ΤΑΔΕ έφη ΕΦΗ

 

Ευχαριστώ την ΤΑΔΕ έφη ΈΦΗ για την δημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο μου "Εκεί που αλλάζω ζωές"

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

http://tadeefi.wordpress.com/2011/05/31/%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B7-%E2%80%9C%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B6%CF%89-%CE%B6%CF%89%CE%AD%CF%82/ 

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ

Ευχαριστώ πολύ τον Σωτήρη Παστάκα και το ηλεκτρονικό περιοδικό poiein, για την αναδημοσίευση αποσπασμάτων από το βιβλίο μου "Εκεί που αλλάζω ζωές".

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://www.poiein.gr/archives/13534/index.html#more-13534

ΑΝΤΕΡΓΚΡΑΟΥΝΤ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΣ

Πρωϊνό Πέμπτης 6 Δεκεμβρίου 1990. Με βαριά διάθεση σαν ένα βαθύ πόνο ετοίμαζα τη σχολική μου σάκα. Δεν ήταν εκείνη η γνώριμη κακοδιαθεσία που παρέπεμπε στη βαρεμάρα για το σχολείο. Ήταν κάτι απροσδιόριστο. Σε όλο το δρόμο σιγοτραγουδούσα ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι, «πού να γυρίζεις, πού να γυρίζεις...» Μόλις φτάνω στην καγκελόπορτα του σχολείου βλέπω τους φίλους μου να τρέχουν αλαφιασμένοι προς το μέρος μου φωνάζοντας: «Πέθανε ο Παύλος, πέθανε ο Παύλος!!» Χωρίς να μπορώ να κάνω αυτόματα τη σύνδεση, άρχισα να επαναλαμβάνω εκείνο που είχα ακούσει. Πέ-θα-νε ο Παύ-λος.

Σκοτάδι ξαφνικά κι η καρδιά μου χτυπάει απροσάρμοστα. «Γιατί;» ρώτησα. Η απάντηση όμως ήταν γνωστή. Ο θάνατός του ήταν θέμα χρόνου. Η εξάρτηση δύσκολα παλεύεται κι η πρέζα είναι γλυκιά, πολύ γλυκιά μα είναι κλειστά τα περιθώριά της. Νομίζω πως όλες τις ώρες των μαθημάτων της μέρας εκείνης, κανείς απ΄ τους φίλους μου δεν ήταν στην αίθουσα. Ήμασταν όλοι ως ει παρόντες, περιμένοντας συνωμοτικά να χτυπήσει το κουδούνι για το σχόλασμα. Χωρίς να μιλάμε, με τα κεφάλια κατεβασμένα πήραμε ο καθένας το δρόμο για το σπίτι του. Εκείνο το απόγευμα αποφάσισα να μην πάω στο φροντιστήριο κι έκατσα στο στερεοφωνικό βάζοντας το ένα LP μετά το άλλο. Δεν ήθελα να συζητήσω τίποτα που να αφορά στο γεγονός.

Στις 8 Δεκεμβρίου η αναγγελία του θανάτου του ήταν πρωτοσέλιδο στην Ελευθεροτυπία. «..Παραιτήθηκε απ΄ τη ζωή... Λευκός θάνατος... 41χρόνων.» Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η «αγιοποίηση» του Παύλου από μία μερίδα του τύπου αλλά και από ανθρώπους που όσο ζούσε τον είχαν στα μαύρα κατάστιχα. Γράφηκαν βιβλία- κι ακόμα γράφονται- έγινε ταινία με θέμα τη ζωή του από το φίλο του σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλο, ακούστηκαν πολλά. Ο Παύλος πουλάει περισσότερο μετά θάνατον. Κι ένα ερώτημα αυτόματα γεννιέται: Γιατί πρέπει πάντα να αναγνωρίζουμε το μέγεθος ενός ανθρώπου αφού πεθάνει; Γιατί τότε είναι ακίνδυνος. Γιατί η σκόνη απ΄ τη λάμψη του μπορεί να γίνει ο δικός μας μανδύας.

Δεν ξέρω τι ήταν ο Παύλος για τους άλλους. Ξέρω τί ήταν για μένα και τη γενιά μου. Ένας άνθρωπος. Χωρίς φωτοστέφανο. Με ευαισθησίες, λάθη, αλήθειες που δεν τις έκρυψε ποτέ. Κι εμείς, είχαμε βρει στη φωνή και τα λόγια του τη δική μας φωνή. Για όλα όσα μας έλειπαν, ζούσαμε, ζητούσαμε.

Ο Σιδηρόπουλος άφησε ένα κενό που δεν μπορεί να καλυφθεί. Έχουν προσπαθήσει αρκετοί, μα χωρίς αποτέλεσμα. Χάθηκαν στο κυνήγι της εμπορικότητας και της δόξας. Ίσως γιατί βαθιά μέσα τους, είναι αντεργκράουντ με στρας.

Είκοσι ένα χρόνια μετά και τα τραγούδια του όχι μόνο δεν ξεθώριασαν αλλά απέκτησαν με το πέρασμα των χρόνων μεγαλύτερη δυναμική. Οι γενιές που ακολούθησαν τη δική μου μιλούν γι΄ αυτόν σαν να είναι εδώ. Γιατί οι καιροί εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για πρίγκιπες. Γιατί οι σοβαροί κλόουν συνεχίζουν να συλλαβίζουν την αλφαβήτα της σιωπής.

Παυλάκη, όπου και να γυρίζεις, να είσαι καλά. Κι όσο για μας, άντε και καλή τύχη μάγκες.

Μαρία Χρονιάρη

Περιοδικό Οδός Πανός, τχ. 153-154
Απρίλιος - Σεπτέμβριος 2011

ΡΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Διαβάστε κι άλλες κριτκές για την παράσταση, όπως δημοσιεύτηκαν στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

"To φυτίλι της λάμπας σιγοκαίει και του φωτίζει τις νύχτες. Η παλιά γραφομηχανή ακριβώς δίπλα. Το γραφείο του χτες και η παράσταση του σήμερα. Μια πολυδιάστατη άποψη της ομάδας βασισμένη στο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου. Λέξεις που μεγαλώνουν και αναδεικνύονται με τραγούδια,προβολές,διαλόγους,χορό,αφήγηση. Χωρίς βασικούς ρόλους μια εναλλαγή δράσης με ψυχή. Η φωνή του συγγραφέα είναι ο έρωτας για όσο ροκ αντέχουμε ακόμα..."

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΝΤΑΖΗ, 29/4/2011

"Όταν ό έρωτας γίνεται σιωπή, "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" ακούγεται πιο δυνατά.

Μία ομάδα από νέα, ταλαντούχα παιδιά με όρεξη και το διαχρονικό κείμενο του Σταύρου Σταυρόπουλου, που όσο περνάν τα χρόνια θα ακούγεται όλο και περισσότερο στη διαπασών.

Χορογραφίες που δηλώνουν εκείνα που δεν φαίνονται. Τραγούδια που ζωντανεύουν τη μνήμη. Ζωή που ξεδιπλώνεται μέσα από εικόνες βουβές κι ακίνητες. Όπως της πρέπει. Για να θυμάται. Να μην ξεχνάει ότι κάποτε υπήρξε.

Φωτισμοί που εναλλάσονται ανάμεσα στα λόγια, τον χορό και κάνουν τη σιωπή να ακούγεται με μεγαλύτερο θόρυβο.

Η σκηνοθεσία δηλωτική της κατάστασης. Να δείχνει χωρίς να φανερώνει. Και σπίρτα που καθώς σβήνουν, μένεις βουβός. Ακίνητος.

Μία παράσταση που θα πρέπει όλοι να πάμε να δούμε. Ξανά και ξανά. Μην τη χάσετε. Γιατί ροκ δεν είναι μόνο τα τραγούδια."

ΜΑΡΙΛΙΑ ΚΑΠΛΑΝΟΓΛΟΥ, 29/4/2011

"IlluminArti και ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ, ευχαριστούμε γι΄αυτό που είδαμε. Εύχομαι να συνεχίσετε και με άλλες παραστάσεις και εκτός Αττικής. Θα είμαστε εκεί."

ΑΝΩΝΥΜΟΣ, 18/5/2011

"Πολύ καλή παράσταση! Εξαιρετική η απόδοση όλων των παιδιών, καταπληκτική κίνηση, ωραίες και ζεστές φωνές, πολύ καλή η σκηνοθεσία της Μαρίας Χρονιάρη, η οποία με τη σεμνότητα και την αλήθεια της προσέφερε κάτι ξεχωριστό....και θα συνεχίζει αναμφίβολα να προσφέρει.

Προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσοι αγαπάνε την τέχνη να σπεύσουν να παρακολουθήσουν την παράσταση..."

ΚΑΤΙΑ, 6/5/2011

Δείτε τις κριτκές κι εδώ

http://www.athinorama.gr/theatre/data/performances/Default.aspx?id=10006351&selTab=1&p=1

ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΟΚ ΔΕΝ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ

Αυλαία εχθές για την παράσταση "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου",  του Σταύρου Σταυρόπουλου, που για 4 sold out Πέμπτες ανέβηκε στη σκηνή του Θεάτρου Altera Pars στον Κεραμεικό. Τα συναισθήματα ανάμεικτα, οι στιγμές θα μείνουν πάντα χαραγμένες στη μνήμη μας. Το χειροκρότημά σας, μας έδινε δύναμη για να συνεχίζουμε κάθε φορά. Η εμπειρία ήταν μοναδική και δύσκολα αποτυπώνεται με λέξεις.

Ευχαριστώ την ομάδα IlluminArti για την συνεργασία και όλους εσάς που μας στηρίζατε με την παρουσία σας. Ήταν τιμή αλλά και το δώρο, να είμαι σκηνοθέτης αυτής της παράστασης.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ 3

1. Τα περίμενα όλα. Κι ας έκανα πως δεν άκουγα. Κι ας κοίταζα αλλού. Γέμισες με όχι το κρεβάτι μου, εξορίζοντας κάθε πιθανότητα χρώματος να γελάσει. Κι όμως. Εσύ αγαπήθηκες ερήμην σου. Εγώ σ’ αγάπησα εις γνώσιν μου.

2. Πέρασε ο καιρός, κι οι λέξεις πάλιωσαν. Γόρδιος καημός, βραχιόλι στο μπράτσο. Έζησε το καλοκαίρι στο λαιμό μου ακάλεστο. Για σένα περπάτησα στα κύματα. Χωρίς Μωυσή.

3. Τρέχει η μοναξιά απ’ τα μάτια μου. Κάνει τάφους όπου πέσει. Ισορροπώ χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Το κοινό από κάτω με ανοιχτό στόμα περιμένει να με καταπιεί.

Δεν πέφτω.

(Μαρία Χρονιάρη, Εκεί που αλλάζω ζωές, εκδ.Απόπειρα, 2010)

ΤΟ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ: ΤΟ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ, Εκεί που αλλάζω ζωές, εκδ.Απόπειρα

Τα τοπία της Μαρίας Χρονιάρη συσπειρώνουν γύρω τους την διακύμανση μιας ταχυπαλμίας της μνήμης που πάλλεται προς το αναπόδραστο της ύπαρξης. Κυρίως, όμως, είναι ανοιχτά στην αγάπη, με τον τρόπο και το μέτρο που η σημερινή κοινωνική συνθήκη αρνείται να ενστερνιστεί. Εδώ δεν πρόκειται για τη λέξη αγάπη που απλώς εγκολπώνεται την έννοια της εγκατάλειψης ή της ερημίας -εμφανώς επηρεασμένη από την νεωτερικότητα- ή για μια ακόμα εκδοχή αναψηλάφησης του ρομαντισμού.

Το «Εκεί που αλλάζω ζωές» αναζητά, μέσω του αρθρωμένου λόγου του, τις αθέατες ρίζες αυτής της έννοιας, αναδιατυπώνοντας τα ερωτήματα που εξαιρούν την λαθροχειρία της σημερινής της ετυμολογίας. Το «εγώ» χαμηλώνει πολύ, κατέρχεται την χαίνουσα ιστορία του. Υποτάσσεται κάτω από το βάρος της επιθυμίας ζωής, που είναι τελικά και τελεσίδικα, επιθυμία αγάπης.

Ο μοντερνισμός έκοψε αυτό τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε την αγάπη με την θυσία του «εγώ» σε αυτήν, αποκόπτοντάς την συγχρόνως, και από την ακρότατη πνευματική της διεκδίκηση.

Η Μαρία Χρονιάρη, στην πρώτη της συλλογή, εμμένει σθεναρά στην σχισματική υπεράσπιση αυτής της εγκαταλειμμένης θυσίας: «Τίποτα δεν έζησα χωρίς να φοβάμαι μην τσαλακωθείς» (σελ.54). Ή: «Μην κλείσεις τα μάτια σου απόψε. Θα χαθώ» (σελ.41).

Ο τρόπος που το κάνει, αναθρώσκει μια αλχημεία φρεσκάδας. Η ένταση και το πεδίο του λόγου παραπέμπουν σε βύθεια εξομολόγηση: μια μικροπερίοδο από διαφάνειες που εμφανίζονται η μία κατόπιν της άλλης και φτάνουν να κορυφώσουν το όποιο νόημα, σχεδόν καρφιτσώνοντάς το εν είδει σημαίας.

Αυτή η ένσαρκη στολή των λέξεων συγκροτεί τελικά το ποίημα, ως υποκείμενο της στιγμής, ως κοινωνία έλξης, αλλά και ως μορφή του άφατου, του αναρίθμητου, του ατελούς.

Ουσιαστικά, αυτό που κάνει τo ποίημα είναι να «διορίζει» με έναν ανακριβή τρόπο –ο Χάινερ Μίλλερ είχε πει ότι στην τέχνη όλα τα ακριβά είναι ανακριβή– τον έλεγχο των σιωπών πάνω στις καθημερινές λέξεις.

Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, το «Εκεί που αλλάζω ζωές» πλειοδοτεί σε σιωπές, αφού πότε με την δύναμη του αποφθέγματος, πότε με το θραύσμα της εντυπωμένης εικόνας, πότε με την αιχμή του συνθήματος, δημιουργεί ένα παλίμψηστο σημείων, ένα φασματοσκόπιο, όπου το μετέωρο συνοικεί με το κατασταλαγμένο. Οι λέξεις γίνονται επιγραφές: «Εκείνο που με πειράζει πιο πολύ είναι που μέσα στα μάτια σου σώπασαν τα συνθήματα» (σελ. 38).

Η ζωή που γεννά ζωές και γυρίζουν, ως παραισθητικός μύλος, καταρρέει πάνω στα συμπτώματά της, για να ξαναγεννηθεί νεότερη: «Αύριο θα είναι όλα χτες. Αρκεί το αύριο να είναι σήμερα» (σελ. 11).

Κάθε άνθρωπος επισκέπτεται τις σκιές και τις επικαλείται. Σχεδόν διατάζει την παρουσία τους για να χαθεί μέσα σ’ αυτές, και να ζήσει ως αόριστα ζωντανός στην περιοχή τους. Εκείνο που τελικά εμφανίζεται μπροστά του είναι ένας ζωντανός ίσκιος, όπως το είπε ο Ρολάν Μπαρτ, στα «Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου». Ένα αποτύπωμα ονείρου, ένα «φάντασμα»: «Δεν έχω πια άλλες απορίες για τη ζωή. Μου τις έλυσαν τα φαντάσματα» (σελ. 55).

Τμηματικά, στο βιβλίο, εκβάλλεται ένας διάλογος, μια υποψία επαφής μεταξύ δυο προσώπων που προσπαθούν να πλησιάσουν. Ακόμα και αν πρόκειται για φυσική παρουσία, η απεύθυνση της ποιήτριας αποκαθιστά εδώ τον βασικό – και αθέατο – κανόνα του έρωτα: Η συνάντηση είναι με τον εαυτό σου, όχι με τον άλλον: «Κάθε μέρα κατεβάζω τα συναισθήματά μου στον κάδο ανακύκλωσης. Με την ελπίδα κάποιος να βρεθεί να τα σώσει» (σελ. 49).

Δεν πρόκειται για την ίδια μορφή αποδοκιμασίας της πραγματικότητας. Πάλι ο Ρολάν Μπαρτ, κάνει τον εξαιρετικό διαχωρισμό ανάμεσα στο εξωπραγματικό και στο απραγματικό. Η απώλεια του πραγματικού συμπαρασύρει δυο ακόμη συνεκφράσεις πτώσης: Στη πρώτη περίπτωση, του εξωπραγματικού, το φαντασιακό ανατρέπει την αληθινή εικόνα, υποκαθιστώντας την. Στη δεύτερη, αποδέχεται το ανύπαρκτο, συντελώντας μοιραία στην απώλεια και του ονείρου. Η πράξη των ποιητών ανήκει, κατά κανόνα, στην πρώτη κατηγορία: «Σε έχω μάλλον επινοήσει» (σελ. 52).

Παρόλα αυτά: «Ο χρόνος της ζωής μου κουράστηκε να σε περιμένει. Και μ’ εγκατέλειψε» (σελ. 46). Ή: «Έτσι κι αλλιώς τα όνειρα οι άλλοι τα σκοτώνουν. Δεν σου αφήνουν ούτε καν την επιλογή να τα σκοτώσεις εσύ» (σελ. 53).

Έχω την αίσθηση ότι στην περίπτωση της Μαρίας Χρονιάρη η διαδρομή θα είναι μακριά.

Σταύρος Σταυρόπουλος

Αυγή της Κυριακής, Αναγνώσεις, 15 Μαίου 2011

 (Η κριτική του Σταύρου Σταυρόπουλου για το βιβλίο μου "Εκεί που αλλάζω ζωές", όπως δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα ΑΥΓΗ.)

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2011/05/blog-post_4028.html#more

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=616288

http://www.poiein.gr/archives/13534/index.html#more-13534

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=160097

HONEY BEE

Κι εχθές, Πέμπτη, γεμίσατε την σκηνή του Θεάτρου Altera Pars. Πολλοί ήρθατε κι από πόλεις της επαρχίας. Η στήριξη και η αγάπη που μας δείχνετε, μας δίνουν ενέργεια. Κάθε παράσταση, μια νέα πρεμιέρα.

Έτσι κι αλλιώς μια μέρα η Γη θα γίνει πίνακας συλλεκτικός και θα στολίζει τις γκαλερί τού χρόνου, περνώντας απ' την αθανασία στην αιωνιότητα.

Έτσι κι αλλιώς μια μέρα όλα θα χαθούν στο φως.

Ή σ' ένα τραγούδι των Stones...

Anybody seen my baby? Anybody seen her around ?

(απόσπασμα από το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου")