Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ




Ακούω τα πέταλα,
ακούω τα καρφιά.

Γέμισαν οι νύχτες μου καρφιά
κι οι μέρες μου βελόνια.

Παντού ακούονται καρφιά
να καρφώνουν σταυρούς
να καρφώνουν κρεμάλες.

Με καρφιά είναι σπαρμένοι οι δρόμοι.

Καρφιά μού 'στειλαν στα γενέθλια μου
αντίς για λουλούδια γιορτινά.
Καρφιά γέμισαν το μαξιλάρι μου
αντίς για πούπουλα απαλά.

Καρφιά μπήξανε στα όνειρά μου
και στον τυραγνισμένο μου ύπνο.

Από άγρια σουβλερά καρφιά
κρέμονται κι οι μέρες μου
με σπάγγους από νερό.

Με τα ίδια καρφιά κάρφωσαν
κι όλους τους ανώνυμους της Ιστορίας
καθώς και τους διαλεχτούς της.

Απ' αυτά τα καρφιά κρέμασα κι εγώ
τους μαύρους μου εφιάλτες
και πήρα στον ώμο μου τη σκάλα
για να ξεκρεμάσω τους αθώους.

Και να καρφώσω τους ληστές.

Μενέλαος Λουντέμης



2 σχόλια:

  1. Οι ορίζοντες γέμισαν καρφιά, και οι ουρανοί οδύνες.
    στρέφω το βλέμμα μου αλλού,
    αναζητώντας βροχή καθάρια
    να με ξεπλύνει από τον βόρβορο.

    Καλή Αν - Ασταση.!

    Φιλώ σε από ψυχής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χριστός Ανέστη αοράτη μου.

    Μαζί του κι όλοι οι πόνοι της ψυχής μας και τα καρφιά που μου 'βαλαν στα χέρια...

    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή