτός εχθρός και φίλος, περνάει γρήγορα. Έτσι λοιπόν, εχθές στην εκπομπή "Πάντα η Εκάτη", κάναμε την τελευταία μας ραδιοφωνική βόλτα στους δρόμους της πόλης. Διανύσαμε μαζί αυτή τη διαχωριστική γραμμή, μεταξύ όσων ήρθαν κι εκείνων που έφυγαν, με παρέα πάντα τα τραγούδια που αγαπάμε κι όσα μας δίνουν ελπίδα και ζωή.

Κρατώντας βαθιά μέσα μας τη ζέστη που γεννάει η αλήθεια της ψυχής. Και το κόκκινο χρώμα της.

Καλή ακρόαση.