Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

ΜΙΑ ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΧΩΡΑ




Έχω μια χώρα μέσα μου
Τη λένε φωτιά
Το φως της μέρας εκπνέει
Σαν ξεχασμένη αλήθεια
Σαν ρίσκο
Που πρέπει να πάρω

Χρειάζομαι καταιγίδες ηλιαχτίδων
Να μη φοβάμαι
Κάθε που το φεγγάρι


Ξοδεύει το χρώμα του


Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο μου "Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ" που κυκλοφορεί από τις εκδ. Απόπειρα)

2 σχόλια:

  1. Να μην φοβάσαι. Ασε το φεγγάρι να κάνει αυτό που καλά γνωρίζει. Να ξοδεύει το χρώμα του. Στα μαλλιά σου.

    (καμιά φορά όμως να αλλάζεις την βαφή - γιατί πιάνει ψαλίδα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή