Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

ΑΛΕΚΤΑ



Τις κρύες ώρες της νύχτας
Προσπαθώ να κεντήσω
Κάτι άπνοα όνειρα
Προσπαθώ να θυμηθώ
Πως ακριβώς μοιάζουν
Τα χρώματα

Καμία στιγμή
Δεν πονάει πιο πολύ
Εκτός από εκείνη
Που ξέρεις
Πως τώρα πια πάει
Έχασες

Καμία νίκη
Δεν είναι αρκετή
Να σου δώσει πίσω
Μια ζωή
Που ξεθώριασε άδικα

Σαν φωνή
Που ποτέ δεν βρήκε ηχώ
Σαν ρωγμή
Που όποτε βρέχει
Σταγονίζει
Το δέρμα σου με οξύ
Σαν πάντα
Που ευθύς σαν το ένιωσες
Έγινε πριν

Και κανείς
Δεν πρόλαβε να το σώσει


Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου