ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Τελευταίος μήνας του Φθινοπώρου. Γενέθλιος μήνας, μήνας ζωής. Κάθε εποχή έχει τους ανθρώπους που της μοιάζουν. Φέτος ο Νοέμβρης δεν θα έχει φωνή. Θα κυλήσει σαν νερό μέσα από τα δάχτυλα. Σαν αίμα στον καθετήρα. Τα γενέθλια θα είναι άλλη μια ευκαιρία γέννησης. Για τρίτη φορά, μια ψυχρή αίθουσα με λευκούς τοίχους θα σημάνει την αλλαγή. Μια μάσκα και η φωνή του θεράποντα να λέει: "Μέτρα ανάποδα Μαρία". Θα μετρήσω. Κι όταν ανοίξω τα μάτια όλα πάλι θα είναι αλλιώς. 

Αλλάζουμε όλοι. Κάθε μέρα, μέσα στη μέρα, μέσα στη ζωή της ζωής μας. Κυρίως μέσα στη σιωπή. Και στην αξιοπρέπειά της. Οι άνθρωποι, είμαστε ταξίδια. Άλλοτε όμορφα, άλλοτε δύσκολα, άλλοτε γελαστά κι άλλοτε δακρυσμένα. Ένα τέτοιο ταξίδι είναι και το δικό μου αυτόν τον μήνα. Ξαφνικό, απρόσμενο, φοβισμένο αλλά με ελπίδα.

Πως η ζωή για άλλη μια φορά θα χαμογελάσει με φως. Και η αίθουσα αναμονής για εκείνους που θα περιμένουν να ανοίξει η πόρτα, θα γεμίσει με άνοιξη μέσα στο φθινόπωρο όταν ο άνθρωπος με την μπλέ στολή, βγάλει τη μάσκα και πει: "Όλα πήγαν καλά. Περιμένουμε να ξυπνήσει".

Γεννήθηκα μια Πέμπτη 4 Νοεμβρίου μεσημέρι. Θα ξαναγεννηθώ μια Τρίτη πρωί. Θα σας δω, αλλαγμένη πια, απαλλαγμένη από εκείνο που μεγάλωσε επικίνδυνα και πρέπει να φύγει. Με άλλα μάτια απέναντι στη ζωή. Με άλλα όνειρα. Και γεμάτη ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό, που κάθε φορά μου δίνει και μια νέα δοκιμασία για να μάθω να κραυγάζω ζωή.


Καλό μήνα σε όλους !

ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Θέλει τόλμη και θάρρος σε μια κοινωνία που από το σχολείο εξασκείται στη χειραγώγηση των μυαλών, να στέκεσαι όρθιος και να υπερασπίζεσαι την αλήθεια και το θάρρος της γνώμης σου. Το να σκέφτεσαι και να αμφισβητείς, είναι βαθιά επαναστατικές πράξεις. Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα είναι. Κι ας προσπαθούν να μας τα μάθουν όλα αλλιώς.

Μ. Χρονιάρη

"ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΦΟΥΣ" ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ - ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ

Την Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016, ο Σταύρος Σταυρόπουλος κι εγώ, ήμασταν καλεσμένοι στην ραδιοφωνική εκπομπή των Θέκλα Τσελεπή και Δημήτρη Πουλικάκου "Καθόμαστε στο Κόκκινο", στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο, όπου παρουσιάσαμε το βιβλίο μας "ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΦΟΥΣ", εκδ. Βιβλιόραμα 2015.

 Μια εκπομπή πλαισιωμένη από υπέροχη μουσική, σε μια συζήτηση για την ζωή και την ποίηση. Ο θείος Νώντας έλειπε εκείνο το βράδυ. 

Καλή ακρόαση!

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ

Ευχαριστώ πολύ τον μεταφραστή Mario Dominquez Parra, για την μετάφραση στα Ισπανικά ποιημάτων μου από την ποιητική συλλογή "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014. Διαβάστε ένα από τα ποιήματα στην ανάρτηση, και τα υπόλοιπα στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

Entonces

Todo es

un pequeño instante

en la oscuridad

Todo es

una fina línea

poco antes de la luz

Todo es

siempre

un hálito

antes

o después

del fin

Τότε

Όλα είναι

μια μικρή στιγμή

μέσα στο σκοτάδι

Όλα είναι

μια λεπτή γραμμή

λίγο πριν το φως

Όλα είναι

πάντα

μια ανάσα

πριν

ή μετά

το τέλος

Διαβάστε τα υπόλοιπα μεταφρασμένα ποιήματα εδώ:

https://logotejnikimetafrasi.wordpress.com/2016/09/05/maria-jroniari-cuatro-poemas/

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.

Περπατάει στα βήματα της ίδιας γνώριμης στράτας. Αργά και μεθοδικά, υπερασπίζεται βέβαια, αποφάσεις και στάσεις. Ζωής. Κατάστασης. Διαδρομής δεδομένης. Στα χρόνια που διένυσε χιλιόμετρα νύχτας, έσπειρε φως στις εντός της πατρίδες. Ίδρυσε χρώματα σε γερασμένες πληγές. Ζωγράφισε θάλασσες στις γκρεμισμένες ασφάλτους.

Ό,τι κι αν έκανε για ένα ήταν σίγουρη: Τώρα όλα τα μάτια της θα κοιτούσαν μπροστά. Οι άνθρωποι που γνώρισε, ιερή μουσική. Στις παρτιτούρες της θλίψης τους, έγραψε με την ίριδα χίλια σονέτα ευχών. Τους μιλάει για θαύματα όλες τις άγρυπνες ώρες. Για τα ανένδοτα κύματα στις γωνίες της ψυχής. Είναι όλα ανάποδα. Είναι όλα σωστά.

Αντιστρέφει τον πόνο που ορίζουν οι λέξεις τους και κρεμάει στις κουρτίνες της μελλοντικές προσευχές. Κρατάει πάντα σφιχτά τα κλειδιά του ουρανού της. Πια καμία σκιά δεν θα λερώσει ορίζοντα. Θα επιτρέψει την είσοδο μόνο σ’ εκείνους που ξέρουν. Που γνωρίζουν καλά να γιατρεύουν ρωγμές.

Την πληγή που τη ρήμαξε, η ψυχή τη θυμάται. Κάτι αόρατα νήματα δείχνουν πάντα το έδαφος για να αλλάζει η σιωπή. Τώρα ό,τι της έκλεψαν, το πήρε πίσω διπλά. Να μεγαλώνει η φωνή της δίχως ίχνος κραυγής. Άλλαξε κατευθύνσεις, διευθύνσεις και γράμματα.

Σκότωσε όλες τις πιθανότητες που της φώναζαν πίσω. Κανένας θάνατος πια δεν γιορτάζει για ‘κείνη. Στο ταξίδι αυτό, έχει ό,τι χρειάζεται. Ξημερώνει στα χέρια της μία νέα ζωή. Και δηλωμένη βαθιά της μια καινούρια πορεία.

Από εδώ και στο εξής, όλος ο κόσμος που όρισε, θα συμβαίνει εξ’ αιτίας της.

Μαρία  Χρονιάρη

Κείμενο από την στήλη μου, "Ιστορίες του ωκεανού", στην εφημερίδα "Η φωνή των Ανωγείων."

Διαβάστε όλη την εφημερίδα εδώ:

http://www.ifonitonanogion.gr/media/files/FWNH-306.pdf

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα

και σχήματα αράχνη

τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά

μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους

καρφωμένα

αίμα

τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμια

η βροχή

και ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά της

το σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα της

μακριά βαθιά πάνω στο βουνό

Το μυαλό μου κουρασμένο

κι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλο

ρολόγια πέφτουν ολοένα και

σπάζουν πάνω στο πλακόστρωτο

σήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμη

απ’ το παράθυρο βγήκε ένα χέρι

μέσ’ στον καθρέφτη φάνηκε έν’ άλλο χέρι

έδερναν τα μεσάνυχτα

μακριά ακουγόταν ένα βογγητό

Όλα όσα βλέπω

τα παράξενα όνειρα μου θυμίζουν εσένα

η νύχτα θυμίζει εσένα

ένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζει εσένα

κι ο τάφος μου θυμίζει εσένα

όλες οι φωτογραφίες, όλα τα χρώματα

όλα μου θυμίζουν εσένα

και όλα τα αγαπώ για σένα

Μίλτος Σαχτούρης

ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΚΙ ΑΝΑΞΙΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,

και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,

χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ’ Αλγέρι και το Σφαξ

θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,

κι εγώ σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,

θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,

οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα `χω πια ξεχάσει,

κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά:

"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει".

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί

και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,

κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,

θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ

σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,

θα `χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ

και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Νίκος Καββαδίας

ΟΛΑ ΟΣΑ

Ήσουν όλα όσα θέλησα ποτέ. Κι ακόμη αρνιέσαι να το μάθειΣ. Κι ακόμη δεν θεΣ.

Μ. Χρονιάρη

ΟΤΑΝ

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους, που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους, που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σ' ολόκληρη τη ζωή τους, επειδή από τότε που ήσαν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό, πάντοτε το ήξεραν.

Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δε μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου, δεν την βρήκα ούτε απ' τον πατέρα μου, ούτε απ' την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου.

Ό,τι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά, ό,τι ξέρω το 'χω αποκτήσει με δικές μου δαπάνες. Δεν έχω ούτε και μιαν έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας, του άγχους, του ιδρώτα, της οδυνηρής εμπειρίας.

Έτσι, νοιώθω σεβασμό γι αυτούς που δεν ξέρουν, γι αυτούς που ψάχνουν, που ψηλαφούν, που σκοντάφτουν. Για εκείνους που η αλήθεια τους είναι εύκολη, αυθόρμητη, αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό, αλλά ομολογώ, πολύ λίγο ενδιαφέρον.

Λουί Αραγκόν

Η ΑΛΛΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Κλείσε την πόρτα σου, Μαρία 

Βλέπω να σκοτεινιάζει.

Μπαίνει το μεσοχείμωνο και θα μας πνίξει η παγωνιά.

Στάζουν απελπισίες τα μάτια σου.

Φόρεσε,τουλάχιστον, εκείνη την κίτρινη λυπημένη ζακέτα τής μάνας σου

κι έλα να περάσουμε τον υγρό διάδρομο.

Έπεσες πάλι στις σφαγές των ανέμων, σα νιφάδα χιονιού.

Σε βλέπω λευκή και τρομάζω. 

Κλάψε Μαρία.

Άλλη ομορφιά απ' τον έρωτα, νομίζω δε μας έμεινε.

Στέλιος Γεράνης

ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΜΟΥ

Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;

Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω;

Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς,

πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω;

Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο,

πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο,

τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσω

σὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω.

Χωρὶς νὰ βλέπεις, πιάνεις ὅτι πιάνω,

μὲ ὁδηγεῖς ἀλλὰ καὶ σ᾿ ὁδηγῶ.

Καὶ τέλος πάντων κάνεις ὅτι κάνω

καὶ εἶσαι ἄλλος, δεύτερος, ἐγώ.

Βρὲ ἴσκιε μου, γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς;

Βρὲ ἴσκιε μου δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς...

Σὲ ἀπαντῶ στὸ σπίτι καὶ στὸ δρόμο

καὶ μοῦ γεννᾷς πολλὲς φορὲς τὸν τρόμο.

Γεώργιος Σουρής