THE CRYSTAL SHIP

Before you slip into unconsciousness

I'd like to have another kiss

Another flashing chance at bliss

Another kiss, another kiss

The days are bright and filled with pain

Enclose me in your gentle rain

The time you ran was too insane

We'll meet again, we'll meet again

Oh tell me where your freedom lies

The streets are fields that never die

Deliver me from reasons why

You'd rather cry, I'd rather fly

The crystal ship is being filled

A thousand girls, a thousand thrills

A million ways to spend your time

When we get back, I'll drop a line

WOLF SONG

Εγώ είμαι λύκος και ξέρω, άνθρωπε, να σπάω τη σιωπή σου με το ουρλιαχτό μου.

I hear your voice on the wind

And I hear you call out my name

"Listen, my child," you say to me

"I am the voice of your history

Be not afraid, come follow me

Answer my call, and I'll set you free"

I am the voice in the wind and the pouring rain

I am the voice of your hunger and pain

I am the voice that always is calling you

I am the voice, I will remain

I am the voice in the fields when the summer's gone

The dance of the leaves when the autumn winds blow

Never do I sleep thoughout all the cold winter long

I am the force that in springtime will grow

I am the voice of the past that will always be

Filled with my sorrow and blood in my fields

I am the voice of the future, bring me your peace

Bring me your peace, and my wounds, they will heal

I am the voice in the wind and the pouring rain

I am the voice of your hunger and pain

I am the voice that always is calling you

I am the voice

I am the voice of the past that will always be

I am the voice of your hunger and pain

I am the voice of the future

I am the voice, I am the voice

I am the voice, I am the voice

ΑΛΕΚΤΑ

Τις κρύες ώρες της νύχτας

Προσπαθώ να κεντήσω

Κάτι άπνοα όνειρα

Προσπαθώ να θυμηθώ

Πως ακριβώς μοιάζουν

Τα χρώματα

Καμία στιγμή

Δεν πονάει πιο πολύ

Εκτός από εκείνη

Που ξέρεις

Πως τώρα πια πάει

Έχασες

Καμία νίκη

Δεν είναι αρκετή

Να σου δώσει πίσω

Μια ζωή

Που ξεθώριασε άδικα

Σαν φωνή

Που ποτέ δεν βρήκε ηχώ

Σαν ρωγμή

Που όποτε βρέχει

Σταγονίζει

Το δέρμα σου με οξύ

Σαν πάντα

Που ευθύς σαν το ένιωσες

Έγινε πριν

Και κανείς

Δεν πρόλαβε να το σώσει

Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

ΉΡΘΕ, ΕΙΔΕ, ΝΙΚΗΣΕ

Ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας ανεξάντλητος ωκεανός, γεμάτος από ανεξάντλητες νησίδες φωτός, που οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο: Το εντός του βάθος.

Άνοιξα το παράθυρο. Όλος ο κόσμος σταγόνα στην παλάμη μου. Έστρεψα το βλέμμα στον ουρανό· ένα καθαρό ακέραιο φως ήρθε και με βρήκε. Το καλοκαίρι δειλά – δειλά θα ξεκινούσε το ταξίδι του.

Προτού να προλάβω να το καταλάβω, το μυαλό μου αμέσως πήγε στις παιδικές μου μνήμες. Εκεί που πάντα η ψυχή βρίσκει καταφύγιο. Κάθε χρόνο, με τις πρώτες αναπνοές της άνοιξης, φύσαγα τον καιρό να περάσει. Περίμενα πώς και πώς να κλείσει η βαριά σχολική πόρτα και μαζί της να κρατήσει όλα όσα είχε φέρει ο χειμώνας που πέρασε.

Τότε όλος ο κόσμος ερχόταν και φώλιαζε στα πόδια μου. Υποταγή στην αθωότητα. Κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να με κάνει να χάσω. Για τρεις μήνες θα ρούφαγα αχόρταγα κάθε χαρά. Μέσα στις άπληστες παιδικές μου χούφτες θα χώραγα όλα τα μυστικά που θα έμεναν για πάντα δικά μου.

Και τα χρόνια πέρασαν. Και τα καλοκαίρια αντί να μακραίνουν, κόντυναν. Σαν ρούχο που πια δεν σου κάνει. Γιατί άλλαξαν τώρα τα δεδομένα. Οι συνθήκες έπαψαν να είναι ιδανικές κι η φιγούρα μου στον καθρέφτη λίγο πια μοιάζει με το κοριτσάκι που ήμουνα. Οι τρεις μήνες έγιναν ένας κι ο κόσμος που κάποτε ερχόταν στα πόδια μου, τώρα με χαιρετάει από μακριά, κλείνοντάς μου συνωμοτικά το μάτι.

Στην άκρη αυτού του Αιγαιοπελαγίτικου νησιού, κάθε σοκάκι και μια ιστορία εθνών. Τουρίστες, γηγενείς, φωνές, αγκαλιές, δάκρυα. Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό. Υπάρχει μια πραγματικότητα ανεξάντλητη που όλο γεννιέται στα μάτια μας. Λέγεται πραγματικότητα της στιγμής. Μέχρι να προλάβεις να την δεις, χάθηκε. Σαν ποτέ να μην ήταν.

Στην παραλία οι άνθρωποι μοιάζουν με στιγμιότυπα ζωής. Σαν φιλμ που πήρε φως. Τα βήματά τους στην άμμο, αποτύπωμα εποχής. Ό, τι έζησαν, ό, τι θέλησαν, εκείνο που προσδοκούσαν κι όμως δεν ήρθε. Κάθε καλοκαίρι κι ένα καινούριο όνειρο. Μια ελπίδα αλλαγής που αντιφεγγίζει τις ευχές τους. Βγάζω τα παπούτσια μου και περπατώ παράλληλα με τις ζωές που ξεχάσανε. Βαδίζω στα χνάρια τους αφήνοντας τα δικά μου. Ώσπου όλα να γίνουν θάλασσα· άνθρωποι, όνειρα στιγμές.

Άλλο ένα καλοκαίρι ήρθε, είδε κι είναι ο μόνος νικητής.

Μαρία Ι. Χρονιάρη

Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ", όπου φιλοξενείται η μόνιμη στήλη μου, "Ιστορίες του ωκεανού". Την εφημερίδα μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή PDF, και να την διαβάσετε, εδώ:

http://www.ifonitonanogion.gr/media/files/FWNH-295.pdf

Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου,
σ' όλο το μάκρος του μεγάλου δρόμου,

- μα αν και βαδίζουμε έτσι, πάντα πλάι,
ποτέ δε με κοιτάει, δε μου μιλάει

θαρρείς και κουβεντιάζουμε σα φίλοι,
κι όμως δε βγαίνει λέξη από τα χείλη

βαδίζουμε σκυμμένοι και θλιμμένοι,
πάντα σαν αδελφοί, - και πάντα ξένοι...

Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου,
σ' όλο το μάκρος του μεγάλου δρόμου,

και μες στη νύχτα που μας ανταμώνει,
πάντα μαζί, - κι ωστόσο πάντα μόνοι...

Μαζί στο δρόμο, περπατάμε, Θε μου,
μα τι ζητά, δεν το 'μαθα ποτέ μου.

κι ειν' έτσι πάντα αμίλητη, κι αν ταίρι,
- που λέω, πολλές φορές, πως δε με ξέρει!

...Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου:
και τώρα νιώθω, μ' ένα ρίγος τρόμου,

πως σαν έρθ' η στιγμή να χωριστούμε,
θα χαθούμε, χωρίς να γνωριστούμε...


Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ο ΓΛΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ

Να μοιράζεσαι ό, τι έχεις χωρίς ενδοιασμούς και φόβο. Όλοι έχουν ανάγκη από αυτό που κατέχεις. Κι ας μην το γνωρίζεις. Κι ας το φοβάσαι, αν το γνωρίζεις. 

Μαρία Χρονιάρη

Το παρακάτω βίντεο είναι ένας υπέροχος μύθος των Ινδιάνων Nootka  του Καναδά.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΨΕΜΜΑΤΑ

Ένας παράλληλος εαυτός

Ζει ανάμεσα σε μένα και τον εαυτό μου

 Χρόνια τώρα στέκεται εκεί και με κοιτά

 Δίχως μιλιά

 Καμιά φορά παίρνει το ρόλο

Του πραγματικού εαυτού μου

Και προσπαθεί να δει μέσα από τα μάτια μου

Όμως εγώ δεν έχω μάτια

Τα έκαψα μια νύχτα

Για να τα σώσω

Από τα τελευταία ψέματα

 Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

ΞΥΠΝΑ!

Όσο κι αν νομίζεις πως ζεις την στιγμή, η στιγμή έφυγε, πάει. Κλάσματα δευτερολέπτου διαρκεί το παρόν κι όλα χωρίς να το καταλάβεις έγιναν πριν, χθες. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να μπορείς να ζεις την ζωή σου δίχως να σπαταλάς τίποτα και χωρίς να έχεις τίποτα ως δεδομένο.

Ξέρω μόνο πως θα ήθελα να μπορούσα να το πράττω. Διαρκώς. Γιατί ζωή είναι η αλήθεια που αφήνουμε να γλιστρίσει απ' τα ακροδάχτυλα πιστεύοντας πως ακόμη αργεί να έρθει η πραγματική αλήθεια. 

Και να ένα βίντεο που θα πρέπει να μας παραδειγματίσει για το πώς να ζούμε. Ή τουλάχιστον πώς να προσπαθούμε να ζούμε.

Μαρία Χρονιάρη

Η ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ

Μέσα στο αίμα έμαθα να περιμένω
να πιάσει η δική μου προσευχή
να μπεις, Θεέ μου, σαν λιοντάρι
μα σαν σκυλί να βγεις.

Έλα στου κάτω κόσμου το σκοτάδι
του γέρου του πατέρα μου βρες τη φωνή
όταν με δάκρυα - η τρελή - ζητάει
όλο το φως που έχει στερηθεί.

Παρ΄την επάνω, καν΄την πεταλούδα
κι άσε την ήσυχη να ζει
κι όσο για μένα που μπροστά σου γονατίζω
και νιώθω την ανάσα σου στην πλάτη μου καυτή
ξέρω, με θες, γι΄αυτό σου ψιθυρίζω
απελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο
γιατί έγινα με τη θέλησή μου νυχτερίδα
ακίνητη και σιωπηλή.

Γιώργος Κακουλίδης  

ΘΑ ΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ

"Θα 'ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράγματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα

δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοι.

Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.

Θα την αλλάξουμε τη ζωή, παρ' όλα αυτά Μαρία."

Κατερίνα Γώγου, από το βιβλίο της "Τρία κλικ αριστερά"

ΣΩΠΑ

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

κόψ' τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους.

Κι αν ο λόγος είναι άργυρος

η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις που άκουσα από παιδί

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγαν:

"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο αγόρι που ερωτεύτηκα και μου λέγε:

"κοίτα μην πείς τίποτα, και σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάστηξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια,

"Τι σε νοιάζει ", μου λέγαν,

"θα βρείς το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα".

Αργότερα φωνάζαν οι προϊστάμενοι:

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα".

Παντρεύτηκα  κι έκανα παιδιά  και τα μαθα να σωπαίνουν.

Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός κι ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που του έλεγε "Σώπα".

Στα χρόνια τα δίσεκτα οι γείτονες με συμβουλεύανε :

"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"

Μπορεί να μην είχαμε με δ' αύτους γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες, μας ένωνε όμως το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα"

και μαζευτήκαμε πολλοί,

μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, και φτάσαμε ψηλά, μας δώσαν και παράσημα,

κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το Σώπα.

Μάθε το στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου και στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου

και κάν' την να σωπάσει.

Κόψ 'τηνε  σύρριζα.

Πέταχ’ την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,

χωρίς να μιλάς, να λές "έχετε δίκιο, είμαι με εσάς"

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς,

θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.

 Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να σαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!

Αζίζ Νεσίν

Το κείμενο αυτό απήγγειλε η ηθοποιός  Μαριέττα Ριάλδη που έφυγε από την ζωή στις 8 Δεκεμβρίου 2013, στο Ηρώδειο. Το ποίημα ανήκει στον Τούρκο ποιητή Αζίζ Νεσίν. Παρ’ όλο που υπάρχει το κείμενο, αξίζει να ακούσετε την συγκλονιστική της ερμηνεία στο βίντεο που συνοδεύει την ανάρτηση.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ

Όλοι κάνουμε όνειρα για τους εαυτούς μας κι όλοι έχουμε επιθυμίες για το τι θέλουμε να γίνουμε. Να είμαστε. Πολλές καταστάσεις στο διάβα της ζωής μας βγάζουν από την πορεία μας. Μας απογοητεύουν. Δεν μας κάνουν όμως ποτέ να ξεχνούμε όλα όσα κάποτε θελήσαμε.

Όλα, τα πάντα έρχονται στην ώρα τους, όταν είναι όλα έτοιμα για να τα υποδεχτούν. Με τιμή και δόξα. Το παραμύθι αυτό που ακολουθεί μας διδάσκει την αλήθεια αυτού του πράγματος. Μην ξεχνάτε ποτέ τα όνειρά σας, αλλά να ξέρετε πως ίσως και να είναι πολύ μικρά και κάτι πολύ ανώτερο να υπάρχει εκεί έξω και να σας περιμένει.

Καλά Χριστούγεννα

Μαρία Χρονιάρη