Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΦΟΜΟΙΩΘΕΙ


Τρίτη εμφάνιση. Συγκρατώ τη σταθερή εξέλιξη των υφολογικών εμπεδώσεων. Οι αποτιμήσεις διατηρούν την καρυωτακική τους απόκλιση. Οι στίχοι αποδεικτικοί, λιτοί, κομίζουν αποστάγματα βιωματικών συνθηκών. Η τελική διατύπωση κερδίζει σε ενάργεια.

Διακρίνω τα εξής για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής: 

«Η αλήθεια είναι
πως στην πραγματικότητα
τίποτε
δεν είναι
πραγματικό

παρά μόνο
δυο τρία καλοκαίρια
απομεινάρια
μιας άδικης προσπάθειας
να αποφύγεις την αλήθεια.».

Το μάθημα του Οδυσσέα Ελύτη έχει στο μεταξύ αφομοιωθεί. Οι αφορισμοί διακρίνονται τόσο για την καθαρότητά τους, όσο και για την αιφνιδιαστική τους κατάληξη. Έστω παράδειγμα: 

«Υπάρχει
μια αθωότητα
που μας κάνει
ένοχους ομορφιάς.».

Το εγώ καταφεύγει συχνά πυκνά στις παρυφές του φαντασιακού. Εκεί αναβιώνει, εκεί επιβεβαιώνεται και δικαιώνεται ως Ισχύς. Ξεχωρίζω: 

«Όμως εγώ που είμαι σκόνη
κι αέρας
και λυγμός λύκου

Λίγο πριν πουν την τελευταία λέξη
Έβγαλα ένα ουρλιαχτό
Κι έγινα όνειρο.».


Γιώργος Βέης, Ποιητής και Κριτικός Λογοτεχνίας


Η κριτική και διεισδυτική ματιά του Γιώργου Βέη για την ποιητική συλλογή "Η σκιά μου κι εγώ", εκδ. Απόπειρα 2014, όπως δημοσιεύθηκε στο Τριμηνιαίο Περιοδικό Ποίησης, Τα Ποιητικά, που κυκλοφορεί.

Διαβάστε κι εδώ:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου