Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΖΩΗΣ


Στο δρόμο, τα ίχνη των ανθρώπων σιγά - σιγά έσβηναν και τη θέση τους έπαιρναν μελωδίες, που έκαναν ακόμη και τα κτίρια, να αλλάζουν σχήμα και μορφή. Όλα εναρμονίστηκαν με τον ουρανό. Έναν ουρανό που ζητούσε ζωή. Του την έταξα, του την έβαλα στα χέρια και λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αποχώρησα πατώντας στις άκρες των δαχτύλων μου για να μην τον τρομάξω.


Μαζί μου ήταν κι η Εκάτη, για να σιγουρευτεί πως το φως δεν πρόκειται να σβήσει...

Καλή ακρόαση.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου