Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

TAKE ME

"Take me,
And take me to your darkest room
Close all the windows
And bolt all the doors
From the first moment, I heard your voice
I'll be in darkness no more."



Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ


Υπάρχει ένας άντρας. Σαν αιτία κολλημένη εντός μου. Φλέβα χρυσού που αναβοσβήνει στα σεντόνια μου. Και βρίσκεται πάντα στην ίδια θέση. Η μία του πλευρά αναγεννιέται στις άκρες των δακτύλων μου. Το κεφάλι του βαρύ. Σαν ιστορία που ανήκει. Όπου κι αν απλώσω τα χέρια μου ακουμπώ τη δίνη του. Έφτασα  κάποτε εκεί που η αλήθεια επιτρέπει. Είσοδος στα θαύματα, παραλία γεμάτη ματάκια. Για τις ανάγκες της επιστροφής

Έγινα όλες οι ηλεκτρικές μελωδίες του.  Παρίσι – Τέξας. Παράθυρο του κόσμου. Να καθρεφτίζεσαι. Να σκαρφαλώνεις στα φτερά μου και να πετάς. Γύρω μου δέντρα. Οι ρίζες τους ίπτανται στον αιθέρα. Μοιάζει με προφητεία σιωπής. Κανείς καταχρηστικός λόγος δεν έχει αντίκρισμα εδώ. 

Ζήτησα το μετά και σαν τώρα. Ζωή σφραγισμένη σε μπουκάλι - ευχή. Μαγνητάκι στο ψυγείο. Για να διατηρούνται τα όνειρα. Χωρίς ημερομηνίες λήξης. Χωρίς τίποτα που να μοιάζει. Θα σε γεννήσω εκεί που κατοικούν τα χρώματα. Στο σημείο της διασταύρωσης. Στο βουνό των θεών που ένα δείπνο μόνο αρκεί. Για να φανερώσει.

Μια μέρα θα ξεκινήσω για το μέρος που κανείς. Τίποτα παρά μόνο βλέμματα. Γιορτή αϋπνίας σε κερδισμένα δωμάτια. Όλοι οι αριθμοί θα είναι ένα. Επειδή μαζί. Επειδή καινός ουρανός.Και στολίζει τα μάτια σου. Να γελάς κάθε που η σελήνη θα φεύγει. Να αντέχεις εκεί που οι λέξεις. Σημεία καιρών. Για την όραση.

Στο δρόμο οι άνθρωποι μοιάζουν με φώτα που αχνοφέγγουν. Κανείς σβηστός. Σαν τυραννία. Ποιος γνωρίζει την παύση; Ποια μουσική θα ματώσει το τέλος; Όμως εσύ, να θυμάσαι. Να κρατάς αναμμένες τις επιθυμίες. Να καις τη σάρκα φυσώντας επάνω της. Να πολλαπλασιάζεις τον χρόνο μέσα στα μάτια μου. Και μετά να τα βγάζεις προσεκτικά για να μπορώ να σε βλέπω. 

Έχω κρεμάσει ένα νησί στον λαιμό μου. Κάθε νομός, αποτύπωμα σκιάς που θα φτάσει. Θα δει. θα ξεχωρίσει. Επειδή νύχτα ποτέ. Επειδή μέλλον. Γιατί ζωή είναι η στιγμή που φανερώνει. Κανένα λυσάρι. Γιατί όλα υπάρχουν για να τα βρεις.  Μοίρα που αλλάζει ονόματα. Για το μετά. Και κανένα γράμμα. 


Θα τα πετάξω στη λάβα να γίνουν μάγμα. Απολίθωμα παρελθόντος ξεβρασμένο στην ακτή.
Από τα νούμερα, θα κρατήσω μόνο το δώδεκα και το δεκαοχτώ. Για την πρόσθεση του μέλλοντος. Δεξίωση προς τιμήν αυτού που θα έρθει.  Για το αύριο που άφησε το γέλιο του πάνω μας. Ειμαρμένη που βρήκε τη θέση της στην ιστορία. 

Εκεί που τα μάτια σου φυτρώνουν προσευχές. 


Θα τα φοράω κάθε νύχτα που θα χωράω στη χούφτα σου.

Μαρία Χρονιάρη


(
από το βιβλίο μου "ΕΠΕΙΔΗ ΜΑΖΙ", εκδ. Απόπειρα 2012)


Ευχαριστώ τον Σταύρο Σταυρόπουλο για την δημοσίευση του κείμένου μου στο προσωπικό του μπλόγκ

http://sstavropoulos.blogspot.gr/2001/07/blog-post_26.html

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ" - WEB TV




Στο διαδικτυακό κανάλι της Κρατικής Τηλεόρασης είναι από χθες διαθέσιμη  η εκπομπή "Η ζωή είναι αλλού", με καλεσμένο τον συγγραφέα Σταύρο Σταυρόπουλο, με την δυνατότητα της 24 ωρης παρακολούθησης.

Μια καλή ευκαιρία για όσους την έχασαν τις δύο φορές που προβλήθηκε από το κανάλι της ΕΤ1,  (Τετάρτη 3 Αυγούστου και Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου), αλλά και για εκείνους που δεν την χόρτασαν.

 Κι όπως ο ίδιος ο συγγραφέας υπογραμμίζει στην Εύη Κυριακοπούλου:

" Όντως, η ζωή είναι αλλού αλλά δεν μας αφήνουν να πάμε".


ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ
http://www.ert.gr/webtv/index.php/2011-06-03-13-11-34/item/348-%CF%83%CF%84-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82.html


Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕΣ



"Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ' είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
- μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ' έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες."


Μαρία Πολυδούρη

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

ΧΝΟΥΔΙ


Ήταν τέτοια η εργασία της θάλασσας, κουβάλαγε το νερό στην πλάτη της, ανεξήγητα, ακούραστα, με έναν ακατανόητο ρυθμό, σαν παγκόσμια δεξαμενή ήταν, γυάλιζε κι έμπαινε ένα φως στο κορμί της ανθρώπινο και τη βύζαινε και άστραφτε το τέμπλο της γης από μιαν εμμονή κρυμμένη, σαν να μην έζησε ποτέ αυτή η γη ή να έζησε τη ζωή της μέσα σε ένα διάλειμμα νηστική και δεν πρόλαβε να μ' αγαπήσει, λίγο πριν μ' αγαπήσει τη σκέπασε η θάλασσα, έπεσε πάνω της με έναν θόρυβο αποκρουστικό και δεν υπήρχε χώρος για μένα, γιατί όλα έγιναν νερό, νερό που κολλάει στα ρούχα σου με μανία,

αυτό συμβαίνει γιατί ο κόσμος τιμωρήθηκε να περπατήσει ώς το νερό, ακούγεται άραγε καθόλου αυτή η λεπτή λεηλασία, διεπράχθη αθόρυβα, φριχτά, σαν θάνατος από χνούδι, το ζήτημα είναι ότι τώρα όλα κοιμούνται κάτω απ' το νερό και θέλω να φύγω φωτεινός, θέλω να φύγω με τον θυμό όλων των θυμών που προκάλεσε το γεγονός της νύχτας, λες και η μέρα αρνήθηκε τη συνέχειά της, λες και ό,τι είχε γραφεί πριν ήταν μόνο μια θολή πρόβα που μαράθηκε στον βυθό για να μην αντικρίσουμε ποτέ το πρόσωπό της,

σημασία έχει ότι από δω και στο εξής θα ζούμε με τα φύκια, χωρίς ανθισμένα γράμματα,

μετά με επισκέφτηκε ένας τεράστιος ίσκιος αλύγιστος, μη στενεύεις, έχω μόνο εσένα, του είπα, σε παρακαλώ να φεύγεις ασπρόμαυρος, αυτή η τυφλότητα με το χρώμα σε όλες τις παραλλαγές της λάσπης με μουντζουρώνει, μαρκάρει τη μοίρα μου και την οδηγεί,

νόμισα ότι είδα μετά τον κόσμο, σε ένα μπαρ μνήμης, τα μάτια του ήταν πορτοκαλί βουλιαγμένα χαρτάκια, κάποιος είπε θέλω να σ' αγαπήσω αλλά απομακρύνομαι, βγήκε τότε πάλι εκείνη η γυναίκα που ήταν ο κόσμος και έκλαιγε, ήθελε να αγγίξει τα χείλη μου χωρίς άγγιγμα -οι νεκροί δεν έχουν άγγιγμα- με φίλησε, έξω περίμενε ακόμη η αγέννητη ζωή στολισμένη,

i'm just a dreamer and you are just a dream είπε ο τραγουδιστής Νιλ Γιανγκ, που πήρε τη μοναδική κιθάρα που υπήρχε απ' το νεκροταφείο του ροκ εν ρολ και άρχισε να παίζει το Like a hurricane, δεν ξέρω αν ήταν αληθινός, πάντως απάντησε για λογαριασμό μου,

προς στιγμήν κάτι πήγε να αναγεννηθεί, ένα καπνισμένο κόκκινο, ή ήταν ήλιος; κι εγώ να βλέπω πάνω απ' τη σάρκα του νερού, λες και όλα γεννήθηκαν για να ζήσουν μετά τον θάνατό τους, σαν να ξανάρχιζε η μουσική από ένα βάθος αφανέρωτο και ο αέρας πήρε τον ήχο της και τον σκόρπισε πάνω απ' τη θάλασσα σαν αιτία, όπως γίνεται με τη στάχτη προς τιμήν των νεκρών,

το παλιό που είχε πεθάνει ήταν γιορτή, έμοιαζε με εγκαίνια ζωής, εγκαίνια ανθρώπων,

και τους ειπώθηκε να γίνουν χρυσαφένιοι, στα πρόσωπά τους στέγνωνε μια σφραγίδα, σαν ο βασανισμός που έφευγε,


Σταύρος Σταυρόπουλος

 (από την νέα στήλη του Σταύρου Σταυρόπουλου με τίτλο "ΑΠΕΝΑΝΤΙ" στο ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΤΗΛΗ ΕΔΩ
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=17/09/2011&id=309644

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ


ΌΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΝΑΞΟ


ΕΡΙΞΑ στην πλάτη μου – λόγω ψύχρας – μια ανθεκτική εφηβεία, κρέμασα στο λαιμό μου ένα μισοτελειωμένο ποίημα, πήρα στα δόντια μου την τελευταία ασήμαντη λεπτομέρεια από την αλητεία της μέρας, φόρεσα γυαλιά ιλίγγου να νιώθω στις φλέβες μου τους κραδασμούς της πόλης, ρύθμισα τις υδροροές όλες στο κόκκινο να μην μπαίνει άλλο νερό μέσα, ακούμπησα ανόρεχτα τις βεβαιότητες μου πάνω σ’ ένα κορμό δέντρου, τρύπησα τον πρώτο χειμωνιάτικο ουρανό που βρήκα μπροστά μου και πήρα βιαστικά το πρωινό λεωφορείο για τα σύννεφα, σιωπηλός, ανάμεσα σε συνόδους πλανητών και εκλείψεις πραγματικότητας.

Έβρεχε πάλι Νάξο απ’ τα παλιά και στη διπλανή θέση όλα τα αστέρια του κόσμου ξέβαφαν μάταια, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την απουσία σου.




Σταύρος Σταυρόπουλος

(απόσπασμα από το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, "Οι άλλοι που είμαι", εκδ. Μεταίχμιο)

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011


ΥΓΡΑΣΙΑ



ΕΠΕΙΤΑ άνοιξε ένας ορυκτός δρόμος που στέγασε. Αυτή την παλιά φίρμα των ανθρώπων. Γυάλιζε σαν κοίτασμα αποκρουστικό και δυσοίωνο.
Ο,τι είχε απομείνει από τη ζωή ήταν λόγος: βαρύς, πατημένος λόγος, αλλά σταμάτησε. Τα ερείπια των σωμάτων ήταν στρωμένα στο έδαφος και ήταν χαλί ανυπόφορο που πήγαινε προς μια υπερφωτισμένη έξοδο. Σαν κοιμητήριο απλώθηκε σκεπασμένο. Και είχε μόνο ουρανό λίγο, ένα κομμάτι μπλε, σαν χάντρα κομπολογιού. Ξαφνικά κόπηκε και έπεσε κάτω με πάταγο. Σχηματίστηκε εκεί ένας σταυρός φωτεινός που ήταν όνομα.

Μετά, ήρθαν οι λίμνες και τα ποτάμια. Η υγρασία ήταν αιτία ξανά ζωής. Σαν να ξύπνησε από πεινασμένο ύπνο και την οδήγησα.

Εκοψα τον νέο κόσμο σε ένα πατρόν χάρτινο και σχεδίασα τα ομοιώματα των ανθρώπων. Επειδή μόνον όταν υπάρχουν οι άλλοι, υπάρχει εαυτός. Είχαν ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα σαν ανατολή, που έβγαινε μέσα από βουνά και καρφωνόταν. Στέκονταν γερμένοι, αλλά εύκαμπτοι. Ο αέρας που φυσούσε κόντρα, ανάποδα με την ιστορία της γης, άλλαζε το σχήμα τους, σαν αρμονία με μέλλον. Τους άνθιζα με τα τεθλασμένα μάτια μου.

Δεν έχω βάρος, μίλησε το χαρτί, και έγινε σιωπή. Καμία λέξη δεν έχει προϊστορία, όλες είναι αβγά. Θα γεννιούνται πάντα καθώς λέγονται, χωρίς παρελθόν.

Κινήθηκε έπειτα με το πορτοκαλί σώμα του, θρόισε και έπεσαν πάνω του οι λέξεις, λευκά πουκάμισα, ποτέ δεν υπήρξε κάτι τέτοιο από τότε που ο καιρός τελείωσε, γιατί ήταν το λευκό που τυφλώνει και σε κάνει να βλέπεις τα πάντα σαν αποκάλυψη, ποτέ δεν συνέβη τέτοια σφοδρή επίθεση, τέτοια επιδρομή του λευκού στο πορτοκαλί σώμα. Το χαρτί αγκάλιασε τον κόσμο, τον περιτριγύρισε με μια ελαφριά αγκαλιά που είχε το μέγεθος του δέντρου. Και ονομάστηκε επικοινωνία.

Εμφανίστηκε πάλι η γυναίκα που ήταν ο κόσμος, αλλά σαν αποτέλεσμα. Βρεγμένη, και είχε σκιά. Είπε, γύρισα, το ρήμα ήταν ελληνικό. Εγώ, όσο εγώ μπορεί να είμαι εγώ, κοίταξα προς το μέρος της. Το πριν σώμα είχε αλλάξει επίπλωση, ημερομηνίες, δέρμα. Ηταν μια αποθήκη ζωής και φαινόταν. Η παλιά πληγή κρεμόταν από το αριστερό της μάτι, σαν κολλημένο δάκρυ και έπηζε. Πυορροούσε αύριο.

Κατάλαβα ότι μόνον εκεί αναπνέεις και κόλλησα το στόμα μου πάνω της. Αυτή η κατευθείαν πληγή είχε τη γεύση του εαυτού. Προερχόταν από μένα, μιλούσε εκ μέρους μου. Ηπια τα μάτια της. Ηταν ένα γνώριμο δάκρυ σ' ένα άγνωστο πρόσωπο.

Ο,τι έβλεπε η νύχτα έγινε χλοοτάπητας. Μετά, φάνηκε πάλι ο ουρανός της μέρας, ένα βαθύ μπλε των σειρήνων, από κάτω τα χάρτινα πορτοκαλί ανθρωπάκια σε παράταξη πραγματικότητας, οι καινούριες πόλεις, τα φώτα επιστροφής.

Είχα τις αναγκαίες, άσπρες λέξεις στα χέρια μου και τα μάτια του κόσμου.

Σαν φιλημένα δάκρυα, και έβρεχαν με ένα αθώο γέλιο το χώμα.

Σταύρος Σταυρόπουλος


(από την νέα στήλη του Σταύρου Σταυρόπουλου στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, με τίτλο ΑΠΕΝΑΝΤΙ)

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=10/09/2011&id=308106

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΝΑΞΟ



Το Domus Festival και οι εκδόσεις Οξύ παρουσιάζουν το Σαββάτο 10 Σεπτεμβρίου, στις 7.30μμ, σε μια ξεχωριστή βραδιά στον ιστορικό χώρο του Ενετικού Κάστρου της Νάξου, το τελευταίο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, «Πιο νύχτα δεν γίνεται».

Ο συγγραφέας θα μιλήσει για το βιβλίο του.

Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση με ντόπιο κρασί και θέα την Σύρο, την Πάρο, την Αμοργό και τα ερείπια του αρχαίου ναού του Απόλλωνα.

http://www.lamiatimes.gr/culture/book/1372-parousiasi-tou-vivliou-tou-stavrou-stavropoulou-qpio-nychta-den-ginetaiq-sto-enetiko-kastro-naxou

Info:
Domus Della Rocca-Barozziwww.naxosisland.gr/VenetianMuseum
http://www.naxosfestival.com/
Tel: +30 22850 22387

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ" - ΑΝΑΒΟΛΗ

Μετά από ενημέρωση της ΕΤ1, η προγραμματισμένη για σήμερα επανάληψη της εκπομπής "Η ζωή είναι αλλού" με καλεσμένο τον συγγραφέα Σταύρο Σταυρόπουλο αναβάλλεται λόγω έκτακτου αθλητικού γεγονότος.
Για την ημερομηνία επαναπροβολής της θα υπάρξει νέα ανακοίνωση.


Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

"Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ" ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ




 Την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2011 στις 9 το βράδυ, θα παιχτεί σε επανάληψη η εκπομπή της Εύης Κυριακοπούλου "Η ζωή είναι αλλού" στην ΕΤ 1, με καλεσμένο τον συγγραφέα Σταύρο Σταυρόπουλο.

Με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου του "Πιο νύχτα δεν γίνεται, Σημειώσεις για το τέλος του ανθρώπινου μύθου" Εκδ. Οξύ, ο Σταύρος Σταυρόπουλος μιλάει εκ βαθέων για τη ζωή και τον θάνατο, τη φιλία του με την "τρόϊκα"  των Εξαρχείων Κατερίνα Γώγου, Νικόλα Άσιμο, Παύλο Σιδηρόπουλο και υπογραμμίζει: "Αληθινό είναι μόνο ό, τι ονειρευόμαστε".


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΙΣ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2011

http://www.youtube.com/watch?v=thcYs92QjKI