Ο άνθρωπος όσο κι αν διασκορπιστεί πάντα θα επιστρέφει
στον εαυτό του. Όχι γιατί απαραίτητα το θέλει, αλλά επειδή δεν έχει πού αλλού
να πάει. Η ζωή μάς στέλνει σε δρόμους που μοιάζουν νέοι, μα στο βάθος είναι
επαναλήψεις του ίδιου μοτίβου. Του χαρακτήρα μας. Ο κόσμος απλώς αλλάζει τα
σκηνικά. Το έργο μένει το ίδιο. Κι έτσι, ό,τι κι αν ζούμε, οι αγάπες, οι ήττες,
δεν είναι παρά προσκλήσεις προς το ίδιο σημείο: το κέντρο μας. Το σημείο που
δεν μετακινείται, όσο κι αν μετακινούμαστε εμείς.
Ο άνθρωπος νομίζει ότι αλλάζει επειδή κουράστηκε να
αναγνωρίζει τον εαυτό του. Αλλά, στην ουσία, αυτό που αλλάζει δεν είναι η
ταυτότητα. Είναι η ψυχική και νοητική διαύγεια. Ξεφλουδίζει το δέντρο, αλλά οι
ρίζες παραμένουν εκεί. Χάνεται η φωνή, μα συνεχίζει να καίει η μέσα μας φλόγα.
Όταν μεγαλώνουμε, δεν γινόμαστε άλλοι. Γινόμαστε λιγότερο φοβισμένοι απέναντι
σ’ αυτό που είμαστε.
Επιστρέφουμε πάντα στα σημεία που μας διαμόρφωσαν. Στις
μνήμες που δεν συζητήσαμε ποτέ, στις σιωπές που μας έμαθαν τι αντέχουμε, στις
σχέσεις που άφησαν σημάδια πάνω στο δέρμα εντός. Και, όσο περνά ο καιρός,
καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα σημάδια δεν είναι τραύματα, αλλά συντεταγμένες.
Πυξίδες που μας δείχνουν τον δρόμο πίσω, στο είναι μας. [...]
Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο στη νέα στήλη μου "Ενοδία Εκάτη" στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Unspotted https://www.unspotted.gr/el/enodia-ekati/
