Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ΑΡΡΩΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ




Θέλω να με υποδουλώσεις
Ενώ αλλάζεις ντροπή
Να ανοίξεις την πόρτα
Να περάσει το γένος μου
Να με ξεκληρίσεις
Ώς την τελευταία διακοσμητική δέσμευση
Με τα ανορθόγραφα χέρια σου

Να με ψαλιδίσεις
Να μασήσεις σιγά σιγά
Ξηλώνοντας πόντο πόντο
Με τις δαγκάνες σου
Τις ραγδαίες επιγραφές μου
Να ξεσπάσεις πάνω μου
Όλη την αμαρτία της θάλασσας
Άδεια από το άθεο του ουρανού
Και να επιστρέψεις στεγνή

Ολομόναχη μέσα μου

Απ’ τη σχισμή των ποδιών σου
Πέφτει τώρα ο θάνατος
Σε νιφάδες
Στρώνει ένα άσπρο σεντόνι
Το ανοίγω με τα νύχια μου
Στους εφτά ουρανούς
Το μαίνομαι
Το μυρίζω

Μέχρι να σταματήσουν

Να διατηρούν άρθρωση οι λέξεις μου
Και να γίνουν θηλές
Σαρκοφάγες
Για να μην έχω πια
Τίποτε άλλο

Παρά μόνο στο σώμα μου
Ό,τι κατάφερες να γράψεις εσύ
Με τα δόντια σου
Λίγο πριν εκραγεί
Εκείνο το άρρωστο κόκκινο


Στο οπισθόφυλλο της γης

Σταύρος Σταυρόπουλος

(Από το νέο βιβλίο του "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΣΠΑΣΕ". εκδ. Γαβριηλίδης που κυκλοφόρησε Μεγάλη Τετάρτη, 8 Απρίλου 2015)

1 σχόλιο: