Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ



Ο χρόνος όταν σε κάνει κομμάτια. Ο χρόνος σιωπή. Ο χρόνος πονάω. Ο χρόνος έσπασα. Για όλους τους χρόνους που ήρθαν, έφυγαν, έρχονται όπου να ναι, δεν υπήρξαν ποτέ, πέθαναν. Για τους άχρονους χρόνους της μοναξιάς μας. Ο χρόνος όταν κόβεσαι και δεν φοβάσαι. Κόβεσαι κι άλλο. Ο χρόνος που ποτέ δεν είναι αρκετός για να σκουπίσεις τα αίματα από τις πληγές. Και συνεχίζεις να κόβεις και να κόβεσαι μέσα σε άχρονο χρόνο. Ο χρόνος που σε λείπω, ο χρόνος που ποτέ δεν άντεξες, ο χρόνος που το ρολόι μέτρησε ανάποδα όταν έκλεισα την πόρτα. 

Ο χρόνος που τα χέρια είναι άδεια, που τα βλέφαρα πονάνε από τους χρονισμένους σταλακτίτες. Ο χρόνος που η θάλασσα και το καραβάκι με βοήθησαν να θυμηθώ. Ο χρόνος τέλος. Ο χρόνος ξέχασα και δεν ξαναγυρίζω. Ο χρόνος έχασα. Ο χρόνος δεν θέλω πια. Ο χρόνος που κανείς δεν είδε να περνάει. Ο χρόνος απόφαση. Ο χρόνος που μέτρησε όταν ήρθες. Ο χρόνος που μου είπες, ζω. Ο χρόνος αγάπη. 

Ο χρόνος εσύ κι εγώ. Εκεί που δεν υπάρχει παρά μόνο ένας χρόνος.


Μαρία  Χρονιάρη



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου