Είναι παράξενα κίτρινη μέσα στο μπλε. Ανάβει το τελευταίο σπίρτο της θύμησής του. Όταν χαράξει, τα σημάδια θα ζουν στη γλώσσα τους. Στο άγγιγμα του δέρματος οι πόροι ανοίγουν και μπαίνει. Η ηδονή. Όλη η θάλασσα χύθηκε πάνω της.



(απόσπασμα από το κείμενο "ΧΩΡΑ")

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

ΚΑΜΙΑ ΛΕΞΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ



Σημείο 11

Γεννήθηκα με μια κιθάρα κρυμμένη καλά ανάμεσα στα μάτια, σε σχήμα σταυρού, για να πενθεί τους μελλοντικούς εαυτούς μου: Αυτόν που παριστάνει εμένα στον κόσμο και τον άλλον που μοιάζει με τον εαυτό μου σαν όνομα.

Σημείο 12

Μετά ήρθαν οι λίμνες και τα ποτάμια. Και έβρεξαν. Η υγρασία έγινε αιτία ξανά ζωής. Σα να ξύπνησε από πεινασμένο ύπνο και την οδήγησα.


Σημείο 13

Έσκυψα, έκοψα τον νέο κόσμο σε ένα πατρόν χάρτινο και σχεδίασα προκλητικά τα ομοιώματα των ανθρώπων. Είχαν ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα σαν ανατολή που έβγαινε μέσα από βουνά και καρφωνόταν. Στέκονταν γερμένοι, αλλά εύκαμπτοι. Ο αέρας που φυσούσε κόντρα, ανάποδα με την ιστορία της γης, άλλαζε το σχήμα τους, σαν αρμονία με μέλλον.

Μόνο όταν υπάρχουν οι άλλοι, υπάρχει εαυτός, είπα. Και τους άνθισα με τα τεθλασμένα μάτια μου.


Σημείο 14

Δεν έχω βάρος, μίλησε το χαρτί, και έγινε σιωπή. Καμία λέξη δεν έχει προϊστορία, όλες είναι αυγά. Θα γεννιούνται πάντα καθώς λέγονται.

Χωρίς παρελθόν.


Σημείο 15

Κινήθηκε έπειτα με το πορτοκαλί σώμα του, θρόισε και έπεσαν πάνω του οι λέξεις, λευκά πουκάμισα. Ποτέ δεν υπήρξε κάτι παρόμοιο από τότε που ο καιρός τελείωσε, γιατί ήταν το λευκό που τυφλώνει και σε κάνει να βλέπεις τα πάντα σαν αποκάλυψη. Ποτέ δεν συνέβη τέτοια σφοδρή επίθεση, τέτοια επιδρομή του λευκού στο ανυπεράσπιστο σώμα. Το χαρτί αγκάλιασε τον κόσμο, τον περιτριγύρισε με μια ελαφριά αγκαλιά που είχε το μέγεθος δέντρου.

Και ονομάστηκε αλλαγή.




Σταύρος Σταυρόπουλος, αποσπάσματα από το βιβλίο του "Καπνισμένο Κόκκινο", εκδ. Σμίλη 2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου