ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΟΣΟΥΣ ΑΓΑΠΟΥΝ

(1947-2017)

Εχθές έγινε η κηδεία του θείου μου, Λευτέρη Καπώνη. Παρόντες, όσοι τον αγαπούσαμε πραγματικά. Όσοι πέρα από τον σεναριογράφο των επιτυχιών, ξέραμε τον άνθρωπο. Το πνεύμα του και την ψυχή του. Οι αληθινοί φίλοι του και η οικογένειά του. Όσοι δηλαδή, πραγματικά πονάμε για τον χαμό του.

 Δεν μπορώ να μην σταθώ με πίκρα, στην απουσία πολλών καλλιτεχνών - κυρίως ηθοποιών - που έγιναν γνωστοί και αγαπητοί, μέσα από τα σενάρια που ο Λευτέρης Καπώνης έγραφε. Που όσο ήταν ακμαίος και εν ζωή, τον "αγαπούσαν". Τον είχαν ανάγκη βλέπετε, για να μπορεί το "εγώ" και η ματαιοδοξία τους, να πηγαίνει κι ένα σκαλί παραπάνω. 

Ο θείος μου δεν είχε ανάγκη από χειροκρότημα. Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορία μεγάλη, που κυνηγήθηκε στη χούντα, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και ποτέ δεν καπηλεύτηκε την μνήμη που ο ίδιος δημιούργησε. Σεμνός και ταπεινός, μέσα σε χαρτιά και βιβλία, έζησε τη ζωή του με πάθος και απαλά. Ακριβώς όπως έφυγε.

Με λύπη για άλλη μια φορά, συνειδητοποιώ την αχαριστία των ανθρώπων και κλείνομαι όλο και περισσότερο, στον στενό πυρήνα του εαυτού μου.

Σας φοβάμαι, ω άνθρωποι. Και σας φοβάμαι ακόμη περισσότερο, όταν αγαπάτε.

Θείε, θα είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε και θα ζεις πάντα μέσα μας. Και σε ό,τι με αφορά, θα συνεχίσω με τον δικό μου τρόπο, αυτό που χθες μου ζητήθηκε.

Καλό παράδεισο καλέ μου.

Διαβάστε κι εδώ:

http://www.avgi.gr/article/10976/8203694/pethane-o-gnostos-syngrapheas-kai-senariographos-leuteres-kapones

ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΖΩΗΣ

Στο δρόμο, τα ίχνη των ανθρώπων σιγά - σιγά έσβηναν και τη θέση τους έπαιρναν μελωδίες, που έκαναν ακόμη και τα κτίρια, να αλλάζουν σχήμα και μορφή. Όλα εναρμονίστηκαν με τον ουρανό. Έναν ουρανό που ζητούσε ζωή. Του την έταξα, του την έβαλα στα χέρια και λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αποχώρησα πατώντας στις άκρες των δαχτύλων μου για να μην τον τρομάξω.

Μαζί μου ήταν κι η Εκάτη, για να σιγουρευτεί πως το φως δεν πρόκειται να σβήσει...

Καλή ακρόαση.

ΙΣΩΣ ΠΟΤΕ

Μια προσευχή. Για σένα, για μένα, για τα χέρια μου που στέκουν απλωμένα, κοιτώντας προς το μέρος απ' το οποίο ποτέ δεν έρχεσαι.

Οι μουσικές της Δευτέρας 22 Μαϊου και η παρουσία της Εκάτης, να βοηθάει να μην σπάσει η απουσία σου.

Καλή ακρόαση!

ΓΥΜΝΑ ΧΕΡΙΑ

Κανεὶς δὲ θὰ μάθει ποτὲ μὲ πόσες ἀγρυπνίες συντήρησα τὴ ζωή μου, γιατί ἔπρεπε νὰ προσέχω, κινδυνεύοντας κάθε στιγμὴ ἀπ᾿ τὴν καταχθόνια δύναμη, ποὺ κρατοῦσε αὐτὴν τὴν ἀδιατάρακτη τάξη, φυσικά, ὅπως ἤμουν φιλάσθενος, τέτοιες προσπάθειες μὲ κούραζαν, προτιμοῦσα, λοιπόν, πλαγιασμένος νὰ βλέπω κρυμμένο τὸ μυστικὸ ποὺ φθείρουμε ζώντας, καὶ πῶς θὰ ἐπιστρέψουμε μὲ ἄδεια χέρια

καὶ συχνὰ ἀναρωτιόμουν, πόσοι νὰ ὑπάρχουν, ἀλήθεια, στὸ σπίτι, καμιὰ φορᾷ, μάλιστα, μετροῦσα τὰ γάντια τους γιὰ νὰ τὸ ἐξακριβώσω, μὰ ἤξερα πὼς ἦταν κι οἱ ἄλλοι, ποὺ πονοῦσαν μὲ γυμνὰ χέρια, ἄλλοτε πάλι ἔρχονταν ξένοι ποὺ δὲν ξανάφευγαν, κι ἂς μὴν τοὺς ἔβλεπα, ἔβλεπα, ὅμως, τοὺς ἁμαξάδες τους ποὺ γερνοῦσαν καὶ πέθαιναν ἔξω στὸ δρόμο,

ὥσπου βράδιαζε σιγὰ σιγά, κι ἀκουγόταν ἡ ἅρπα, ποὺ ἴσως, βέβαια, καὶ νὰ μὴν ἦταν ἅρπα, ἀλλὰ ἡ ἀθάνατη αὐτὴ θλίψη ποὺ συνοδεύει τοὺς θνητούς.

Τάσος Λειβαδίτης

ΚΑΘΩΣ ΕΛΕΙΠΕΣ

Για να διανύσεις το σκοτάδι, πρέπει να είσαι γεμάτος φως. Και να ξέρεις να αντέχεις τη λάμψη. Νύχτα Δευτέρας κι εμείς στην εκπομπή, αγκαλιάσαμε το φωτεινό μας σκοτάδι. Με τη βοήθεια της μουσικής. Και της Εκάτης.

Καλή ακρόαση.

ΜΗ ΓΛΙΣΤΡΗΣΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ

Καμιά φορά σε συναντώ μέσα στις τσέπες του μπουφάν μου. Έχουν μείνει αμυδρά τα δακτυλικά σου αποτυπώματα. Σαν γροθιά από το σφίξιμο των χεριών μας, όταν περπατούσαμε στους δρόμους και γέμιζε ο κόσμος χρώματα. Και σε έσφιγγα όσο πιο δυνατά μπορούσα, για να μη φύγει ο κόσμος απ' τα χέρια μου. Μη γλιστρήσει και πέσει η ζωή μας. 

Απόψε βρήκα μια μικρή μας στιγμή κάτω απ' το μαξιλάρι. Για ώρα κοίταζα το φως της. Κι έκλαψα. Για όλα αυτά που σκότωσες, μα τα είπες αγάπη. 

Μαρία Χρονιάρη


Music by: Andrian Von Ziegler

ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ

Καθημερινά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους απολογισμούς μας. Τις πράξεις και τις παραλείψεις μας. Τα "θέλω" που πνίξαμε και τα "μπορώ" που στερούμαστε για να διακοσμούν τη ζωή τους οι άλλοι. Πέφτεις - σηκώνεσαι, πληγώνεσαι και πονάς, αλλά στο τέλος, όταν καταφέρνεις να μείνεις όρθιος μετά από τις διαρκείς πτώσεις, ξέρεις καλά πως όλο το παιχνίδι παίζεται στο γήπεδο που εσύ θα επιλέξεις. Αρκεί να κρίνεις σωστά.

Νύχτα Δευτέρας, μουσική ροκ στην εκπομπή και τα ηχεία εντός να γράφουν στο τέρμα.

 Καλή ακρόαση!

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Έφυγες με την ίδια αξιοπρέπεια με την οποία έζησες. Μας έμαθες να αγαπάμε τους ανθρώπους και να χαϊδεύουμε τα λάθη και τα πάθη τους. Μεγάλωσα με τις λέξεις και τα φωτεινά ζεστά μάτια σου. Σε θυμάμαι πάντα με το πλατύ γέλιο σου, να μου μιλάς για τον Θεό, για τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, για την ψυχή και τις πληγές της. Να κάνεις βόλτες στην πλατεία του Αγίου Μηνά, με το καπελάκι και τα γυαλάκια σου.

Κάναμε τόσα ταξίδια καρδιάς, όσα ποτέ του κανείς δε θα κάνει. Κι όσες φορές βιάστηκα για το ταξίδι στην άλλη όχθη, έγινες βουνό για να το αποτρέψεις. Κάθε που το ρολόι θα δείχνει 6, τα μάτια μου θα κοιτούν στον ουρανό για να δουν τα δικά σου, καθώς ξέρω πως πάντα εδώ θα έχεις στραμμένο το βλέμμα σου. Από την περασμένη Τρίτη, τα χρώματα σώπασαν και οι μαντινάδες πια δεν θα έχουν ρυθμό. Κι η Κρήτη που αγάπησες, θα σε αγκαλιάσει σφιχτά - μάνα κι αυτή πονεμένη - που ξαναγυρνάς κοντά της. 

Θα κάνω όσα σου υποσχέθηκα κι ακόμη τόσα, για να γελάς από εκεί ψηλά και να φωτίζεις τον δρόμο μας. Εκείνοι που αγαπάς δεν πεθαίνουν ποτέ. Κι ας φεύγουν. Θα τα ξαναπούμε εκεί που υπάρχει μόνο φως κι αγάπη. 

Καλή στρατιά και καλή μετάβαση λατρεμένε μου θείε Φώτη.

ΕΣΥ

Σε αγαπάνε τα χέρια μου.

Μ. Χρονιάρη

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ

Η Ντέπη Χατζηκαμπάνη είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού. Πολυτάλαντη και πολυπράγμων, αγαπάει τις λέξεις και τις κάνει τραγούδια, παραμύθια, ποιήματα. Τους δίνει χρώματα, ρυθμό και ζωή. Αναπνέει την αλήθεια τους και την καταθέτει δίχως φόβο, μα με πάθος κι ένταση. Όπως δηλαδή ακριβώς τις βιώνει. 

Τον Μάρτιο κυκλοφόρησε το τέταρτο συγγραφικό της πόνημα από τις εκδ. Αίτιον, με τίτλο ..." στο μέλλον". Ένα βιβλίο - ημερολόγιο καταστρώματος, γεμάτο από ζωντανή πραγματικότητα. Με την υπόσχεση εκείνου του μέλλοντος που της αξίζει και δικαιούται.

Την Παρασκευή 24 Μαρτίου 2017, έγινε η πρώτη παρουσίασή του στο Μποέμ, στο Καλαμάκι, κι είχα τη χαρά να μιλήσω για το βιβλίο. Λέξεις που τις αγάπησα, που με συγκίνησαν, που μου έταξαν. Ένα επιβεβαιωμένο μέλλον.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΦΟΜΟΙΩΘΕΙ

Τρίτη εμφάνιση. Συγκρατώ τη σταθερή εξέλιξη των υφολογικών εμπεδώσεων. Οι αποτιμήσεις διατηρούν την καρυωτακική τους απόκλιση. Οι στίχοι αποδεικτικοί, λιτοί, κομίζουν αποστάγματα βιωματικών συνθηκών. Η τελική διατύπωση κερδίζει σε ενάργεια.

Διακρίνω τα εξής για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής: 

«Η αλήθεια είναι

πως στην πραγματικότητα

τίποτε

δεν είναι

πραγματικό

παρά μόνο

δυο τρία καλοκαίρια

απομεινάρια

μιας άδικης προσπάθειας

να αποφύγεις την αλήθεια.».

Το μάθημα του Οδυσσέα Ελύτη έχει στο μεταξύ αφομοιωθεί. Οι αφορισμοί διακρίνονται τόσο για την καθαρότητά τους, όσο και για την αιφνιδιαστική τους κατάληξη. Έστω παράδειγμα: 

«Υπάρχει

μια αθωότητα

που μας κάνει

ένοχους ομορφιάς.».

Το εγώ καταφεύγει συχνά πυκνά στις παρυφές του φαντασιακού. Εκεί αναβιώνει, εκεί επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται ως Ισχύς. Ξεχωρίζω: 

«Όμως εγώ που είμαι σκόνη

κι αέρας

και λυγμός λύκου

Λίγο πριν πουν την τελευταία λέξη

Έβγαλα ένα ουρλιαχτό

Κι έγινα όνειρο.».

Γιώργος Βέης, Ποιητής και Κριτικός Λογοτεχνίας

Η κριτική και διεισδυτική ματιά του Γιώργου Βέη για την ποιητική συλλογή "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014, όπως δημοσιεύθηκε στο Τριμηνιαίο Περιοδικό Ποίησης, Τα Ποιητικά, που κυκλοφορεί.

Διαβάστε κι εδώ:

https://apopeirates.blogspot.gr/2017/03/blog-post_93.html

http://www.govostis.gr/product/1474/ta-poiitika-teyxos-25.html

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Τα Θεία Πάθη, πάντα θα αποτελούν μια αφορμή αλλά και μια αιτία, για να σκύβουμε μέσα μας και να κοιτάμε βαθιά την ψυχή μας. Ο Γολγοθάς δεν ήταν μόνο για Εκείνον. Συνεχίζεται ανά τους αιώνες, καθημερινά για κάθε άνθρωπο πάνω στη γη. Με ταπεινότητα και υπομονή ας τον διαβαίνουμε κι ας βοηθάμε και τους συνανθρώπους μας να τον περπατήσουν. Με όποιο τρόπο ο καθένας μπορεί.

Η συγχώρεση και η αγάπη - έννοιες αλληλένδετες - ας είναι το φως που θα μας οδηγεί πάντα στη λύτρωση. Είναι αρετές απαραίτητες και αναγκαίες, για να τις φέρουμε όλοι και να τις μεταδίδουμε. Στόχος πάντα ο εσώτερος εαυτός και η βελτίωσή του.

Στην χθεσινή εκπομπή της πρώτης νύχτας της Εβδομάδας των Παθών, με την βοήθεια της μουσικής, προσπαθήσαμε να κάνουμε ένα εσωτερικό ταξίδι, εναρμονιζόμενοι με τη σιωπή και την κατάνυξη που επιτάσσουν οι μέρες αυτές.

Καλή ακρόαση.