Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΣΙΩΠΗ



Μια παράξενη σιωπή κατοικεί
στη μορφή σου
Μια αλήθεια που αποφεύγεις
να πεις

Κάθε νύχτα, όταν δραπετεύει το φως
κλέβω πάντα το βλέμμα σου
απ' τις φωτογραφίες
για να διασώσω τα θαύματα

Τις μικρές σου στιγμές που ανόθευτα ζήσαν

Έμαθα ν' αγαπάω
κάθε αδυναμία σου
κάθε πληγή
που αφήσαν στα χέρια σου
κάθε γιατί που σε κάνει
να είσαι

Και για όλα αυτά μονάχα ένα σου ζήτησα

Τις κρύες ώρες του κόσμου
να ανάβεις το γέλιο σου

ν' ακουμπάω τη ζωή μου

Μ. Χρονιάρη (από τη νέα μου ποιητική συλλογή που ετοιμάζεται) 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου