Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ

«Κατά τον δαίμονα εαυτού» λέξεις και νύξεις, που μας παρουσιάζονται μέσα από το τελευταίο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου. Φράσεις ζωής ολοκληρωτικά καθολικής κι ανείπωτης. Μιας πραγματικότητας απροσπέλαστης στα μάτια των άλλων. Στο βιβλίο το υποκείμενο ως θέμα αναφοράς του λόγου, είναι πάντα παρόν στην απουσία του. Μια καταλυτική αλήθεια προσφοράς στη ζωή, μέσα από ώρες ενδοσκόπησης  προς την πλευρά του θανάτου. Που όμως τίκτει. Κυοφορεί μια ανελέητη μέρα.

Ο τρόπος που ο Σταύρος Σταυρόπουλος προσλαμβάνει τον κόσμο, είναι πάντα ένα πρίσμα, κάτω από το οποίο οι διαθλάσεις φωτός εξηγούν πόση ενέργεια σπαταλήθηκε μες στα χαλάσματα της ζωής που δεν είναι άλλη, από εκείνη που διαφεύγει από το βλέμμα των πολλών, για να καταλήξει όμως ως οδηγός, στα ίδια εκείνα μάτια.

Τα οράματα σαν από πάντα έτοιμα να υποδεχτούν την στιγμή. Πρωτοποριακός και ποτέ κοινότυπος, με γλώσσα σαφή, λιτή και κυρίως απέρριτη, γράφει περιγράφοντας τις μικρές καθημερινές στιγμές, με τρόπο λυρικό μες στην πεζότροπη φόρμα του. Ξανασυστήνει την ποίηση ως στοιχείο ψυχής του ανθρώπου. Ως μια εσωτερική φωνή συνείδησης.

Λόγος σταθερά αναγεννησιακός με την βεβαιότητα της λέξης καρφωμένη στη σελίδα σαν κοπίδι. Αρθρωμένος  με την γνώση της όρασης. Μιλά τις λέξεις, κάνοντάς τες να συμβούν για να δείξει τις διαστάσεις της έννοιας που έχουν οι σκέψεις. Γιατί οι λέξεις στη γραφή του συμβαίνουν. Γεγονότα ψυχής, «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου».*

Η γραφή δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση. Είναι μια διαρκής κατάσταση επαναλαμβανόμενης ρήξης με τον εαυτό μας, με την προοπτική της ζωής που υπάρχει κι εκείνης που έπεται. Μια γέννα στιγμών που ζουν τόσο όσο κι η ίδια η στιγμή. Κι αυτό ο Σταύρος Σταυρόπουλος το γνωρίζει καλά.

Για τούτο τον λόγο και τα κείμενά του παραμένουν αθάνατα ρήγματα πλεύσης προς έναν κόσμο διαφορετικής υφής κι αντίληψης. Γιατί ό,τι σε σκοτώνει σε γεννά. Γιατί η σιωπή φωνάζει σταθερά αύριο.

Γιατί πάντα μόνο «Κατά τον δαίμονα εαυτού». **


Μαρία Χρονιάρη

*Φράση από το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη «Όσο μπορείς»

** Αρχαιοελληνική ρήση που σημάνει «πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδησή μου θεωρεί σωστό»



Ο Σταύρος Σταυρόπουλος έχει γράψει 16 βιβλία ποίησης και πεζογραφίας. Το «Κατά τον δαίμονα εαυτού» είναι το τελευταίο του βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδ. Σμίλη 

Διαβάστε κι εδώ

http://www.oanagnostis.gr/prattontas-kata-sinidisi/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου