Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΡΙΛΙΕΣ



Να υπάρχεις ανάμεσα στις γρίλιες τόσα χρόνια. Να ζεις εκεί στα σκοτεινά μαζί με τα φαντάσματα. Φαντάσματα που δεν σου ανήκουν, που δεν σε μιλούν. Κι όμως να οφείλεις να ζεις εκεί. Γιατί ήταν η επιλογή σου. Η αρχική σου έγνοια: το μοίρασμα ζωής. Και να περνούν τα χρόνια και να γίνεσαι μεγαλύτερη σιωπή μέσα στη ζωή που επέλεξες να ζήσεις. Να μη διεκδικείς για να μη λυπήσεις, να μη στεναχωρήσεις. Να μη μιλάς για να μην κάνεις μάτια να κλάψουν. Κι έρχεται η ώρα που το μέσα σου απλά καταργείται. Από τα ουρλιαχτά των σκιών που σε ντύνουν.

Από τους άλλους που θεωρούν πως έτσι πρέπει. Επέλεξες, άρα μη μιλάς. Συντονίσου με τους άλλους. Ζήσε για τους άλλους. Ξέχνα για τους άλλους. Όλα για τους άλλους. Γιατί οι άλλοι είναι εσύ. Γιατί όχι εσύ. Γιατί μόνο οι άλλοι. Πάντα οι άλλοι. Τα φαντάσματα των άλλων. Οι ζωές των άλλων. Η βία της αγάπης των άλλων. Κι έτσι χάνεις εσένα τόσο αυθόρμητα που στο τέλος αναρωτιέσαι αν ποτέ υπήρξες στη δική σου ζωή κι όχι των άλλων. Κι απάντηση ίσως να μην έρθει. Κι εσύ να κοιτάς τον κόσμο ακόμη μέσα από τα μάτια των άλλων.

Γιατί οι άλλοι ξέρουν καλύτερα. Γιατί ποιός είσαι χωρίς οι άλλοι να σου πουν; Χωρίς τους άλλους, δεν υπάρχεις. Ποιος θα σου επιβεβαιώσει ύπαρξη, αν όχι οι άλλοι; Πώς θα γεμίσεις πληγές, αν όχι οι άλλοι; Πώς θα τρυπήσει η ψυχή σου, αν όχι οι άλλοι; Τόσες φορές, τόσες ζωές στη δική σου ζωή, μόνο οι άλλοι.

Κι αν κάποια μέρα θυμηθείς πως τα χρόνια περάσαν και θελήσεις να ζήσεις, πριν σε σκοτώσεις σκέψου τους άλλους. Πάντα το καλό σου ήθελαν. Εσύ δεν ήξερες να το καταλάβεις.


Μαρία Χρονιάρη


4 σχόλια:

  1. Βάλε φωτιά και κάψε τα φαντάσματα, στρέψε σπαθί στα πρέπει και στα μη....

    Νεραἴδολύκαινα μου.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τέλεια περιγραφή της απόλυτης ομηρίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αοράτη μου

    τα φαντάσματα είναι τα μόνα που διαρκούν σε έναν κόσμο ψεύτη. Το σπαθί το έχω καταθέσει εδώ και χρόνια στα χέρια εκείνων που το χρειάζονται. Εγώ έχω τον δικό μου κόσμο, εκεί στα μοναχικά ξέφωτα των λύκων.

    Και μαζί, όσους μπορούν να αντέξουν.Όπως εσύ.

    Σε φιλώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Fedra V

    πολύ θα ήθελα όπως κι εσύ να μην είναι έτσι. Ωστόσο η ζωή είναι εδώ και ζητά να τη ζήσει ο καθένας όπως αντέχει και μπορεί. Σε ευχαριστώ για το πέρασμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή