Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ

Είναι μερικές φορές που άλλοι μιλούν για μας, γι' αυτό που νιώθουμε, που είμαστε που αγαπάμε. Έχω ξαναπεί από αυτό το μπλόγκ, πως η μουσική μιλάει την καλύτερη γλώσσα. Το αποψινό τραγούδι, έχει άμεση σχέση με την προηγούμενη ανάρτηση, που αναφέρεται στην ιστορία των δύο λύκων. Ο δικός μου λύκος, περπατάει κάθε στιγμή στην Σαχάρα. Είμαι περήφανη γι' αυτόν. Τα καταφέρνει πάντα.  Εκεί που αλλάζω ζωές.

Μαρία Χρονιάρη

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

Αυτό που έχουμε μέσα μας, είναι εκείνο που έχουμε επιλέξει να είμαστε. Να γίνουμε. Ένα κομμάτι μου, είναι λύκος. Αγαπάω τους λύκους για πολλούς λόγους. Κι ευτυχώς τον δικό μου, τον μεγάλωσα σωστά. Όσο για σας, καλή τύχη με τους δικούς σας.. 

Μαρία Χρονιάρη

ΠΕΤΡΩΣΑΜΕ

"Βάλε τις παλάμες στους ώμους μου

αγκάλιασέ με,

μόνο τα χείλη σου ανασαίνουν στα δικά μου

μόνο η θάλασσα στην πλάτη μας παφλάζει.

Οι πλάτες μας σα φεγγαρίσια όστρακα

που πίσω μας σφαλίσαν τώρα.

Ακούμε τεντωμένοι, ακουμπισμένοι.

Εμείς - ένα διαφορούμενο σχήμα ζωής.

Στον αέρα του τσίρκου του κόσμου

σκεπάζουμε με τους δικούς μας ώμους

ό,τι γεννιέται ανάμεσά μας

όπως οι φούχτες τη φλόγα φυλάνε.

Άν στ' αλήθεια κάθε κύτταρο έχει ψυχή

άνοιξε τους φεγγίτες σου εσύ

και στους δικούς μου πόρους, πετροχελίδονα φυλακισμένα

οι ψυχές σου θα φτερουγίζουν μέσα σε μένα!

Τα κρυφά κάποτε γίνονται φανερά.

Μ' άραγε σε τι καταρράχτη από φωνές πουλιών

τ' αγκάλιασμα θα στερηθούμε, θα μαραθούμε

σαν τα όστρακα τα βουβά;

Αλλά ώς τότε, ανάφτρα, ξαπλώσου

στο κέλυφος της πλάτης σου το ελαστικό.

Έτσι εσύ σε μένα κι εγώ σε σε θα βυθιστώ.

Κοιμηθήκαμε."

ΑΝΤΡΕΪ ΒΟΖΝΙΣΙΕΝΣΚΙ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΖΩΕΣ

Όλα τα παιχνίδια μου βγήκαν στο δρόμο για να σε ψάξουν. Μόνο ο μολυβένιος στρατιώτης γύρισε. Όχι όμως για μένα.

Για την μπαλαρίνα του.


(Μαρία Χρονιάρη, "Εκεί που αλλάζω ζωές", εκδ. Απόπειρα 2010)

ΨΥΧΗ ΝΟΤΑ

Υπάρχουν φορές που οι λέξεις δεν φτάνουν ή δεν υπάρχουν για να περιγράψουν ένα συναίσθημα, μια σκέψη, μια εικόνα. Επίσης, υπάρχουν και στιγμές που δεν μπορείς να μιλήσεις για τίποτα, που να σε αφορά. Που να σε κάνει εσύ. Εσένα. Εκείνες τις ώρες, τον λόγο παίρνει η μουσική. Μιλάει για όλα με τον καλύτερο τρόπο. Μιλάει τις λέξεις που δεν υπάρχουν, κι εσύ τις ακούς. Θα έπρεπε να μιλάμε μόνο με μουσική. Να καταργήσουμε ρήματα, σημεία στίξης. Μόνο με νότες. Γιατί, μόνο η μουσική γνωρίζει να μιλά την πιο ακέραιη γλώσσα. Απόψε η μελωδία αυτή, ήρθε στη ζωή μου για να μιλήσει για μένα. Γι' αυτά που είμαι. Γι' αυτά που έχασα. Αλλά και για όλα όσα έχω. Και τα βλέπεις μόνο εσύ. Ψυχή νότα.

Μαρία Χρονιάρη

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Έβγαλα τα παπούτσια μου και μπήκα. Ο χρόνος, ερχόταν προς το μέρος μου κατά κύματα. Μέσα σ’ αυτόν τον λεηλατημένο ναό. Όλοι οι σταυροί ήταν πεσμένοι. Έπιασα να σκαλίζω με τις παρανυχίδες μου τους τοίχους. Να βγει ό,τι είχαν καταφέρει να θάψουν. Απ’ έξω βούιζε μια ανυπεράσπιστη σιωπή. Μη φοβάσαι, της είπα. Όταν φύγω θα σε πάρω μαζί.

Δεξιά κι αριστερά σπασμένες καρέκλες. Σαν κάποτε γιορτή. Σαν κάποτε αγάπη. Γιατί κανείς δεν τακτοποίησε πριν φύγει; Στην κεντρική κολώνα, την μόνη που είναι ανέπαφη, μια σχισμή ακροβατεί φως. Εκεί βρίσκονται όλες οι συγγνώμες του. Τις φόρεσα στα δάχτυλα και προχώρησα.

Μια μαρμάρινη σκάλα γεμάτη βροχή με οδήγησε στο πατάρι. Τίποτε δεν έμοιαζε με αύριο. Οι ημερομηνίες είχαν λήξει. Τσαλακωμένες επιδερμίδες, σπαταλημένες στιγμές, χιόνι. Μαύρο, πετρωμένο χιόνι. Άρχισα να φυσάω ώσπου τα μάτια μου μάτωσαν. Μια σταγόνα φωτιάς έπεσε στο πάτωμα. Σιγά σιγά εξαπλώθηκε σ’ όλο τον χώρο.

Κοίταξα κάτω. Η σχισμή είχε τώρα μεγαλώσει. Κατέβηκα την σκάλα τρέχοντας. Ήθελα να προλάβω τη ζωή της. Με προσοχή έπιασα τους σταυρούς και τους έβαλα έναν έναν στους τοίχους. Ό, τι ήταν θαμμένο, άρχισε τώρα να φανερώνεται. Πρώτα βγήκαν τα πόδια. Ακολούθησαν τα χέρια, ο κορμός, το κεφάλι. Τελευταία εμφανίστηκαν τα μάτια. Ανοιχτό καφέ. Τον κοιτούσα. Μια ανάρχαιη μελωδία ακούστηκε. Έκπτωτη ησυχία.

Βάδισα προς το μέρος του. Έβαλα τα χέρια του ανάμεσα στους μηρούς μου. Κεκαλυμμένη δουλεία. Αφαίρεσα λίγο κίτρινο απ’ τα μαλλιά μου και το ακούμπησα στους ώμους του. Όταν η γη γλιστράει, όταν ο ήλιος κρυώνει, να έρχεσαι σε μένα, του είπα.

Άφησα το βλέμμα μου να κυλήσει επάνω του. Όλα είχαν επιστρέψει.

Σε μένα.

Μαρία Χρονιάρη

( από το βιβλίο μου "Επειδή Μαζί", εκδ. Απόπειρα 2012)

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ;

Ποιός τολμά να αγαπάει για πάντα; Ποιός αντέχει να ζει πουθενά; Όλοι βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε και το ποτέ και το πάντα. Ίσως κάποιες φορές, να είναι θέμα συγκυρίας ποιό θα πεις, αλλά κι εκείνο που θα πιστέψεις. Υπάρχουν όμως και κάποιες περιπτώσεις που το πάντα ή το ποτέ, ακλόνητα καθορίζουν την πορεία.. Εκεί πια, διαλέγεις εσύ.


Μαρία Χρονιάρη

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΣΚΙΑΧΤΡΟΥ

Στη ζωή, δεν φτάνει μόνο ν' αγαπάς. Έχεις ανάγκη και να αγαπιέσαι. Να αγαπιέσαι γι' αυτό που πραγματικά είσαι, κι όχι για εκείνο που σου υπέδειξαν να γίνεις. Για εκείνο που σε έφτιαξαν, ώστε ποτέ, να μην γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι. Το προσπαθείς και θα το προσπαθείς πάντα, ακόμη κι αν αυτό σου κοστίσει την ίδια την ζωή σου.. Αλλά τελικά, κρίνονται όλα από το αποτέλεσμα;


Μαρία Χρονιάρη

ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ

Τα τραγούδια αυτά, είναι από τους δίσκους που έκανε ο πατέρας μου όταν ακόμη τραγουδούσε. Σήμερα, είναι η γιορτή του..

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Μια νύχτα θα κάψω τους νεκρούς μου και θα ρίξω τις στάχτες στη θάλασσα. Να πάρουν αυτό που τους αξίζει. Μετά θα κάνω μια ινδιάνικη τελετή για να ξορκίσω το κακό. Θα κρέμεται ο σκορπιός στο λαιμό μου και θα ’ρθω να σε βρω.

Την ώρα που η σιωπή θα γεννάει τα παιδιά της.

(από το βιβλίο μου "Εκεί που αλλάζω ζωές", εκδ. Απόπειρα)

(από την ανάγνωση του ποιήματος στο κτίριο των εκδ. Γαβριηλίδη στις 17 Δεκεμβρίου 2011 κατά την παρουσίαση του τόμου ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2010)

ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΑΙΖΑΜΕ

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας

Κλέφτες!
Στὰ ψέματα παίζαμε!

Μανώλης Αναγνωστάκης

ΓΙΟΡΤΗ

Γιατί η αγάπη είναι γιορτή, γιατί η αγάπη είναι ό, τι έχει μείνει πια ζωντανό σε αυτή τη ζωή. Γιατί η αγάπη είναι ταξίδι από το πιο μικρό σου κύτταρο ως το άπειρο. Γιατί αυτό είναι ένα από τα τραγούδια της μνήμης της ζωής μου. Άνοιξε εκδηλώσεις των βιβλίων μου και την πρώτη θεατρική παράσταση που σκηνοθέτησα. Γιατί φτάνει που είναι αγάπη. 

Μαρία Χρονιάρη