Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

ΣΤΟ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ III





Να μη φοράς
κοσμήματα στο λαιμό σου
τίποτε μη φοράς.

Θέλω να είμ' εγώ
ο μόνος κρεμασμένος.



Γιάννης Καλπούζος






2 σχόλια:

  1. Η ουσία είναι να κρέμεται κάποιος στον πυρήνα του είναι μας, καθώς αυτόματα γίνεται κόσμημα διαχρονικό.

    Φιλώ σε απ' τον δικό μου πυρήνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπημένη μου αοράτη,

    εκεί στην μακρινή κοντινή μου Ήπειρο που ζεις σου στέλνω τα φιλιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή